W tym artykule badam, w jaki sposób rozważania filozoficzne muszą być połączone z instynktownym osądem, aby podejmować optymalne decyzje.

Dla tych, którzy oglądali Dobre miejsce , jedną z najbardziej pamiętnych postaci jest niezdecydowany filozof moralny Chidi Anagonye. Spektakl obraca się wokół czterech postaci, które umierają i przenoszą się do swojego życia pozagrobowego. Jednak każda postać ma tragiczną wadę, którą muszą pokonać w trakcie serialu. Problemem Chidiego jest wybór.

W jednym przypadku Chidi musi wybrać między dwoma podobnymi szczeniakami. Jednak Chidi nieustannie zastanawia się, którego szczeniaka wybrać, zastanawiając się, czy któryś ze szczeniaków nie czułby się źle, gdyby wybrał drugiego. W końcu Chidi decyduje się wybrać czarnego szczeniaka, ale jest już za późno i traci oba.

Filozofowie tacy jak Chidi wierzą, że w pełni przemyślana decyzja przybliży ich do „ostatecznego” celu. Dla wielu filozofów tym celem jest eudajmonia, czyli szczęście . Chidi tak długo zastanawiał się nad wyborem dwóch szczeniąt, ponieważ wierzył, że ta decyzja zmaksymalizuje jego szczęście. Nawet ekonomiści klasyczni uważają, że racjonalny wybór przyniesie najwyższą użyteczność (zadowolenie) w przeciwieństwie do decyzji instynktownych czy impulsywnych.

Jednak przeciętny człowiek codziennie dokonuje takich wyborów. Wyobraź sobie, że w sklepie spożywczym musisz wybierać między kamykami kakaowymi a Lucky Charms. Ile czasu zajęłoby Ci wybranie płatków śniadaniowych? Czy spędziłbyś godziny na myśleniu o moralnych obowiązkach związanych z wyborem Lucky Charms, tak jak Chidi? Większość ludzi poświęciłaby kilka sekund i wybrała ten, który ich zdaniem smakuje lepiej, i zazwyczaj są zadowoleni ze swojej decyzji. W rzeczywistości bylibyśmy prawdopodobnie nieszczęśliwi, gdybyśmy spędzili cenne godziny na podejmowaniu stosunkowo prostej decyzji.

Jeśli instynktowne decyzje mogą zmaksymalizować nasze szczęście lepiej niż decyzje przemyślane, dlaczego ludzie kładą nacisk na racjonalne zdolności podejmowania decyzji ? Czy instynktowne decyzje są skuteczne w bardziej złożonych sytuacjach ? Czy istnieje równowaga, która zapewnia optymalną mentalność podejmowania decyzji ? Przyjrzyjmy się bliżej tym trzem pytaniom.

Dlaczego racjonalność?

Skąd wiemy, że wszyscy kawalerowie są kawalerami ? Mówiąc najprościej, jest to logiczne. Wiemy, że cecha bycia kawalerem oznacza brak małżeństwa i można to rozszerzyć na wszystkich, którzy kwalifikują się jako kawalerowie. Tak więc z definicji wszyscy kawalerowie są stanu wolnego. Jest to tak zwana wiedza a priori. Wiedza aprioryczna jest niezależna od doświadczenia i może być wyprowadzona przez umysł.

Natomiast wiedza a posteriori jest nabywana przez doświadczenie . Skąd wiemy, że szczypanie się boli ? Cóż, spróbuj teraz. Właśnie przeprowadziłeś eksperyment i okazało się, że to stwierdzenie jest prawdziwe. W przeciwieństwie do wiedzy a priori, wiedza a posteriori nie jest prawdziwa, ponieważ szczypanie z definicji jest bolesne. Dla kogoś, kto nie odczuwa bólu, uszczypnięcie się nie będzie bolało. Dopóki tego nie doświadczysz, nie możesz być pewien, że to prawda.

Filozofowie kategoryzują całą wiedzę do tych dwóch kategorii (a priori i a posteriori). Znani filozofowie, tacy jak Kant i Platon, argumentują, że aby osiągnąć najwyższe dobro, musimy kontemplować wiedzę a priori, ponieważ wywodzi się ona wyłącznie z naszej racjonalności i musi być uniwersalnie prawdziwa . Dlatego Chidi tak długo zwlekał z wyborem psa. Próbuje obiektywnie zrozumieć, co sprawia, że ​​jeden pies jest lepszy od drugiego.

Dla Chidi nawet najmniejsza decyzja odgrywa dużą rolę w osiągnięciu ostatecznego celu. A kiedy podejmujemy każdą decyzję o życiu lub śmierci, sensowne jest, abyśmy w pełni wykorzystali nasze racjonalne zdolności, aby podjąć najlepszą decyzję. Prawidłowy?

Nie do końca. Aby zrozumieć dlaczego, musimy zagłębić się w naturę naszych instynktów.

