„Requiem dla snu” (2000)

Darren Aronofsky i łamiące serce arcydzieło.

„Wkrótce miliony ludzi mnie zobaczą i wszyscy mnie polubią” — mówi Ellen Burstyn w swojej niesamowitej roli „Sary Goldfarb”, która ucieleśnia główne motywy filmu, takie jak obsesja, kompulsja, brak poczucia własnej wartości i rozproszenie świat zewnętrzny, gdy ściany desperacji się zbliżają.

Przyszedłem do Requiem dla snu z dziesięcioletnim opóźnieniem, ale jak przeczytasz poniżej, od czasu napisania mojej oryginalnej, obszernej recenzji na początku 2014 r. zajmuje 83. miejsce na liście 250 filmów wszechczasów www.imdb.com , dwa miejsca poniżej Good Will Hunting i dwa miejsca powyżej Deszczowa piosenka .

Darren Aronofsky i 6 filmów do rozważenia.

„Harold, będę w telewizji!”

13 lat od premiery nie przyćmiło mocy tego niesamowitego drugiego filmu Darrena Aronofsky'ego. Ten przełomowy film pozostaje niezwykle ostry i żywy przez 13 lat i jest moim ulubionym. Oparty na oryginalnej książce Huberta Selby'ego Jr. pod tym samym tytułem, zarówno Selby, jak i Aronofsky są autorami scenariusza do filmu, który nieustannie szokuje, chwyta za serce, często jest niezwykle trudny do oglądania, ale jest absolutnym triumfem. Dwie główne narracje filmu są podzielone między trzy dominujące akty: „Lato”, „Jesień” i „Zima”.oraz między życiem czterech głównych bohaterów, z których wszyscy mają bardzo uzależniające osobowości, splecione w surrealistycznym i łamiącym serce filmie. Chociaż luźno składa się z trzech aktów, lato jest zdecydowanie najdłuższym sezonem, a jesień i zima to prawie jeden akt sam w sobie. Podobnie jak w przypadku debiutanckiego filmu Aronofsky'ego Pi , ostatnie 35 minut tego filmu to kolejka górska emocji, złamanego serca i momentami niezwykle trudnego oglądania, co zwiastuje początek „Jesieni”.

Na pierwszy rzut oka film wydaje się być niczym więcej niż dramatem o narkotykach i uzależniającym życiu, które te substancje kontrolują, o zdobyciu kolejnego hitu i halcyonowej wizji życia, gdy narkotyki są w ciągłej podaży. Nieustanne i graficzne portrety zażywania narkotyków, każdego dostępnego narkotyku i ich surrealistycznych wzlotów i upadków, epicki „wynik” i niszcząca duszę pustka bycia bez. Podobnie jak w przypadku Trainspotting i Fear and Loathing in Las Vegas, ten film był krytykowany na początku swojej premiery za gloryfikację zażywania narkotyków, ale jest to zarówno szalenie niedokładne, jak i całkowicie mija się z celem. Obie strony medalu są przedstawione graficznie i chociaż narkotyki i zażywanie narkotyków są wyraźnym kluczem centralnym, ogólny temat to obsesja i kompulsja oraz próba uzyskania tego marzenia, tego zachwyconego obrazu nieba w twoim życiu. Czy to narkotyki, telewizja, teleturnieje, dieta i wiele więcej, ponieważ nasi bohaterowie podążają za tym, co Hubert Selby Jr określa jako „Wielki amerykański sen”.

W jego książce i zaadaptowanym scenariuszu, tak wyrazistym w filmie Aronofsky'ego, każdy bohater ma marzenie do spełnienia i obsesyjne pragnienie, by to osiągnąć. Czasami te sny służą wyłącznie samolubnym osiągnięciom, zdobyciu kolejnej porcji narkotyków i cieszeniu się hedonistycznym czasem lub po prostu powodem do dalszego życia, wstania rano i stawienia czoła nadchodzącemu dniu. Pomimo przygnębiającej tematyki filmu i ośmielę się powiedzieć, że jest to depresyjny ton, jest to prawdziwy triumf z czterema portretami głównych bohaterów, z których każdy na swój sposób łamie serce.

