Miłośnicy dopaminy

Wszyscy jesteśmy ćpunami. Żyjemy po to, aby nasze fantazje się spełniały, abyśmy mogli poczuć ogromny i niekończący się przypływ dopaminy.
Robimy długoterminowe i krótkoterminowe rzeczy, aby poczuć to, co chcieliśmy poczuć, za pomocą którego to sobie wyobraziliśmy.
Będąc w ramionach partnera,
Pływając w kałuży pieniędzy,
Dopingując moje miliony fanów.
Krótkoterminowe rzeczy obejmują znajdowanie seksu lub masturbację, granie w gry wideo, zażywanie narkotyków, hazard, jedzenie słodkich i tłustych potraw, publikowanie sensacyjnych rzeczy w mediach społecznościowych w celu zdobycia lajków… oglądanie Netflix lub YouTube lub przewijanie Facebooka, Instagrama. Zakupy, modlitwa, zdobywanie wiedzy, uprawianie sportu, ćwiczenia.
Utrata kontroli i uzyskanie kontroli.

Dążymy do naszych celów, inwestujemy czas i wysiłek w pracę i związek, aby zapewnić sobie stały dopływ dopaminy.

Kiedy nie ma na co czekać, nie ma nic, co mogłoby uwolnić dopaminę, załamujesz się.

Dlaczego tak ważne jest dobre samopoczucie? Być szczęśliwym? Aby spełnić czyjeś pragnienia.
To tak, jakby wszyscy oszaleli. Mieć więcej pieniędzy, lepiej wyglądać, mieć lepsze życie, być bardziej szczęśliwym, żyć dłużej. Każdy człowiek goni za dobrymi rzeczami i ucieka od złych. Złe rzeczy, takie jak złość, wstyd, depresja, bieda, zakłopotanie, smutek, ból. Dlaczego to ma takie znaczenie?

Czy wszyscy jesteśmy po prostu uzależnionymi od dopaminy? Dlaczego tak? Ponieważ jesteśmy maszynami zaprogramowanymi do przetrwania i rozmnażania?

Dopamina jest wrogiem. Dopamina to popęd przetrwania, pierwotny. Społeczeństwo nas tym karmi i jesteśmy w pułapce.

Dlaczego właściwie ma znaczenie, że sprawy potoczą się w określony sposób? Co dokładnie próbujemy osiągnąć, żyjąc tym życiem i dlaczego? Dlaczego wszyscy jesteśmy zdeterminowani, by wieść szczęśliwe życie i czuć się dobrze przez cały czas? Docenianie szczęścia prowadzi do nieszczęścia. W przeciwnym razie wszystko jest takie samo. Może dlatego dwoistość jest konieczna, by podtrzymać tę marzycielską egzystencję. Kiedy rzeczy naprawdę przestają mieć znaczenie, gra się rozpada. Rozróżnienie między tym a tamtym było początkiem istnienia. Bez tego i tamtego nie ma istnienia, wszystko rozpływa się w nicość.

Nie ma już o co walczyć. Nie ma po co żyć, żyć dalej, rodzić się wciąż na nowo. Nic do osiągnięcia, nic do udowodnienia, nigdzie do osiągnięcia. Żadnego podziału na to i tamto, siebie i innych. Rozpad wszystkiego. Koniec gry.

Możesz kontynuować grę w nieskończoność. Ale ostatecznie, gdy znudzi ci się granie, bez względu na to, jak dobrze jest zaprojektowane, wychodzisz w połowie i wyłączasz. Wtedy wszystkie monety, które zebrałeś, są całkowicie bez znaczenia, nigdy nie istniały. Liczyły się tylko wtedy, gdy gra była jeszcze w toku.
Cały twój majątek, twój wygląd, twoi zwolennicy, twoje trofea, twoje dobre zdrowie, twoje niesamowite samopoczucie, wszystkie wspomnienia i doświadczenia.
Ciesz się tym póki trwa. Ale już zacząłeś zdawać sobie sprawę, że grasz zbyt długo i nie musisz już grać.

Równowaga oznacza brak troski o to, czy grasz, czy nie, istniejesz, czy nie, wygrywasz, czy przegrywasz. Dzieje się, więc gramy. To się skończy, wtedy skończymy. Niech tak będzie.