„Manchester nad morzem” (2016)

Nagrodzony Oscarem łamacz serc Kennetha Lonergana.

Zaczerpnięte bezpośrednio z mojego oryginalnego artykułu na blogu napisanego latem 2017 r.:

„Często bierzemy z filmów to, co wnosimy do nich z naszych doświadczeń, a Manchester by the Sea wywarł na mnie głębokie wrażenie i wywołał łzy w moich oczach częściej, niż jestem gotów przyznać, nie bardziej niż prostą sceną pod koniec filmu. film, w którym Lee i Patrick po prostu spacerują cicho razem i odbijają między sobą starą piłkę tenisową. Robiłem coś podobnego wiele razy z moim własnym Patrickiem i ta scena, podobnie jak wiele innych, rezonowała ze mną i nadal to robię za każdym razem, gdy ponownie oglądam ten wspaniały film”.

Dość powiedzieć, że uwielbiam ten film. Tak jak wszystkie trzy filmy tego urodzonego w Bronksie amerykańskiego filmowca zawarte w dłuższym, wolnym od spoilerów artykule, do którego link znajduje się bezpośrednio poniżej.

"Moje serce zostało złamane. To zawsze będzie zepsute i wiem, że twoje też jest zepsute”.

Zdobywca dwóch Oscarów w 2017 roku, jest to jak dotąd najdoskonalszy i poruszający film Kennetha Lonergana. Od jego nagrodzonego Oscarem scenariusza, któremu doskonale towarzyszyła piękna i mistrzowska ścieżka dźwiękowa Lesley Barber podkreślona żałobną arią śpiewaną przez jej córkę, po niesamowite kreacje drugoplanowe nominowanych do Oscara Lucasa Hedgesa i Michelle Williams, wszystkie wspierające fenomenalny i nagrodzony Oscarem występ Casey Affleck.

„Lee Chandler” (Casey Affleck) Minęło 20 lat, odkąd po raz pierwszy zobaczyłem Caseya Afflecka w filmie, jego dziwaczną rolę w nagrodzonym Oscarem debiutanckim filmie jego brata Polowanie z wyboru . To była niewinna rola (pod wieloma względami), ale taka, która zawsze mnie uderza, ilekroć ponownie oglądam wyreżyserowany przez Gusa Van Santa klasyk z 1997 roku. Pomniejsze role pojawiły się w trwającej serii Oceans 11, ale w 2007 roku Affleck wyprodukował dwie znakomite kreacje w Gone, Baby Gone i Zabójstwo Jessego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Fordato naprawdę popchnęło go do głównego nurtu, zwłaszcza rola Roberta Forda w mistrzowskim filmie Andrew Dominika, w którym jego cicha, uważna gra była często pomijana i przerażająco śledzona tutaj, w Manchester by the Sea, dziesięć lat później . Dla mnie to nie gwałtowne wybuchy gniewu, które dopełniają jego rolę jako Lee, ale raczej ciche, niezręczne spojrzenia, zgarbione ramiona i niuanse człowieka po prostu złamanego na umyśle, ciele i duchu przez wydarzenia, które ukształtowały jego życie i które sprowadzić go z powrotem do Manchesteru z jego nowego domu w Quincy, niedaleko Bostonu. Życie toczyło się dalej, ale nie dla Lee, pogrążonego w żalu i niezdolnego do pełnego zrozumienia wydarzeń, które widzimy w chrupiących retrospekcjach w całym filmie: „Nie mogę tego pokonać. nie mogę tego pokonać. przepraszam” .

Po śmierci swojego brata Joe zostaje rzucony w inną sytuację, z którą jest po prostu źle wyposażony i nie jest w stanie sobie z tym poradzić, w sytuacji opiekuna swojego siostrzeńca „ Patricka” (Lucas Hedges) . W innym nominowanym do Oscara występie, Hedges wyróżnia się jako przepełniony niepokojem nastolatek zmagający się z utratą ojca i rozłąką z nieobecną matką „Elise Chandler” (Gretchen Mol) . Portret Hedgesa pod wieloma względami pasuje do portretu Afflecka, ponieważ obaj powoli godzą się z niepokojącymi wydarzeniami związanymi ze śmiercią Joe i cichym, ale rosnącym niepokojem Patricka o przyszłość, co ponownie odzwierciedla Lee, który zawsze uważał się za po prostu „zapas ” dla Patricka i nigdy pełnoetatowego opiekuna.