„Sara Goldfarb” (Ellen Burstyn) Słusznie uhonorowana nominacją do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w 2000 roku, Ellen zagrała także w filmie Aronofsky'ego Fontanna z 2006 roku oraz W wadliwym filmie Olivera Stone'a z 2008 roku. występ definiujący karierę i jaki to jest występ. Namówiona przez Aronofsky'ego do przyjęcia roli, przemiana Burstyn w trakcie filmu jest początkowo subtelna, ale ponownie, o czym świadczy ostatni Akt „Upadku” filmu, jej przemiana jest szybka i graficznie zakończona. Masz obsesję na punkcie telewizyjnego teleturnieju, nadchodzi program motywacyjny „Miesiąc furii”jej obsesyjne pragnienie i kompulsja osiągają nowe wyżyny i głębokie upadki po tym, jak zdecydowała się wystąpić w swoim ulubionym programie. Sara zastępuje swoje podstawowe czekoladki i teleturnieje modnymi dietami, radykalną utratą wagi i pigułkami odchudzającymi tylko po to, by założyć swoją ulubioną czerwoną sukienkę. Każda obsesja zostaje zastąpiona inną, gdy ściany jej maleńkiego mieszkania coraz bardziej wkradają się w jej wnętrze. Żyjąc samotnie i samotnie, Sara żyje przeszłością i to obsesyjnie. To daje jej powód, by wstać rano i stawić czoła dniu, a jej portret naprawdę łamie serce, gdy dochodzi do rozwiązania. Otoczona tykającym zegarem, nieustannie dzwoniącym telefonem i otaczającym ją „brzęczeniem”, Sara może uciec tylko do dziwacznych przyjaciół z sąsiedztwa, którzy stają się kolejnym jej nałogiem i obsesją.„Wkrótce miliony ludzi mnie zobaczą i wszyscy mnie polubią” oddaje kruchość, samotność i obsesję Sary i jest wspaniale zobrazowana przez wspaniałą kreację definiującą karierę Ellen Burstyn.

„Harry Goldfarb” (Jared Leto) Leto, bardziej znany jako wokalista zespołu rockowego 30 Seconds to Mars, pojawił się epizodycznie w Cienka czerwona linia i Podziemny krągprzed występem definiującym karierę jako Harry Goldfarb. Będąc hiperkrytycznym, występ Leto jest najsłabszy z czterech gwiazd marki, ale to nie znaczy, że jego występ nie jest wspaniały, tak jak jest. Rola Harry'ego jest centralnym punktem życia jego matki, jego namiętnego romansu z Marion i głębokiej przyjaźni z Tyrone. Ale jego obsesje paradoksalnie hamują pasje jego życia, co trafnie pokazuje jego krnąbrny związek z matką i do pewnego stopnia z Tyrone. Jego romans z Marion jest centralnym wątkiem narracji filmu i znów paradoksalnie jest zarówno czuły, piękny, jak i czasami naprawdę przerażający. Ich delikatne „schodzenie”sceny są sercem filmu i pięknie zaaranżowane i nakręcone przez reżysera Aronofsky'ego, genialnie zawarte we wspólnym scenariuszu z łamiącym serce:

„Zawsze myślałem, że jesteś najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek widziałem”.

„Marion Silver” (Jennifer Connelly) Wybitna rola w niedocenianym Pięknym umyśle wkrótce nastąpiła po występie Connelly'ego tutaj, ale nawet ta znakomita rola nie mogła przyćmić tej. Głęboko zakochana w Harrym, ale głęboko niekochana we wszystkim innym w życiu, z wyjątkiem jej obsesji na punkcie narkotyków. Jej kruchość fizyczna została ujawniona na bardzo wczesnym etapie filmu, ale Marion zawsze chce „zmarnować trochę czasu”, bawić się i „odpychać” jako sposób na obsesyjną ucieczkę od pozbawionej miłości, zdystansowanej relacji z rodzicami i jej „redaktorem psychiatrą”. . Utalentowana, ambitna i piękna, a jednocześnie krucha i zdesperowana, jej wymykające się spod kontroli życie jest najlepiej przedstawione graficznie.

