Śledź swoje kroki

W tym roku pochłonąłem dużo treści. Na przykład dużo - i wiem, że będę to nadal robić w moim świadomym życiu na jawie.

Kiedy więc przyszło mi do głowy tworzenie list „best of” i zawężenie moich największych hitów na 2022 rok, byłem zaskoczony, jak łatwo było mi wybrać tylko dwa z każdej kategorii ( bębny ):

Książki: Płacz w H-Mart , Hamnet
Programy telewizyjne: Niedźwiedź , Zerwanie
Filmy: Wszystko, wszędzie, wszystko na raz , Piosenki po zachodzie słońca : Spluwanie z krańca świata , GMT

A jeśli te trafiły na listę, możesz się założyć, że prawie płakałem podczas / po spożyciu ich wszystkich. (Z wyjątkiem piosenek. Te były przeważnie radosne, ale o tym później.) Dopiero niedawno przyszło mi do głowy, że motywem przewodnim tych wszystkich wspaniałych prac jest miłość i czas. Co zrobić z całą miłością, którą wciąż masz do okazania ukochanej osobie, nawet po tym, jak skończy się jej czas? A co robią ci, którzy zostają w tyle, gdy czas biegnie do przodu?

W Crying in H-Mart idziemy z Michelle Zauner (znaną z Japanese Breakfast ) przez jej podróż związaną z opieką nad chorą mamą i opłakujemy ją, gdy w końcu umiera na raka. W trakcie tego wszystkiego Zauner ponownie zapoznaje się ze swoim dziedzictwem i inną ojczyzną (Koreą Południową) poprzez rodzinę, jedzenie, muzykę i gotowanie koreańskich potraw. Pod koniec pamiętnika z przyjemnością przeczytałam o jej doświadczeniach z jedzeniem super czosnkowego makaronu w Myeongdong Kyoja w Seulu (cholera, byłam tam dwa razy, kiedy byłam w Korei Południowej w marcu). To dobrze, że grafik Na Kim zaprojektował okładkę z mnóstwem pyszności z makaronem.

W porażająco pięknym Hamnecie Maggie O'Farrell Szekspir i jego żona Agnes przeżywają żałobę po tym, jak stracili syna Hamneta na skutek zarazy. Podróż dla obojga była zupełnie inna, ale docierają do podobnego celu: miejsca, które uznaje, że radzenie sobie ze stratą wiąże się z bólem i samotnością. Można powiedzieć, że „reszta jest historią”, ponieważ Szekspir w końcu kieruje cały ten smutek poprzez pisanie swojej sztuki Hamlet. Ale O'Farrellowi udaje się wyobrazić sobie na nowo i spekulować, przez co przeszli jego żona i pozostali członkowie rodziny, pozostając w Stratford-Upon-Avon, podczas gdy Szekspir (który nigdy nie jest wymieniony z imienia w powieści) przebywał kilka dni dalej w Londynie, stając się legenda literacka. Przeczytałam tę książkę dwa razy w ciągu kilku miesięcy. W obu czytaniach końcowe słowa powieści („ Zapamiętaj mnie”) — pochodzące z Hamleta — były idealnym pożegnalnym prezentem dla czytelników, którzy byli tak pogrążeni w świecie Agnes Shakespeare.

Odchodząc od słowa drukowanego – oferta programów telewizyjnych była w tym roku bardzo bogata, ale te dwa programy naprawdę się dla mnie wyróżniały. W The Bear (gorąca , gorąca) szefowa kuchni Carmen „Carmy” Berzatto (Jeremy Allen White) przetwarza swój smutek, kiedy przejmuje restaurację, której właścicielem był jego brat, po śmierci brata (w wyniku samobójstwa). Mając to na uwadze, widzimy również, jak bardzo Carmy i jego personel posuną się dla swoich kulinarnych pasji i pragnienia wzniesienia restauracji na większe wyżyny.

Postacie z dystopijnego świata Severance  — który pozostaje jedną z najbardziej wyjątkowych historii, jakie kiedykolwiek spotkałem — radzą sobie ze smutkiem i stratą w bardzo różny sposób. Podążamy za pogrążonym w żałobie wdowcem Markiem (Adam Scott), historykiem korporacyjnym, który kieruje zespołem pracowników biurowych do… jakiejś pracy (nie jesteśmy pewni dokładnie, co; to skrzyżowanie tetrisa i jakiejś gry z lat 80.). To przerażające, dlaczego Mark i jego zespół zarejestrowali się, aby wymazać swój smutek i żal i zakopać go (dosłownie) na poziomie podświadomości. Ale pytanie brzmi, dlaczego to wszystko jest robione? Nie mogę się doczekać sezonu 2. Moim jedynym wytłumaczeniem dla ludzi, którzy pytali mnie, o czym jest ten serial, jest to, że przenosi on równowagę między życiem zawodowym a prywatnym na zupełnie nowy (piwniczy) poziom.

