wiersz

to miasto, które straciło zapał do światła, rzuca cienie jak malarz, ni jak kołyszące się gałęzie, ten cement, który zapomniał swego kamienia, twardość substancji bez ostrości kształtu, powietrze bez ruchu, dźwięki bez ciszy, wszystko, co nie brzmi tutaj, gdzie nic nie rośnie starożytnie, tylko stare , a rozpad zastępuje rozkład, o który już się modlisz:na krańcu waszych przedmieść krąg cykadowych śpiewów dym rozwiewa swoją cierpkość w kłęby rosy brud pod brukiem jeszcze szepcze trawa i szkło odbijają oczyszczone przez ptaki niebo w pęknięciach i szczelinach i w niewidocznym kręcąc ginący zapach nowego dnia tarin bieli Hałas wiaduktu i każdy malunion stali przy śmiercionośnej wymianie sił Miasto samo modli się, aby nie leżeć nieruchomo i wyobcowane pośród spiralnych i pokrewnych Pokrewne Podążanie za liniami brzegowymi Wydma Nagi bal Tworzenie prawa Diabeł zabił moje kwiaty Fairview, USA Dziewczyna z telefonem komórkowym Dzielenie się piosenkami kumpli na obiadach rodzinnych Spis treści mojego bloga.