Dorośli: „Kim chcesz być, gdy dorośniesz?”

Ja: „miły”.

OPOWIADANIE

Ukończyłam studia w 2021 roku podczas Covid (nie najlepszy czas na spędzenie ostatniego roku w szkole). Wiedziałam, że chcę iść na studia, ale nie wiedziałam, jaki kierunek wybrać. Podjęcie decyzji zajęło mi sporo czasu i po wielu testach osobowości, quizach online i dziesiątkach burzy mózgów, pomyślałam, że znalazłam MÓJ kierunek: PROJEKTOWANIE MODY.

Z drugiej strony nie chciałem ponownie uczyć się po maturze. Potrzebowałem przerwy, ale moja napędzana osobowość chciała iść dalej. Powiedzenie rodzicom, że chcę studiować projektowanie, było już dla mnie dużym krokiem. Azjatyccy rodzice nigdy nie mają z tym łatwo. Woleliby, żebym był prawnikiem, nauczycielem lub lekarzem. Ale te tytuły nie brzmią jak ja (był jeszcze okres, kiedy myślałem o byciu nauczycielem, ale już nie) . Z całą pewnością siebie, którą przywołałem, poszedłem do nich i powiedziałem „chcę studiować projektowanie mody”. Aplikowałam na uczelnię w tajemnicy, ponieważ terminy studiów na kierunkach projektowych są wcześniejsze i zwykle trzeba zdać wiele egzaminów i zrobić portfolio o swoich kreacjach, żeby się dostać. To był długi proces i jeśli jesteście ciekawi, jak ja sobie z tym poradził i jak wygląda aplikacja do projektowania, opowiem o wszystkich szczegółach i wyjaśnię ten proces w innym nadchodzącym artykule.

W końcu wsiadłam i byliśmy gotowi do zwiedzania miejsca, w którym znajduje się moja uczelnia. To było bardziej jak małe miasto, a nie tak, jak się spodziewałem. Byłem głęboko rozczarowany. Wyobrażałem sobie, że mam cały sprzęt i atmosferę, aby móc projektować, ale wyglądał jak stary lewy budynek, ledwo kolory i odrapane ściany. Jednocześnie nie mogłem uwolnić się od myśli o porzuceniu rodziny i przyjaciół dla czegoś, co nie wzbudziło we mnie pragnienia życia na studiach, tak jak sobie to wyobrażałem. W związku z tym nagle powiedziałem do moich rodziców : „Myślę, że nie mogę tego zrobić. Nie chcę studiować projektowania mody na tym uniwersytecie”. Nagle odetchnęli z ulgą. Od początku nie byli mile widziani przez majora, ale bardziej martwili się, że się wyprowadzę.

W końcu okres aplikacji dobiegł końca, a ja nadal nie wiedziałam, jaki kierunek chcę studiować. Skończyło się na tym, że zrobiłem sobie rok przerwy, aw Niemczech nazywa się to „FSJ lub BFD”. Termin ten oznacza, że ​​możesz zostać wolontariuszem w pracy społecznej w dowolnej dziedzinie, na przykład w szpitalu, opiece nad dziećmi, organizacjach kulturalnych itp. (zarabiasz też trochę prowizji). Mój wolontariat dotyczył organizacji kulturalnej, w której pomagałem w pracach biurowych i zarządzałem koncertami orkiestrowymi.

Zanim wszystko się zaczęło zostało mi jeszcze 4 miesiące na zrobienie czegokolwiek więc odbyłem staż w firmie krawieckiej, zbierałem doświadczenie w banku będąc jednocześnie stażystą, jeździłem do Hiszpanii i Irlandii, czytałem dużo książek o finansach i psychologii, zacząłem zainwestować i nauczyć się szyć, aby tworzyć własne ubrania. Urosłem przez te 4 miesiące bardziej niż przez cały rok szkolny. Wiele mnie to nauczyło, aby lepiej poznać siebie i zdałem sobie sprawę, że mogę nie chcieć wracać do projektowania (chociaż wiem, że wiele osób byłoby tym rozczarowanych, ponieważ zawsze znali mnie jako dzieciaka, który jest kreatywny) .Ale prawda jest taka: straciłam radość i pasję do rysowania. Po ukończeniu studiów nigdy już nie zacząłem rysować dla siebie, bo kojarzyło mi się to z oceną lub bardziej jako zadanie niż przyjemność czy hobby. Może chciałam oddzielić hobby od zawodu i nie chciałam niszczyć radości z mody.