„Tyrone C Love” (Marlon Wayans), scenarzysta, producent i aktor, to kolejna rola aktorska definiująca karierę Wayansa. Najsłabiej rozwinięta z czterogwiazdkowych ról i przy minimalnym dialogu, Wayans przedstawia oczywistą obsesję na punkcie narkotyków z niemal stałym jointem w dłoni, gdy pali, ale inne jego obsesje są bardziej subtelne i tylko bardziej uderzająco widoczne w miarę postępu filmu. On również ma wizję życia z dala od ulic i codziennej harówki. O zdobyciu tej jednej przesyłki „Pure” , która ustawi go i Harry'ego na dającą się przewidzieć przyszłość, ale nie na zawsze. W miarę rozwoju filmu widzimy bardziej obsesyjną stronę Tyrone'a, jego marzenia i aspiracje z dzieciństwa, które mają o wiele więcej wspólnego z Harrym niż na pierwszy rzut oka, ale dlaczego ciągle dzwoni do Harry'ego„Jim” wciąż mnie wprawia w zakłopotanie!

Te znakomite role w głównych rolach wspierają wspaniałe występy Christophera McDonalda jako „Tappy Tibbons”, gwiazdy dziennej obsesji Sary na punkcie telewizji, oraz Keitha Davida jako „Big Tim”. W rolach głównych powracają gwiazdy z pierwszego filmu Aronofsky'ego, z Markiem Margolisem jako „Pan Rabinowitz”, Samią Shoaib jako „Nurse Mall”, Benem Shenkmanem jako „Dr Spencer” i Seanem Gullettem jako nieco złowrogim i dziwacznym terapeutą od jedzenia „Arnold Shrink ” . .

Oboje rodzice Darrena Aronofsky'ego również odgrywają pomniejsze role.

Film jako całość jest znacznie większy niż Piz odpowiednio większą obsadą, jednak film po prostu kręci się wokół naszych czterech gwiazd i tych znacznie mniejszych, ale niezwykle ważnych ról drugoplanowych, które je otaczają. Film obraca się również wokół naprawdę wspaniałej ścieżki dźwiękowej Clinta Mansella i ścieżki dźwiękowej, która jest wysoce zalecana jako samodzielny zakup z dala od samego filmu. To klejnot naprawdę zapadającego w pamięć piękna od początku do końca, a wszystko to dostarczone przez Kronos Quartet składający się z muzyków smyczkowych, z „Dream” często przeplatanym przez cały film. Ścieżka przewodnia Dream będzie znana wielu, ponieważ została zsamplowana i zmiksowana przez Paula Oakenfolda i wielu innych DJ-ów w ciągu ostatnich lat od premiery filmu. Ścieżka dźwiękowa jest często prosta i subtelna, bulgocząca w tle,

Scena otwierająca film naprawdę nadaje ton i odciska piętno na reżyserze przez całe nadchodzące 102 minuty. Krwawa i trudna relacja matki i syna rozgrywa się na tle sprzedaży telewizji, aby zapłacić za nałóg narkotykowy syna i Tyrone'a. Telewizja jest bramą Matki do świata i jej codzienną obsesją. Przykuty łańcuchem do ściany, aby zapobiec włamaniom, zostaje teraz skradziony przez jej własnego zdesperowanego syna, gdy jego matka zamyka się w sąsiednim pokoju, nie mogąc patrzeć, i próbując się uspokoić, rozmawia ze swoim zmarłym mężem i zapewnia go, że wszystko będzie ok i „w końcu, to wszystko nicea” .Gdy Matka jest zamknięta w jednym pokoju, a jej syn desperacko próbuje poruszyć telewizorem, wszystko to rozgrywa się na podzielonym ekranie i jest pierwszym z wielu takich fragmentów podzielonego ekranu w całym filmie. Harry i Tyrone zaczynają teraz wozić telewizor po ulicy, mijają zdezorientowanych sąsiadów Sary i na tle naszej scenerii do filmu, Coney Island w Nowym Jorku i kultowego wesołego miasteczka, zanim sprzedają go lokalnemu żydowskiemu straganiarzowi.