W krainie filmowej nie ma wątpliwości, że ulubieńcy indie, The Daniels, naprawdę zachwycili wszystkich albumem Everything, Everywhere, All At Once (inaczej znanym jako EEAAO). Film opowiada o wyczerpanej Amerykance pochodzenia chińskiego, Evelyn Wang (Michelle Yeoh), która nie może dokończyć swoich podatków. Jest także o jej mężu, Waymondzie (tak, to Waymond, a nie Raymond, ale błędnie wymawiane), multiwersach, paluszkach, oczach i bajglach oraz uświadomieniu sobie, że życie, które mamy teraz , to życie ! Michelle Yeoh zasługuje na wszystkie nagrody na świecie i za reprezentowanie Azji Południowo-Wschodniej i sprawianie, że jesteśmy tak cholernie dumni. Ścieżka dźwiękowa autorstwa Son Lux jest wysublimowana. Byłem bardzo podekscytowany, widząc ich występy w Portugalii latem. (Chciałbym, żeby zagrali piosenkę o bajglachchociaż, ale myślę, że Stephanie Hsu musiałaby tam być. Może była!)

Ogólnie jestem frajerem filmów, w których bohaterowie tracą rodziców, ponieważ ja też tam byłem i jestem. Zawsze uważałem, że oglądanie filmów/programów telewizyjnych, które przedstawiają chwile smutku lub niedowierzania po nagłej stracie, działa oczyszczająco. Gdy ukochana osoba opuszcza tę ziemię, przechodzi się także przez niezliczone uczucia, poruszając się we mgle tego, co jeśli i dlaczego. Niektóre filmy naprawdę to robią, a Aftersun jest jednym z nich.

Osadzony w latach 90. (z przebłyskami teraźniejszości) film opowiada o samotnym ojcu Calumie (Paul Mescal) i jego córce Sophie (naprawdę fantastyczny Frankie Corio) na wakacjach w Turcji i jest to jedno z ostatnich wspomnień Sophie jej ojca, zanim prawdopodobnie wkrótce potem umrze. W ostatnich 5 minutach Sophie krzyczy i wrzeszczy na Caluma (który – ponieważ umarł młodo – będzie wiecznie młody) podczas rave’u, który kontrastuje z wolniejszym remiksem utworu Queen i Under Pressure Davida Bowiego . Jest zestawiony ze sceną młodej Sophie tańczącej z Calumem podczas wakacji (patrz poniżej). Po prostu zostawił mnie we łzach. Wiele z nich.

Jeśli chodzi o Earworm, dwie piosenki powtarzały się przez większą część drugiej połowy tego roku: Spitting Off the Edge of the World Yeah Yeah Yeahs i GMT Olivera Sima (z The xx) .

Spitting Off the Edge of the World to bardzo wzmacniająca piosenka. Chodzi mi o to, że jeśli Karen O otwiera piosenkę słowami „Tchórze, oto słońce, więc pochylcie głowy”, pochylacie głowy. Ale jest jedna zwrotka, która wyróżniała się dla mnie podczas setek słuchania tego w ciągu ostatnich pięciu miesięcy:

Mamo, co zrobiłaś?
Śledzę twoje kroki
W ciemności jednego
Czy jestem tym, co zostało?

Wiem, że piosenka nie ma być smutna ani przygnębiająca, ale sprawiła, że ​​pomyślałam o mojej niedawnej akceptacji przedwczesnej śmierci mojej mamy i pogodzeniu tego ze stałym, niezachwianym upływem czasu. Czy jestem tym, co zostało? Chyba tak, i naprawdę doceniam całą muzykę, programy, filmy i książki, które pomogły mi śledzić nie tylko jej kroki, ale i moje własne.

Co prowadzi mnie do pięknego, delikatnego GMT Olivera Sima . Rzeczywiście jest to czas Greenwich i jest to list miłosny Sima do Londynu — który był także miejscem, które nazywałem domem w młodości. Po raz pierwszy usłyszałem to, gdy Jamie xx zagrał dłuższą wersję utworu na koncercie w Portugalii latem (tym samym, na którym był Son Lux). . Ten beat, te chóralne klimaty i teksty – po prostu idealne. To delikatne, uspokajające dźwiękowe wspomnienie Londynu, lata i całego roku.

Godne uwagi wzmianki: Emily St. John Mandel's Sea of ​​Tranquillity (świetna opowieść o podróżach w czasie, którą przeczytałem za jednym posiedzeniem); The White Lotus (w końcu załapałem i pochłonąłem dwa sezony w dwa tygodnie — nie mogę wyrzucić z głowy tej cholernej melodii [ Aloha! / Renaissance ]); 1899 (wielojęzyczny Titanic spotyka Lost i Space Odyssey); i wreszcie, jednym z moich największych odkryć w tym roku jest artysta z Los Angeles o imieniu NoSo . Ich debiutancki album, Stay Proud of Me , jest błogim słuchaniem indie od początku do końca.