PUKAJ DO KABINY (2023) Recenzja

Dobra, więc mam dziwny związek z M. Night Shyamalanem. Osobiście nie jestem pewien, czy jest całkowicie moją filiżanką herbaty. Chociaż nakręcił kilka doskonałych filmów, zrobił też kilka całkowicie okropnych, a te okropne znacznie przewyższają te doskonałe. Po raz pierwszy zwróciłem się do scenarzysty/reżysera z filmem science-fiction/horror Signs z 2002 roku i bez wchodzenia w to wszystko, myślę, że było to prawdopodobnie jedno z najgłębszych i najbardziej integralnych doświadczeń związanych z oglądaniem filmów, jakie kiedykolwiek miałem. kocham _ten film jest dla mnie niezwykle ważny, a duża część tego zależy od tego, jak go obejrzałem po raz pierwszy — sam w sobotni poranek, ponieważ mój tata, którego widywałem tylko co drugi weekend, miał rzeczy, które chciał robić z moimi siostrami, a ja tylko przeszkadzałem — i oglądanie tego w tych okolicznościach coś mi zrobiło. Stało się to dla mnie ważniejsze niż poszukiwanie innych dzieł filmowca w tamtym czasie, więc wyśledziłem Szósty zmysł i Niezniszczalny i też je pokochałem. Poszedłem zobaczyć The Village na dużym ekranie z przyjaciółmi i pomyślałem, że to było dobre… do pewnego stopnia. A potem wydarzyła się Pani w wodzie i, hm… cóż, tak. Ugh .

Shyamalan po prostu zaczął wypadać z mojego radaru, naprawdę, po tym pierdolonym filmie, i chociaż The Last Airbender był po prostu nudny, ale nie naprawdę straszny, a The Happening miał kilka niezamierzonych humorystycznych momentów, które sprawiły, że przynajmniej dało się go obejrzeć, było Wiele, co mógłbym szczerze powiedzieć, sprawiło, że byłem tak bardzo zaangażowany w oglądanie każdego chwiejnego nonsensu, który wypuścił w następnej kolejności. Nie zawracałem sobie głowy After Earth i nadal tego nie robię. Wizyta jest… dobra, ale nierówna. Split to totalne walenie konia, a nie , przepraszam, James McAvoy niedać najlepszy występ w karierze, w najlepszym razie jest to karykaturalne i śmieszne podejście do obraźliwych i zmęczonych stereotypów (kontrowersyjne podejście? Cóż, nie powinno być). Co więcej, Glass to po prostu pieprzony bałagan, ledwo spójny i ostatecznie rozczarowujący. A potem był Stary …

Stary mnie przeraził. Nie chodziło o to, że było to szczególnie przełomowe, ani nawet, że miało to aż taki sens, naprawdę, po prostu jako koncepcja było w tym coś z natury niepokojącego. Nawet pieprzone zwiastuny dały mi heebie-jeebies. Zdecydowałem więc, że być może w starym psie jest jeszcze życie i poczekam, aby zobaczyć, co Shyamalan pokaże dalej, zanim odpowiednio osądzę. I jak się okazuje, to, co wyprodukował następne, tegoroczne Pukanie do kabiny — adaptacja powieści Paula G. Tremblaya Chata na końcu świata ( znacznie lepszy tytuł… po co ta zmiana?) — może być jego najlepszą pracą od czasów Znaków.Poważnie. Przerażający, klaustrofobiczny, słusznie niepokojący, absolutnie wciągający, ciekawy mały film, wypełniony po brzegi cudownie emocjonalnymi i emocjonalnie niszczącymi występami, wyreżyserowany przez kogoś, kto ma oczywiste oko do prowokacyjnych i przemyślanych efektów wizualnych i rozumie, jak korzystać z medium filmowego aby przekazać nastrój, atmosferę i historię. Gdzie, kurwa, był ten Shyamalan przez ostatnie 20 lat?

