Smutny człowiek

Feb 26 2023
Bar fly, przechodziłby obok. Opadł na bar z półlitrowym kuflem w dłoni.

Bar fly, przechodziłby obok.

Opadł na bar z półlitrowym kuflem w dłoni.

Łokcie i przedramiona podtrzymują go.

Głowa w dół, postawa jak marionetka czekająca na manipulację.

Jego wykroczenia ciążyły mu na ramionach, garbiąc go, jakby jego kręgosłup już nie istniał.

Tylne kości zostały złamane.

Niektórym pół litra sugeruje, że jest szybki.

Ale był tam cały dzień, codziennie.

Jego twarz wyschła jak twarde rodzynki, bo ostatnie łzy wypłynęły z niego.

Krzyki zostawiają miliony wgłębień na jego twarzy.

Na stałe przygnębiony smutkiem tłumionym półlitrowymi piwami i pogaduszkami.

Ale jego lokalny pub to wszystko, co mu zostało, gorycz jego uzależnienia zrujnowała wszystko.

Nikt z nim nie rozmawia oprócz barmanki.

Jego codzienna rutyna zaczyna się od walenia w głowę, przebłysków bólu, który spowodował, i rodziny, która odmawia kontaktu z nim.

Nie zna snu bez nawiedzających snów.

Garść tabletek przepisanych na garść problemów, aby uśmierzyć ból organizmu, który się wyłącza.

Jego bycie słyszącym echa krzyków jego byłej żony przy jego nietrzeźwych ciosach.

Zawartość jego lodówki to pół litra mleka, słoiki z przypadkowymi przyprawami (prawdopodobnie zepsute) i ociekające.

Skropliny z wrzącego czajnika moczą kafelki, które nigdy nie są czyszczone.

Kawa rozpuszczalna i słodka.

Siada i wygląda przez okno, gdy piżmo w pokoju wydaje się klaustrofobiczne i duszące.

Bierze prysznic, jedyne ręce znajome jego wątłemu ciału to jego własne. Kiedy mydli jego ciało odbarwione od nadużywania substancji.

Zęby wyszczotkowane, zęby przebarwione i brakujące, nie ma potrzeby sprawdzania mężczyzny, który już się nie uśmiecha.

Włosy zaczesane do tyłu, cienkie i rzadkie.

Puszyste włosy sugerujące brak potrzeby ochrony mózgu, który dobiegł końca.

Nie lubi mężczyzny, którego widzi, nie lubi go od dziesięcioleci.

Nie pamięta, kiedy ostatnio był przytulany, a nawet gdyby tak było, czułby się, jakby na to nie zasługiwał.

Idzie do swojego lokalnego pubu tuż za rogiem, a Ellie pracuje.

Ellie przypomina mu jego córkę.

Córkę stracił przez alkoholizm i huraganowe zachowanie.

Jego córka, która nie nazywała go tatą, odkąd była nastolatką.

Ale tylko z uśmiechem Ellie pomaga w poczuciu winy.

Kiedy ona nalewa mu nektar, którego potrzebuje, by przeżyć, a nektar jest jego jedynym konsekwentnym przyjacielem.

Bardzo troszczy się o Ellie, ale prawie jej nie zna.

Mówi za dużo, płaszczy się jak nieobecny rodzic pełen wymówek.

Udowodnienie wszystkiego, co osiągnął tyle lat temu.

Historie to pobity rekord, ponieważ inni gracze potrzebują miejsca zajmowanego na pasku.

Ellie, barmanka to jego płyta rezonansowa.

Człowiek, który jest pozostałością po własnych ruinach.

Czołga się do domu z niestabilnymi nogami.

Opada na sofę w pełni ubrany i traci przytomność.