Na ból

Zacząłem identyfikować się jako niepełnosprawny fizycznie w 2018 roku, chociaż nigdy nie doświadczyłem czasu, w którym byłem całkowicie wolny od bólu. Zacząłem identyfikować się w ten sposób po tym, jak uderzyłem w tył na czerwonym świetle w Mesilla w stanie Nowy Meksyk, mniej niż dwie godziny przed pierwszym dniem jedynych zajęć, na które nie mogłem się doczekać w tym semestrze. Wypadek spowodował przepuklinę dysków w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa.

Niewielu moich najbliższych przyjaciół wie, jak wygląda mój ból. Mogę to opisać, jak zwykle, za pomocą 10-stopniowej skali. 8 na mojej skali to punkt, w którym ból jest tak silny, że nie mogę już pracować. 10 oznacza, że ​​jestem bliski utraty przytomności lub tracę przytomność. Niestety, to doświadczenie, które miałem wiele razy.

W Nowym Meksyku pierwszy lekarz zajmujący się leczeniem bólu, do którego się zgłosiłem, był okrutny. Nie wiem, ile osób czytających to doświadczyło bólu, który poprzedza utratę przytomności, ale kiedy jestem w bólu na poziomie 9+, często płaczę. Podczas mojej pierwszej (i jedynej) wizyty u tego lekarza od bólu zostałem sam na 45 minut w pokoju z kilkoma twardymi krzesłami i stołem do badań, który nie był przykręcony do podłogi. Miałem tylko wybór: stać lub leżeć na brudnej płytce. Ponieważ płakałam, lekarz odmówił zbadania mnie i kazał przyjść, kiedy „opanuję emocje”. Jego biedny kierownik biura przeprosił mnie i powiedział, że nic nie może zrobić, ponieważ jest właścicielem praktyki i nie odpowiada przed nikim.

Spędziłem lata walcząc z oskarżeniem z jego biura o egzamin, którego mi nie zdał.

Drugi lekarz zajmujący się leczeniem bólu, którego widziałem w NM, był moją jedyną opcją. Dosłownie. Żaden inny nie byłby objęty ubezpieczeniem. Jego PA był współczujący. Był „starej szkoły”. Próbowali podać mi Gabapentynę, co spowodowało u mnie wysypkę przypominającą czyrak na całym ciele. Próbowali zmienić mnie na Lyricę, co miało ten sam efekt. Próbowali podać mi Tramodol, który wywołał u mnie zespół serotoninowy (który zdiagnozował mój stały lekarz, kiedy zgłosiłem się z skargami na jednoczesne bicie serca i kołatanie serca w ciągu 30-45 minut od przyjęcia dawki). Lekarz zajmujący się leczeniem bólu przepisał mi 800 ibuprofenu i zrobił blokady nerwów gałęzi przyśrodkowej. Jakby tego było mało, kazano mi iść na izbę przyjęć lub pilną opiekę, gdzie traktowano mnie jak poszukiwacza narkotyków, gdy tylko dowiedzieli się, że mam lekarza zajmującego się leczeniem bólu.

W grudniu 2019 roku trafiłam na SOR z innego powodu. Mój okres zawsze był problemem, ale ten był wyjątkowo zły. Po kilku godzinach spędzonych w bibliotece, leżąc w poprzek stołu, aby dokończyć esej, zdałem sobie sprawę, że moje skurcze były tak silne (nawet po 3200 mg Ibuprofenu i wielokrotnym Midolu), że nie mogłem jechać do domu bez wypadku. Poszedłem więc na drugą stronę ulicy do szpitala, gdzie lekarz z izby przyjęć powiedział mi, że jest prawie pewien, że mam endometriozę.

W 2020 roku przeszłam operację usunięcia jajowodów, co było uzasadnieniem dla uzyskania ubezpieczenia na operację zwiadowczą. Ginekolog/położnik przyżegał dwa miejsca endo, ale powiedział, że nie może bezpiecznie dostać się do reszty i był rozczarowany, gdy dowiedział się, że mój ból nie był lepszy po operacji.

To była pierwsza z pięciu operacji, które wykonałbym w ciągu piętnastu miesięcy podczas blokady COVID. Dwa miałyby zostać wykonane w Nowym Meksyku, a trzy kolejne w Kalifornii. Specjalista od endometriozy w Kalifornii wykonałby operację wycięcia i pełną histerektomię, w końcu spełniając prośbę, którą skierowałem do każdego położnika/ginekologa, którego widziałem odkąd skończyłem 20 lat.

Mój nowy lekarz zajmujący się leczeniem bólu zlecił wykonanie nowych rezonansów magnetycznych, kiedy zacząłem częściej upadać. Uparcie odmawiałem chodzika. Miałem 37 lat. Nie chciałem chodzika. W końcu zmusił mnie do użycia laski, a kiedy wyniki rezonansu magnetycznego wykazały 13-milimetrowe wybrzuszenie uciskające mój rdzeń kręgowy, ostrzegł mnie, że operacja jest pilnie potrzebna.

Teraz mam 39 lat i blokady nerwów przestały działać lata temu. Znieczulenie zewnątrzoponowe trwa około miesiąca, zanim ból powraca. Ablacja częstotliwościami radiowymi nie jest dostępna dla pleców (ponieważ, wiesz, chodzenie), więc przeskoczyłem kilka obręczy, aby upewnić się, że mój chirurg kręgosłupa nie chce wykonywać żadnej dalszej operacji. MRI, tomografia komputerowa i trzy wizyty później otrzymałem pozwolenie na stymulator rdzenia kręgowego (chociaż mój chirurg kręcił nosem i twierdził, że lekarze zajmujący się leczeniem bólu chcą je wszczepić tylko dlatego, że są drogie) ).

Dwa dni temu dostałem tymczasowy implant, który odmienił moje życie. Obudziłam się dziś rano, po raz pierwszy od zawsze odświeżona. Mój ból kulszowy zniknął. Nie rzucałem się i nie obracałem. Po prostu odpoczywałem.