Pełne ujawnienie, nie przeczytałem książki — mam taki zamiar, po prostu nie miałem czasu ani kopii — więc nie mogę komentować, jak „wierna” jest adaptacja, ale nie wiem jak w każdym razie wiele, co naprawdę ma znaczenie, jeśli mam być z tobą szczery. Zbyt wiele uwagi poświęca się filmom opartym na wcześniej istniejących właściwościach, aby idealnie pasowały do ​​ich materiału źródłowego, podczas gdy prawda jest taka, że ​​​​powinni opowiadać ich interpretację przez pryzmat samych filmowców. I w tym celu wydaje się to bardzo Shyamalańskie. Przynajmniej wydaje się to bardzo Znaki (są, co zabawne, elementy Drew Goddard i Fuckety-fuck-face's Cabin in the Woodstakże tutaj, i to nie tylko dlatego, że jest osadzona w domku i ma w tytule słowo „kabina”). Podobnie jak jego film o inwazji obcych z Melem Gibsonem, „ Knock at the Cabin” opowiada coś, co wydaje się być globalną historią, ale w skali mikro. Podczas gdy w tle rozgrywają się ważne wydarzenia, które inne filmy na większą skalę mogą zamienić się w fantastyczne, przebojowe scenografie, tutaj skupiamy się głównie na jednym zestawie postaci, uwięzionych w jednym miejscu, i tak właśnie rozgrywa się film. Pod wieloma względami wygląda to prawie jak przedstawienie teatralne, co działa na korzyść filmu, dając aktorom miejsce na stworzenie zrozumiałych i zapadających w pamięć postaci, a samemu Shyamalanowi na wykorzystanie kamery do przekazania swojej wizji w sposób, który nie jest t skupiony na spektaklu i akcji.

Podczas gdy Shyamalan z pewnością spełnia swoje zadanie, to wrestler-com-aktor Dave Bautista jest prawdziwym wyróżnikiem filmu. Cóż, on i dziecięcy aktor Kirsten Cui, który omija potencjalne problemy wszystkich dziecięcych aktorów i jest naprawdę wiarygodny jako człowiek. Nie ma to na celu umniejszania wyjątkowej dostawy wszystkich innych — Rupert Grint nie ma zbyt wiele do zrobienia, ale robi to, co robi dobrze, a Jonathan Groff i Ben Aldridge są sympatyczni i można się z nimi identyfikować jako nasi główni bohaterowie (na marginesie; uwielbiałem fakt, że ich bohaterowie są w związku tej samej płci, a jednak jest to zarówno nieistotne dla ogólnej narracji, jak i staje się ważne w historii ze względu na ich charakterystykę i sposób, w jaki reagują. Dokładnie tak filmy powinny przedstawiać osoby LGBTQ +, ludzie !) — ale trudno zaprzeczyć, po obejrzeniu tego, że Bautista zasługuje na wszystkie pochwały. Daj mu to. Daj mu wszystko! Znacznie przyćmiewa innych zapaśników-aktorów (tak, patrzę na ciebie, Dwayne), a tutaj więcej niż udowadnia, że ​​jest siłą, którą należy traktować poważnie z prawdziwymi umiejętnościami i talentem, który, no cóż… jestem cholernie podekscytowany aby zobaczyć więcej jego i jego interesujących wyborów posuwających się naprzód.

W końcu podejrzewam, że Knock at the Cabin jest skazany na podziały. Nie wszystko działa — bardziej niejednoznaczne i prawdopodobnie interesujące elementy tego, co się dzieje, są poniekąd porzucane w kulminacyjnym momencie filmu, a szkoda — ale w większości jest to rodzaj filmu, którego chciałbym, abyśmy mieli więcej ; prowokuje do myślenia w swoim założeniu i pomysłach, ale zabawny i niepokojący przez swój gatunek, nigdy nie przekracza swojego powitania, nigdy tak naprawdę nie opada i po prostu pozwala się rozwijać z pewnością siebie w konfiguracji i dostawie, która, choć może nie do końca zarobiony, jest godny podziwu. Mam szczerą nadzieję, że jest to coś, czego zobaczymy więcej od Shyamalana idącego do przodu, ponieważ naprawdę, naprawdępodobał się ten. Wpłynęło to na mnie na głębszym poziomie, ale nigdy nie stało się zbyt duże i nigdy nie wpadło w frustrujące pułapki niektórych z bardziej „przemyślanych” horrorów ostatnich lat. Wygląda na to, że mój związek z Shyamalanem pozostanie dziwaczny w dającej się przewidzieć przyszłości, ale jeśli tak ma być, to przynajmniej nigdy nie stanie się nudny! 4/5.