Motyw segmentów podzielonego ekranu jest uzupełniony licznymi sekwencjami montażowymi poprzez zdjęcia poklatkowe, „odpychanie się” lub odurzanie się od intensywnego zażywania narkotyków do ostatecznego upadku, do rozdrażnionego umysłu Sary rozgrywanego pośród ekstremalnych zbliżeń i postrzępionych cięć . Sekwencje zażywania narkotyków są kadrowane i kręcone w ten sposób, z ekstremalnymi zbliżeniami zwiniętego banknotu, stosu kokainy lub torebki heroiny szybko przeplatanej krwią pompującą żyłę i zawsze, zawsze, gałką oczną. Kiedy film wkracza w „Upadek”, po tych wstrząsających segmentach poklatkowych następuje schodząca i bardziej melancholijna sekwencja, gdy cztery życia stopniowo wymykają się spod obsesyjnej kontroli.

Podobnie jak w Pi , istnieje również kakofonia postrzępionych i edytowanych efektów dźwiękowych towarzyszących scenom, stale dzwoniący lub wyłączony telefon, brzęczący telewizor lub, co ważniejsze, lodówka. Wszystko to i jeszcze więcej łączy się, aby nasycić film ciągłym „buczeniem”, aby zanurzyć widzów w życiu bohatera, jego kruchych umysłach i decyzjach. Steadicam i ujęcia z ruchomej kamery Pi również tu powracają, podobnie jak liczne obracające się i okrągłe ujęcia z kamery, aby ponownie wzmocnić poczucie bycia otoczonym przez wszystko i wszystkich oraz niemożność ucieczki od swoich obsesji, gdziekolwiek się obrócisz. Podobnie jak w przypadku Pi, na niewielkim ograniczonym obszarze znajduje się wiele zbliżeń, podczas gdy w Piznajdowało się głównie w szafce, tutaj ujęcia obejmują również skrzynkę pocztową, podczas gdy Sara nieustannie i obsesyjnie sprawdza swoją pocztę oraz inną szafkę, w której Harry i Tyrone ukrywają swoje towary.

Obraz, który do tej pory namalowałem, przedstawia klaustrofobiczną spiralę życia, która łamie serce i czasami jest szczególnie trudna do oglądania. Film ciągle na krawędzi, postrzępiony i wstrząsany z upływającymi segmentami połączonymi razem przeciwko intensywnemu zażywaniu narkotyków. Film tak całkowicie surrealistyczny i dziwaczny, że w jednej chwili przenosi się do prawdziwych realizacji w czasie rzeczywistym. Tyle jest prawdą i jeszcze więcej! Ale to krótkie CV w ogóle nie oddaje sprawiedliwości temu filmowi, ponieważ centralnym sercem filmu, pomimo wad ich postaci, jest wszechogarniająca miłość do drugiego. Chociaż postać matki Sary i postać syna Harry'ego zderzają się, a ich związek jest niespokojny, oboje kochają się z płomienną pasją, a zestawienie ich życia ujawnia to.

Tam, gdzie Requiem dla snu przewyższa swojego partnera stajennego i pierwszy film Aronofsky'ego Pi , to delikatne i piękne sceny zmieszane z szaleństwem. Romans Tyrone'a jest pięknie sfilmowany, pochłaniająca miłość Harry'ego i Marion jest często otoczona latającymi papierowymi samolotami lub siedzeniem samotnie na plaży na Coney Island i ich licznymi sekwencjami montażowymi czystej błogości w swoich ramionach. Wszystkie pięknie nakręcone sceny, wszystkie z nutą (lub dużą dawką!) otaczającej je surrealizmu, ale wszystkie opakowane w triumf filmu, który może złamać serce. Robi moje.

Za każdym razem.

Film zasługujący na większe uznanie Oscara niż jedyna nominacja Ellen Burstyn. Oglądając ten film ponownie z perspektywy czasu, jestem zdumiony, że film nie został doceniony ani za reżyserię Aronofsky'ego, ani za zdjęcia długoletniego współpracownika Matthew Libatique, a być może bardziej zaskakujący jest brak uznania dla znakomitego montażu Jaya Rabinowitza. Dodaj piękną ścieżkę dźwiękową i portrety postaci, które zawsze wciągają cię z powrotem w wciągającą narrację, a otrzymasz całkiem wspaniały, choć niepokojący film. Podobnie jak w przypadku Pi , te filmy nie są atrakcyjne dla głównego nurtu i być może niesprawiedliwie zostało to potwierdzone przez brak uznania, ale pozostaje żywym spojrzeniem na bardzo mroczną ludzką kondycję 13 lat od premiery.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Ali” (2001) „Pijana miłość ponczu (2002) „Dunkierka” (2017)