„Płoty” (2016)

Denzel Washington wyreżyserował zdobywcę Oscara.

Pierwotnie napisany jako „specjalny” o Denzelu Washingtonie, aktorze/reżyserze i człowieku zarówno przed, jak i za obiektywem kamery, do dłuższego artykułu na blogu, do którego link znajduje się bezpośrednio poniżej, oto mój traktat o potrójnym zestawieniu wysoce zalecanych kinowych smakołyków lub po prostu jego Oscara nominacja do Oscara za perełkę filmu sprzed siedmiu lat.

„Niektórzy ludzie budują ogrodzenia, aby trzymać ludzi z dala, a niektórzy ludzie budują ogrodzenia, aby zatrzymać ludzi”

„Troy Maxon”. W nieustępliwym i potężnym występie Denzel Washington był nominowany do Oscara w 2017 roku za rolę napędzanej i skonfliktowanej duszy, jaką jest „Troy Maxson”. Gadatliwy i gadatliwy bohater i opowiadacz historii, Maxson jest zbieraczem śmieci w Pittsburghu po drugiej wojnie światowej, a teraz, po czterdziestce, nieustannie rozmyśla w swoich długich opowieściach o swojej podejrzanej młodości, pokonaniu „Ponurego Żniwiarza” jako dziecko i jego błyskotliwość w profesjonalnej iz epoki zatytułowanej Negro Baseball Leagues. Jego zdaniem w jego czasach było tylko dwóch lepszych graczy niż on, ale pozostaje zgorzkniały, że został pominięty ze względu na kolor skóry oraz zarówno niechęć, jak i antagonizm wobec „białego człowieka”, a nawet czasami „ diabła ” . który przenika jego myślenie. Jego opowieści, choć urzekają publiczność, gdy zasiada na podwórku swojego domu, często zdradzają kipiącą złość na świat i pomimo przedwojennego sukcesu zawodowego i powojennej ciężkiej pracy „Nie mam garnka do sikania ani okno, żeby to wyrzucić” . Niezależnie od tego, czy jest to chaotyczna historia, czy jego poglądy na szkołę, rasę, rodzinę lub częściej baseball, jego słowo jest absolutnie ostateczne, a to często odcina płytką i samolubną postać mężczyzny, który w miarę postępu filmu ujawnia często nielubianego i nagannego człowieka . Co ciekawe, Maxson przywiązuje dużą wagę do „robienia dobrze przez kogoś” oraz „szacunku” i w miarę jak film posuwa się naprzód, widzimy to w całej okazałości, ale nie w przypadku długo cierpiącej żony lub syna, który go uwielbia, a ta dychotomia tkwi w samym sercu tego skonfliktowanego mężczyzny, który zamienia wszystko w analogię do baseballu, który popycha najbliższych do niego najdalej i chociaż pragnie miłości i szacunku, ma bardzo niewiele możliwości odwzajemnienia go.

Podczas mojego życia w kinie miałem wielką przyjemność widzieć, jak Denzel Washington tworzy inspirujące występy po występach, czy to w Training Day, Glory, Malcolm X, Man on Fire czy The Hurricane , by wymienić tylko kilka, a jego występ tutaj jako skonfliktowany, ale prawdopodobnie człowiek swoich czasów, Troy Maxson, jest jednym z najlepszych w swojej karierze. Ogrodzeniajest również jego największym dotychczasowym osiągnięciem jako reżysera i słusznie nominowanym do Oscara za najlepszy film w 2017 roku. Od pierwszej klatki filmu do ostatniej widać miłość i entuzjazm, jakie Waszyngton włożył w ten film w sposób, który wcześniej wystawiany jako sztuka teatralna i adaptowany tutaj na duży ekran przez Washingtona za kamerą i oparty zarówno na scenariuszu, jak i oryginalnej powieści Augusta Wilsona. Miłość, z jaką film jest tworzony, jest oczywista, podobnie jak pełen szacunku charakter i szacunek ze strony każdego członka obsady, począwszy od reżysera.