W filmie z pozornie liniową narracją o teraźniejszości i Lee powracającym do Manchesteru po śmierci brata, film jest pełen retrospekcji, które w większości są krótkie, mocne i znakomicie wstawione i zestawione z teraźniejszością historia dnia. Jest jeden wstrząsający wyjątek od tej reguły, ale w większości te krótkie retrospekcje pokazują Lee jako żywiołowego, towarzyskiego i kochanego członka rodziny, męża, ojca, brata i, co najważniejsze, wujka Patricka, z którym spędza tyle czasu na rodzinnej łodzi rybackiej . Zarówno w liniowej narracji, jak iw retrospekcjach bogata obsada drugoplanowa jest przedstawiana jako integralna część życia Lee i sprytnie potęguje niepokój i smutek, jaki odczuwa we współczesnym Manchesterze. Oprócz oglądania jego czułych uścisków z młodszym Patrickiem, teraz przedstawiamy Patricka zmagającego się ze śmiercią ojca, a teraz trudnego, egoistycznego nastolatka, a Hedges naprawdę zasłużył na nominację do Oscara za rolę Patricka w 2017 roku. Michelle Williams występuje w niemal kryminalnej roli epizodycznej jako była Lee żona „Randi Chandler”, która pomimo jej minimalnego czasu na ekranie napędzała to do kolejnej nominacji do Oscara za rolę drugoplanową. Jej rozmowa z Lee na temat rozwiązania filmu jest naprawdę łamiąca serce, ale sprytnie napisana, aby ponownie postawić Lee twarzą w twarz z przeszłością, z którą po prostu nie może sobie poradzić. Oprócz trzeciej epizodycznej roli reżysera Lonergana jako wściekłego przechodnia podczas ulicznej kłótni, w filmie Lonergana pojawia się także Matthew Broderick jako „Jeffrey” Zainteresowany sobą nastolatek i Hedges naprawdę zasłużyli na nominację do Oscara za rolę Patricka w 2017 roku. Michelle Williams występuje w niemal niewykorzystywanej epizodycznie roli byłej żony Lee „Randi Chandler”, która pomimo krótkiego czasu ekranowego zapewniła jej kolejną nominację do Oscara za rola drugoplanowa. Jej rozmowa z Lee na temat rozwiązania filmu jest naprawdę łamiąca serce, ale sprytnie napisana, aby ponownie postawić Lee twarzą w twarz z przeszłością, z którą po prostu nie może sobie poradzić. Oprócz trzeciej epizodycznej roli reżysera Lonergana jako wściekłego przechodnia podczas ulicznej kłótni, w filmie Lonergana pojawia się także Matthew Broderick jako „Jeffrey” Zainteresowany sobą nastolatek i Hedges naprawdę zasłużyli na nominację do Oscara za rolę Patricka w 2017 roku. Michelle Williams występuje w niemal niewykorzystywanej epizodycznie roli byłej żony Lee „Randi Chandler”, która pomimo krótkiego czasu ekranowego zapewniła jej kolejną nominację do Oscara za rola drugoplanowa. Jej rozmowa z Lee na temat rozwiązania filmu jest naprawdę łamiąca serce, ale sprytnie napisana, aby ponownie postawić Lee twarzą w twarz z przeszłością, z którą po prostu nie może sobie poradzić. Oprócz trzeciej epizodycznej roli reżysera Lonergana jako wściekłego przechodnia podczas ulicznej kłótni, w filmie Lonergana pojawia się także Matthew Broderick jako „Jeffrey” Michelle Williams występuje w niemal niewykorzystywanej epizodycznie roli byłej żony Lee „Randi Chandler”, która pomimo jej minimalnego czasu na ekranie doprowadziła ją do kolejnej nominacji do Oscara za rolę drugoplanową. Jej rozmowa z Lee na temat rozwiązania filmu jest naprawdę łamiąca serce, ale sprytnie napisana, aby ponownie postawić Lee twarzą w twarz z przeszłością, z którą po prostu nie może sobie poradzić. Oprócz trzeciej epizodycznej roli reżysera Lonergana jako wściekłego przechodnia podczas ulicznej kłótni, w filmie Lonergana pojawia się także Matthew Broderick jako „Jeffrey” Michelle Williams występuje w niemal niewykorzystywanej epizodycznie roli byłej żony Lee „Randi Chandler”, która pomimo jej minimalnego czasu na ekranie doprowadziła ją do kolejnej nominacji do Oscara za rolę drugoplanową. Jej rozmowa z Lee na temat rozwiązania filmu jest naprawdę łamiąca serce, ale sprytnie napisana, aby ponownie postawić Lee twarzą w twarz z przeszłością, z którą po prostu nie może sobie poradzić. Oprócz trzeciej epizodycznej roli reżysera Lonergana jako wściekłego przechodnia podczas ulicznej kłótni, w filmie Lonergana pojawia się także Matthew Broderick jako „Jeffrey” oraz genialna rola CJ Wilsona jako „George'a”, przyjaciela rodziny Chandlerów.

W bogatym i poruszającym scenariuszu Lonergana prosty refren Lee: „Czy musimy teraz o tym rozmawiać?” być może całkowicie wskazuje na jego stały stan umysłu i pogrążony w żalu niepokój. Wraz z jego niemal nieustanną niezdolnością do patrzenia komukolwiek w oczy i wycofanym zachowaniem, znakomita kreacja Afflecka wzbudza sympatię publiczności i stawia nas w samym sercu trudnej historii z niemal bezgłośnym krzykiem wściekłości. Często bierzemy z filmów to, co wnosimy do nich z naszych doświadczeń i Manchester by the Seagłęboko mnie poruszył i wywoływał łzy w moich oczach częściej, niż jestem gotów przyznać, nie bardziej niż prosta scena pod koniec filmu, w której Lee i Patrick po prostu spacerują cicho razem i odbijają starą piłkę tenisową tam iz powrotem między ich. Robiłem coś podobnego wiele razy z moim własnym Patrickiem i ta, jak również wiele innych scen rezonowało ze mną i nadal to robię za każdym razem, gdy ponownie oglądam ten wspaniały film.

Suchy, melancholijny i prawdziwy portret prostych ludzkich emocji związanych z żalem i pójściem dalej, Manchester by the Sea może nie być czasem łatwym do oglądania, ale nie mogę tego wystarczająco polecić. Nie oczekuj katharsis, ponieważ ono nie nadejdzie, ale ten film może żyć z tobą znacznie dłużej niż po pojawieniu się napisów końcowych.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):