O pieśniach epoki

Jednym z moich ulubionych miejsc jest Kafe Kerouac w Columbus w stanie Ohio, mieście, w którym spędziłem ostatnie 27 lat i spędzę w nim około 45 dni. Lubię Kafe Kerouac, ponieważ jest otwarta do późna i serwuje dobre, tanie piwo, więc mogę tam czytać lub pisać wieczorem bez spożywania kofeiny o późnej porze. Jestem przekonany, że znajdę miejsce, w którym będę mógł pić i pracować w Greenville, Karolina Południowa, dokąd przeprowadzam się w przyszłym miesiącu, ale nigdy nie znajdę miejsca takiego jak Kerouac. Nigdy nie znajdę miejsca z taką samą przytulną atmosferą, gdzie moje uszy są delikatnie przesiąknięte dobrą muzyką i gwarem rozmów, i na pewno nigdy nie znajdę miejsca, które da mi puszkę Stroha za jednego dolara w happy hour . Chodzę tam co najmniej raz w tygodniu, ale to oznacza, że ​​prawdopodobnie odwiedzę jeszcze tylko pięć lub sześć razy, zanim wyruszę na południe i podejmę jakąś próbę zapuszczenia korzeni w nowym mieście,

Wczoraj wieczorem siedziałem u Kerouaca, popijając jednodolarowego Stroha, słuchając Waiting for Your Return: A Shidaiqu Anthology 1927–1952 , wspaniałej dwuczęściowej reedycji kompilacji wydanej przez londyńską wytwórnię Death Is Not The End. Pełna kolekcja zawiera nagrania różnych wykonawców chińskiego okresu jazzu lat 20-tych, 30-tych i 40-tych w Szanghaju. Rodzaj muzyki w Czekając na Twój powrót,płynna mieszanka zachodniego jazzu, muzyki klasycznej i chińskiej muzyki ludowej nazywa się Shidaiqu. Termin dosłownie tłumaczy się jako „pieśni epoki”, wyrażenie, które absolutnie uwielbiam. Uważa się, że po raz pierwszy użyto go w latach 50-tych w Hong Kongu, gdzie wielu muzyków wyemigrowało po tym, jak Komunistyczna Partia Chin nałożyła ograniczenia na to, co nazwali „żółtą muzyką” (mandaryński znak „żółty” oznacza również „erotyczny”, a muzyka pop została uznana za wypaczoną i niemoralną). Do tego czasu muzyka shidaiqu już dawno osiągnęła swój szczyt i wkrótce będzie postrzegana jako relikt z wcześniejszych czasów.

Zhou Xuan, przedstawiony powyżej z figlarnym, powściągliwym uśmieszkiem, jest najbardziej znaną i ukochaną postacią tamtych czasów. Będąca symbolem ówczesnej sceny muzycznej w Szanghaju, Xuan pojawia się raz za razem w Waiting on Your Return , jej piosenki przeplatają się z piosenkami wielu jej współczesnych. Jednak jej głos, bardziej niż jakikolwiek inny, ma zniewalającą jakość, która napełnia mnie poczuciem nostalgii za czasem i miejscem, w którym nigdy nie byłam.

Lubię myśleć, że jedynym powodem, dla którego tak wielu pamięta Zhou Xuan, jest jej głos, talent i cicha charyzma. Ale być może inną częścią tego jest to, że zmarła tak młodo, jak umarła. Uważa się, że w ciągu swojego życia cierpiała na kilka poważnych chorób mózgowych, Xuan zmarła w szpitalu psychiatrycznym w wieku 37 lat.

Myślę, że kiedy wspominamy gwiazdy, które odeszły od nas zbyt wcześnie, myślimy o tym, co jeszcze mogłyby stworzyć, gdyby miały więcej czasu – muzykę, która mogła być, ale nigdy nie była. Staram się unikać takiego podejścia do opłakiwania naszych ikon rozrywki, szczególnie w przypadku Zhou Xuan, który jest obciążony pełnieniem funkcji czołowego przedstawiciela ponad 20-letniego okresu muzycznego i artystycznego dobrobytu w Chinach. Nie ubolewam nad muzyką, której nigdy nam nie dała. Dała nam dużo. Żal mi jej i czasu, który jej odebrano. Kiedy ktoś zostaje okradziony ze starości, zostaje pozbawiony możliwości spojrzenia wstecz na swoje życie i zapamiętania go. Odbiera się im przeszłość i przyszłość.

Przyszłość przede mną jest ekscytująca i trochę przerażająca. Zastanawiam się, jak będzie wyglądało moje życie w nowym mieście. Zastanawiam się, jakich nowych ludzi i miejsc pokocham. Ale może nawet bardziej niż te rzeczy, zastanawiam się, co będę pamiętał, kiedy spojrzę wstecz na czas spędzony w mieście, w którym spędziłem dzieciństwo, dorastanie i wczesną dorosłość. Czy będę myślał o miejscach takich jak Kafe Kerouac z takim samym uczuciem, jakie teraz do nich czuję? Jakie wspomnienia z tej części mojego życia pozostaną ze mną, gdy skończę 40 lat? Czy przetrwają do 60 roku życia? A co z 80? Mam nadzieję, że żyję wystarczająco długo, aby spojrzeć wstecz o 80 lat. Nie każdy to robi.

Nie rozumiem ani słowa z piosenek Zhou Xuan, ale staram się zrozumieć jej głos. Kiedy to słyszę, staram się, żeby przeprawiło mnie z powrotem do portu w Szanghaju, tak jak było 100 lat temu, żebym mógł to zobaczyć na własne oczy. A jeśli uda mi się namalować wystarczająco wyraźny obraz tego w mojej głowie, może uda mi się to dla niej zapamiętać, tak jak ona nigdy nie miała szansy.