O macierzyństwie.

Kiedy miałem nie więcej niż 8-9 lat, na ścianie w kuchni zadzwonił telefon. Odebrałem, przesuwałem palcami w górę iw dół po spiralnym kablu, słuchając automatycznego głosu informującego mnie, że jest połączenie na koszt rozmówcy. Przez ułamek sekundy słyszałem głos ciotki wypowiadającej jej imię na drugiej linii, zanim telefon zapytał, czy chcę „przyjąć zarzuty”. Po stanowczym „tak!” jej głos ożył.

"Cześć skarbie. Jak się masz? Czy jest tam twoja mama? starała się brzmieć dobrze. Aby chronić mnie przed okolicznościami jej powołania, jej życia. Ale nawet jako dziecko wiedziałem... gdzieś w głębi duszy wiedziałem, że nie wszystko jest w porządku.

Miałem 12 lat, kiedy zmarła. Miała niewiele ponad 31 lat. Kiedy siedzę tutaj i piszę, niewiele brakuje do 36 lat – ja i moja żałoba starzejemy się razem, a moje serce znów pęka dla niej.

Macierzyństwo zawsze było dla mnie czymś pogardliwym. Kiedy dorastałam, nie chciałam być mamą. Nie marzyłam o dużej rodzinie. Nie tęskniłam za macierzyństwem w sposób, w jaki zostaliśmy uwarunkowani do przyjęcia tej roli. Przez dużą część mojej wczesnej dorosłości zawsze czułam się pogardzana, zawstydzona, samotna — bo nie tęskniłam za tymi rzeczami jak moi rówieśnicy, bo nie chciałam dawać rodzicom wnuków, kontynuować życia męża imię, albo poczuć pierwsze trzepotanie w brzuchu, które sygnalizowało, że nadchodzi nowe życie.

Tak jak większość ludzi na moim miejscu, czułem, że cała moja wartość opiera się na tym, co moje ciało może zapewnić jako matka, twórca życia — tak jakby wszystko, co zrobiłem z własnym życiem, nie zostało uznane za kompletne lub wystarczająco dobre bez własnego potomstwa.

Ale zdałam sobie sprawę, że macierzyństwo nie jest pudełkiem, za które zaczęłam o nim myśleć, ale raczej stanem istnienia. A ten poród… ma z tym niewiele wspólnego.

Nie wiem, kiedy będę gotowy powiedzieć więcej, ale powiedzenie tego jest przyjemne.