Wyraźny jest również „ruch” filmu, ponieważ kamera często płynnie przechodzi od sceny do sceny i chociaż zasadniczo osadzona jest w trzech różnych sceneriach (dom, podwórko lub okolica), Waszyngton, wraz z montażystą Hughesem Winborne i autorką zdjęć Charlotte Bruus Christensen angażują się ty jako publiczność w tych intymnych, choć rzadko zmieniających się, sceneriach. Zarówno za, jak i przed kamerą, Ogrodzenianaprawdę jest rzadkim filmem, który jest całkowicie olśniewający w całkowitej sumie swoich części. Biorąc pod uwagę jego poprzednie życie jako sztukę teatralną, w całym tym ponad dwugodzinnym filmie jest tylko dziesięć przypisanych postaci, a nawet wtedy tylko sześć należy uznać za główne role główne lub drugoplanowe, z wybitną Violą Davis iw pełni zasługującą na jej zdobycie Oscara w 2017 roku dla aktorki drugoplanowej jako żona Maxsona „Rose Maxson”. Gospodyni domowa i gospodyni domowa, Rose jest żoną Troya od osiemnastu lat, słuchała każdej jego historii „Za każdym razem, gdy Troy opowiada tę historię, znajduje inny sposób, aby ją opowiedzieć”i gdzie Davis wyróżnia się, podobnie jak Rose, subtelnością delikatnych dotknięć, spojrzeń i spojrzeń, gdy słucha kolejnej historii lub kolejnej skargi męża. Jej rola słynie z burzliwej roli, równej roli Waszyngtona, ale kluczem do roli Davisa jest jej zaangażowanie jako obserwatora i słuchacza, a Washington, pełniący obecnie rolę reżysera, doskonale to oddaje przez cały czas.

Rodzina Maxsonów jest złożona z „Lyonsem” (Russell Hornsby), synem z poprzedniego związku, ale kimś innym niż synem jego Ojca, preferującym muzykę i podążanie za marzeniami niż ciężką pracę, za którą opowiadał się jego Ojciec, a Lyons ma przyrodniego brata. Cory” (Jovan Adepo), który pod nieobecność Lyonsa przejmuje gniew ojca. W swoim pełnometrażowym debiucie Adepo jest oszałamiający w swojej roli narzuconego syna Cory'ego, który po prostu patrzy tylko na swojego apodyktycznego ojca. Po prostu chce podążać śladami wybitnego sportowca swojego Ojca, co odbija się echem we wściekłym okrzyku Rose skierowanym do Troya: „Wszystko, co ten chłopiec robi, robi dla ciebie” i biorąc pod uwagę wychwalane towarzystwo, które tu trzyma, aw swoim debiutanckim filmie Adepo jest wspaniały przez cały czas. Stephen Henderson wyróżnia się (jak zawsze w filmie lub telewizji) w roli najbliższego przyjaciela i współpracownika Troya „Bono” i to do niego zwracamy się po slogan rozpoczynający mój artykuł na blogu oraz najprawdziwszy i najbardziej trafny cytat dla filmu jako całości, a także promienne światło uśmiechniętej ludzkości w filmie. W końcu mamy genialnego Mykeltiego Williamsona jako „Gabe”, brata Troya i powracającego weterana drugiej wojny światowej, w łamiącej serce roli ukazującej prawdziwe okropności wojny, a przez niego przebłysk współczucia i miłości ze strony brata.

„To wszystko, czym jest śmierć, szybka piłka z zewnętrznego rogu” — mówi Troy Maxson w kolejnej z wielu analogii do baseballu, których używa w całym filmie. Ogrodzenia mogą być postrzegane jako dosłowne i metaforyczne podejście do barier, które wszyscy stosujemy w naszych codziennych relacjach, a Troy ma tak wiele do pokonania w znakomitym filmie zarówno od prawdziwego aktora swojego pokolenia w roli, którą miał zagrać, jak i od Reżyser wciąż uczący się swojego rzemiosła z wybitnym filmem dla swojego pokolenia.

Ogrodzenia to klejnot filmu i bardzo gorąco polecam.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):