Noc w ciemności

Myślę, że jestem zagubiony.

Nie zrozum mnie źle; Wiem, gdzie jestem i jak się tu znalazłem. Wszystko, co widzę, to nicość, kiedy wędruję wzrokiem po jej bezgwiezdnym, bezksiężycowym pokoju. Ale wygląda na to, że moja istota nie jest zsynchronizowana z moją formą, ponieważ gubię się w… niej.

Kiedy jestem sam, cisza może zabić, ale będąc tutaj czuję się wspaniale. Chociaż jej pokój jest tak słabo oświetlony, nadal mogłem widzieć bez żadnych trudności. Nie odważyłbym się powiedzieć, że jest jeszcze w szale zachwytu, ale mogę powiedzieć, że się zbliża.

Leży przede mną; jej świątynia jest moja na dzisiejszy wieczór. Dotykam jej krągłości tylko po to, by zobaczyć jej pełne wdzięku zwroty akcji – z jej wygiętym kręgosłupem, jakbym miał się wspinać, by osiągnąć nirwanę. Wznoszę się coraz wyżej i wyżej tylko obserwując ją.

Wyrazy twarzy krzyczą głośniej niż bomby, nawet gdy zakrywa usta dłońmi. Składam pocałunki tu, tam i wszędzie tylko po to, by usłyszeć, co nastąpi później. Mimo wszystko zniosę jej jęki i chichoty.

Przez minuty nie wiem, gdzie się kończymy i zaczynamy,

Boki, o których istnieniu nigdy nie wiedzieliśmy, budzą się w środku

Mój język do jej, jej pocałunek pragnienia więcej

Byłem zagubiony wcześniej, ale już nie.

Tylko dlatego, że w końcu puściła to, co trzymało ją na ziemi, przyciągnęła mnie do siebie bez troski, kiedy wciąż chwyta powietrze, zbiera swoje zmęczone, dyszące ja tylko po to, by szeptać:

„Kurwa… znalazłeś mnie ”.