Złożoność i instynkty

Według Daniela Kahnemana nasz umysł działa na dwóch systemach (System 1 i System 2). Kiedy wybieramy między dwoma zbożami, zwykle używamy Systemu 1. System 1 jest instynktowny i szybki. Kiedy decydujemy, czy kupić dom za milion dolarów, zwykle używamy Systemu 2. System 2 jest kontemplacyjny i powolny.

Większość ludzi uważa, że ​​powinniśmy używać Systemu 1 do podejmowania prostych decyzji, a Systemu 2 do podejmowania złożonych. W przeciwnym razie nasz proces decyzyjny zostałby nazwany pochopnym (natychmiastowe wydanie miliona dolarów) lub żmudnym (spędzanie dnia na podejmowaniu decyzji o płatkach śniadaniowych).

Jednak wiele zawodów musi podejmować złożone decyzje w ciągu kilku sekund. Wyobraź sobie, że Rosja właśnie wystrzeliła pociski nuklearne na Ukrainę, a prezydent USA ma sekundy na podjęcie decyzji, czy rozpocząć kontratak i przystąpić do wojny, czy nie. Prezydent musi w kilka sekund podjąć decyzję o życiu lub śmierci. Wejście do wojny może rozpocząć III wojnę światową, a bezczynność będzie kosztować życie wielu Ukraińców.

Te scenariusze nie są przeznaczone tylko dla światowych przywódców. Wyobraź sobie, że jesteś programistą w Google i właśnie znalazłeś lukę w swoim systemie. Jeśli nic nie zrobisz, haker ukradnie 1 miliard dolarów. Jeśli spróbujesz to naprawić, możesz uratować firmę lub pogorszyć sytuację i stracić 5 miliardów dolarów. Haker ukradnie pieniądze w 10 sekund. Co zrobisz?

Decyzje podejmowane w obu scenariuszach wykorzystują System 1 w złożonej sytuacji. Większość ludzi nazwałaby te decyzje pochopnymi. Jednak Malcolm Gladwell uważa inaczej. W Blink Gladwell argumentuje, że takie decyzje mogą w rzeczywistości mieć lepszą jakość niż przemyślane narady. Wśród historii o czytaniu z twarzy, przewidywaniach rozwodów i aspirujących gwiazdach rocka, jedna się wyróżnia.

W Millenium Challenge 2002 trzygwiazdkowy generał Paul Van Riper otrzymał zadanie poprowadzenia „czerwonej drużyny”, symbolizującej 90-osobową zmilitaryzowaną dyktaturę, przeciwko „niebieskiej drużynie”, reprezentującej 350-osobową armię amerykańską z najnowocześniejszymi siłami zbrojnymi. najnowocześniejszą technologię, specjalistów od teorii gier i ustrukturyzowane procesy decyzyjne. Wyraźnie widać, że „niebiescy” mają wygrać. Mają najlepsze zasoby i metody, które umożliwiają kontemplacyjne podejmowanie decyzji. Z drugiej strony „czerwona drużyna” ma przewagę liczebną i prawie nie ma żadnych specjalnych zasobów. Jednak Van Riper, dowódca, który wcześniej dowodził dywizją podczas wojny w Wietnamie, był w stanie pokonać „niebieską drużynę” dzięki spontanicznej taktyce, która uczyniła jego drużynę nieprzewidywalną. Ta spontaniczność wynikała z instynktu.

Ale jest tu jeden niuans, którego nie możemy przeoczyć. Gdyby niedoświadczony żołnierz prowadził „czerwoną drużynę”, nie uzyskalibyśmy takich samych wyników. Van Riper odniósł sukces ze swoimi instynktami dzięki swojemu doświadczeniu.

Kiedy zagrałem swój pierwszy mecz w piłkę nożną, nie miałem pojęcia. Wszystko, co wiedziałem, to kopanie piłki, ale wszyscy inni podawali piłkę i strzelali bramki. W mojej pierwszej grze musiałem myśleć o tym, jak ludzie się poruszają, do kogo powinienem podać i gdzie mogę mieć przewagę. W drugiej grze szybciej to rozgryzłem. W dziesiątej grze te obliczenia odbywały się natychmiast. W ten sposób rozwija się instynkt. Bierzemy rozwiązania rozważane przez świadomy umysł i kierujemy je do nieświadomego umysłu.

Chidi stara się rozwiązywać wszystko świadomie, nawet najprostsze problemy. Jednak nie wykorzystuje swojego instynktu i to jest jego wada.

Może to sugerować, że powinniśmy używać tylko naszego instynktu. Jednak nasze instynkty również mają problemy. Na przykład często dzielimy ludzi na różne kategorie. Nie oznacza to, że celowo próbujemy ich dyskryminować. Tworzenie stereotypów jest całkiem naturalne, ponieważ nasz mózg próbuje odciążyć nasz świadomy umysł, kategoryzując obserwacje.