Po zakończeniu roku wolontariatu zdałem sobie sprawę, że zdecydowanie nie chcę mieć normalnej pracy biurowej ze stałymi urlopami, pracować nad rzeczami, których nie lubię. To było duszące, ale ciekawe doświadczenie. Podczas mojego BFD przeglądałem wszystkie możliwe uczelnie i kierunki. W końcu zgłosiłam się na komunikację i marketing, bo uważam, że komunikowanie się to umiejętność, którą każdy musi rozwijać, a marketing nie byłby zły, gdybym planowała otworzyć własną markę. Wiem bardzo dobrze, że wcale nie potrzebujesz dyplomu ukończenia studiów, aby odnieść sukces, ale moim powodem, dla którego nadal uczęszczałem na uniwersytet, są powiązania społeczne i doświadczenie. Kiedy mój BFD się skończył, miałem jeszcze 3 miesiące do oficjalnego rozpoczęcia studiów. Dlatego pojechałam do Paryża i Londynu (dwóch z moich najbardziej upragnionych miejsc, których chciałam doświadczyć) .

Byłem bardzo zdenerwowany, kiedy zaczął się Uniwersytet. Bałam się, że nie nadążę z nauką, bo to już rok odkąd studiowałam. Czytam więc o książkach, jak skutecznie uczyć się i zapamiętywać różne rzeczy. W końcu okazało się to mniej stresujące niż sobie wyobrażałam. A teraz kontynuuję moją uniwersytecką podróż z celem ukończenia studiów.

CZEGO NAUCZYŁEM SIĘ W TRAKCIE

Zawsze bardzo martwiłem się, że będę w tyle i „marnuję” swój czas, odkąd wziąłem rok przerwy. Ale bez tej przerwy nie rozwinąłbym swojej osobowości w najszerszy możliwy sposób, poznając różne kariery i dziedziny życia oraz podróżując do różnych krajów, o których marzyłem od dziecka. Wszystko miało przynieść mi kolejną lekcję życia do nauczenia i jestem za to wdzięczny. Zrozumiałam, że każdy ma swoją własną drogę i nie ma sensu porównywać się z innymi podróżami. Ponieważ jesteśmy indywidualistami o różnym tempie i pragnieniach, po prostu idź dalej.

TY ROBISZ.

Nie ma ostatecznego celu końcowego. Życie polega na twojej podróży, więc staraj się żyć bardziej teraźniejszością, w której możesz kontrolować rzeczy. Nie daj się złapać w pułapkę przeszłości i czuj się utwierdzony przez przyszłość. Wszystko dzieje się TU I TERAZ . To wszystko, co masz. Nigdy nie zostajesz w tyle, ponieważ życie to nie wyścig. Jedyną osobą, do której powinieneś się porównywać, jest twoja poprzednia wersja.

Jeśli wzdrygasz się z powodu swojej przeszłości, oznacza to, że dorosłeś.

Życie polega na eksploracji . Po prostu wypróbuj rzeczy, które dręczą twój umysł. Jeśli przynajmniej spróbujesz, nie będziesz żałować. Czasami pozwól, by czas sam to rozpracował. Nie zawsze musisz lub czujesz się pod presją bycia odpowiedzialnym za wszystko. To jedna rzecz, którą również musiałem przećwiczyć, ale wszystko wydarzy się we właściwym czasie we właściwym momencie. Pozbądź się potrzeby kontrolowania wszystkiego i wejdź w stan flow i ufaj, że sprawy same się rozwiążą.

Zadanie: zastanów się, jak chciałbyś, aby wyglądał Twój dzień, jakie zadania wykonujesz i gdzie jesteś, niezależnie od stanowiska. Co sprawia, że ​​chcesz wstać każdego dnia, aby spędzić dzień?

Mam nadzieję, że podobała ci się ta moja mała podróż.