Półobcy - niewidzialne nici.

Opowieści o pustych płótnach. Pomaluj je tak, jak chcesz, za pomocą dostarczonej palety.

„Czasami czuję spokój, obserwując obcych. Innym razem wydaje się to przestępstwem”

„Jestem niewidzialnym nieznajomym. Oni są tak zajęci swoimi teoriami, że moja jest niewystarczająca, by ją zobaczyć”

„Są kimkolwiek, myślą o wszystkim, idą gdziekolwiek i wszystko im się stanie. To okładki książki, której nigdy nie przeczytam”.

„Po prostu patrz i stwórz iluzję”

Pewnego lipcowego popołudnia widzę piękne, patetyczne dziecko stojące pod drzewem przy ruchliwej drodze. Jej ojciec siedzi na ścieżce, wpatrując się w ruch uliczny, tak jak ja patrzę na nich z ruchu ulicznego. Jest zmęczona, słońce jest ostre, wilgoć jest do bani. ona czeka; za coś, za co? Nie wiem. Wygląda na zmęczoną pogodą, podczas gdy jej ojciec wygląda na zmęczonego życiem. Podobała mi się jednak jej sukienka, jakby była uszyta tylko dla niej, z prostoty.

W pobliżu widzę samochód z otwartą maską i rodzinę, która prawdopodobnie czeka na mechanika. Dwie dobrze ubrane, gruboskórne kobiety i dziecko z rodziną pod tym samym drzewem. Co za zbieg okoliczności, że dwa przeciwne bieguny społeczeństwa zebrały się nieświadomie. Dziecko z rodziną kończy swoją puszkę soku po samicach. Drugie dziecko stoi dwa kroki dalej. Pewnie tak samo spragniony jak oni, a może nawet bardziej. Puszka po soku jest pusta i leży na ziemi. Co za bolesna różnica.

Włącza się sygnalizacja świetlna, a ja ją puszczam. Słońce grzeszy jeszcze mocniej.

„Czy jestem po niewrażliwej stronie społeczeństwa?”

„Zastanawiam się, dokąd to prowadzi?”

„Osierocony wokal”

Wczesnym lutowym rankiem widzę mężczyznę z córką. Lecznicze promienie słoneczne po zimnej nocy.

Jej jaskraworóżowa torba na rączce roweru, jej małe dłonie obok jego ochronnych dłoni, jego walka o wstanie z łóżka i odwiezienie jej do szkoły, widzę jej ojca. Jej schludny mundurek, za duży sweter i różowa opaska na głowę, widzę jej matkę. Jej ojciec ziewający ze zmęczenia, ale uśmiechający się do córki, widzę nadzieję.

Pozwalam promieniom słońca stopić lód mojego splątanego umysłu.

„Spokój w obcych?”

„Nadzieja, chwila”

„Dwa małe życzenia dla dwóch małych nieznajomych”