W rzeczywistości stereotypy ułatwiają przetwarzanie danych a posteriori . Na przykład, kiedy przez całe życie widzieliśmy tylko czerwone jabłka, naszą pierwszą reakcją jest to, że wszystkie jabłka są czerwone. Jabłko nie jest czerwone z definicji. Ale dopóki nie zobaczymy kontrprzykładu — zielonego jabłka — trudno nam sfałszować to stwierdzenie w naszych umysłach. W przypadku prostych decyzji nie stanowi to problemu. Ale myślenie „wszystkie jabłka są czerwone” nie jest tak niebezpieczne, jak „wszyscy czarni to przestępcy”. Stereotypy mylą dane a posteriori z danymi a priori. A przy podejmowaniu złożonych decyzji, takich jak służenie sprawiedliwości, takie stereotypy kierowane naszymi instynktami mogą mieć poważne konsekwencje. W takim przypadku wykorzystanie naszej świadomości do oceny naszych instynktów może pomóc pozbyć się podświadomych uprzedzeń. Może dlatego Chidi myśli o wszystkim — nie chce popełnić instynktownego błędu.

Jeśli jednak zarówno zachowanie kontemplacyjne, jak i instynktowne mają zalety i wady, czy istnieje sposób na połączenie obu i zoptymalizowanie procesu decyzyjnego?

Optymalne podejmowanie decyzji

Aby osiągnąć optymalne podejmowanie decyzji, musimy znaleźć sposób na zneutralizowanie wad zachowań kontemplacyjnych i instynktownych, podkreślając jednocześnie ich zalety. Jak już mówiliśmy, zaletą zachowania kontemplacyjnego jest to, że racjonalny mózg może używać logiki do ustalania prawdy w różnych sprawach. Potrafi odróżnić wiedzę a priori od wiedzy a posteriori. Trwa to jednak zbyt długo.

Zaletą zachowania instynktownego jest jego szybkość. Wykorzystuje doświadczenie historyczne, aby tworzyć skróty do skutecznego podejmowania złożonych decyzji. Jednak ze względu na swoją naturę zachowanie instynktowne jest podatne na popełnianie niebezpiecznych błędów poprzez działanie w oparciu o nietrafne stereotypy. W związku z tym optymalne podejmowanie decyzji będzie szybkie bez tworzenia niedokładnych stereotypów.

Jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu jest szturchanie. Pionierskie w Nudge autorstwa Cass Sunstein i Richarda Thalera , popychanie odciąga ludzi od uprzedzeń i irracjonalności, gdy są skłonni do popełniania błędów. Na przykład, jeśli kocham lody, ale jestem na diecie, dokonam zdrowych wyborów, kiedy nie uderzy mnie ochota. Jednak kiedy mam wielką ochotę na lody, jestem bardziej skłonny się poddać. Są one klasyfikowane jako problemy z samokontrolą — kiedy wybory i konsekwencje są oddzielone czasem. Sunstein i Thaler uważają, że za pomocą zachęt, takich jak przypominanie sobie o celach zdrowotnych, możemy nieco spowolnić System 1 i pozwolić Systemowi 2 przeanalizować sytuację i doradzić Systemowi 1 w podejmowaniu decyzji.

Inną metodą jest przeprowadzanie kontroli systemu przed scenariuszami decyzyjnymi i znajdowanie nietrafnych stereotypów. Jeśli jestem członkiem ławy przysięgłych i widziałem wielu czarnych przestępców, mogę nieświadomie podtrzymywać ten stereotyp. Jednak, aby wypełnić swój obowiązek służenia sprawiedliwości, powinienem zweryfikować ten stereotyp przed przystąpieniem do sprawy. Dowody empiryczne, takie jak statystyki, dostarczają szacunkowych danych, które wspierają lub odrzucają argumenty. Dowody anegdotyczne mogą dostarczyć bardziej szczegółowego obrazu rzeczywistości. Jednak w trakcie tego procesu musimy uważać na błąd potwierdzenia lub tendencję do znajdowania dowodów, które zgadzają się z naszymi twierdzeniami. Jeśli będziemy stronniczy w procesie testowania, nasze niedokładności będą się tylko pogłębiać. Musimy być świadomi, że zanim zaczniemy szukać prawdy, zajmiemy uczciwe stanowisko. Stereotypy same w sobie nie są złe. Jednakże,

Korzystając z takich metod, Chidi może stać się lepszym decydentem. Stanie się szybszy, ponieważ używa więcej swojego instynktownego myślenia. Jednak będzie również dokładny, ponieważ jest w stanie zrównoważyć uprzedzenia tkwiące w jego instynkcie.

Temat myśli i instynktu był badany przez pokolenia. Jednak dopiero podrapaliśmy powierzchnię odkrywania synergii. Zasadniczo badanie umysłu ma fundamentalne znaczenie dla tego, jak działamy w tym świecie. Nie wystarczy, aby tylko psychologowie zbadali to badanie. Wszyscy mamy obowiązek zrozumienia własnych umysłów i eksperymentowania z podejmowaniem decyzji. Chociaż oferuję tylko dwie metody osiągnięcia optimum, jest ich o wiele więcej. Jednak optimum nie jest ogólne, jest unikalne dla danej osoby. Kontynuując eksplorację własnego umysłu, staram się znaleźć konfigurację, która jest dla mnie optymalna i mam nadzieję, że dołączysz do mnie w tej podróży.