„Światło księżyca” (2016)

Wielokrotnie nagradzany Oscarem klejnot Barry'ego Jenkinsa.

Sześć lat temu zostałem pochłonięty „oskarowymi szumami” dla tego wspaniałego filmu i po obejrzeniu go dwukrotnie w krótkim odstępie czasu (i pokochaniu go) sięgnąłem wstecz do kariery reżyserskiej Barry'ego Jenkinsa przy jego debiutanckim filmie Medicine for Melancholy 8 lat wcześniej, i prawdopodobnie kocham to nawet bardziej niż jego słynnego kuzyna, zdobywcę Oscara. Następuje ocena „Moonlight” akt po akcie, ale jeśli chcesz również zaostrzyć swój apetyt na jego debiutancki film, link jest bezpośrednio poniżej.

Mam nadzieję, że spodobają ci się te chaotyczne zadumy!

„Nazywam się Chejron. Ludzie nazywają mnie Małym”

Nominowany do ośmiu Oscarów podczas ceremonii rozdania nagród 2017, Moonlight triumfował w trzech głównych kategoriach: najlepszy film roku, najlepszy scenariusz adaptowany za scenariusz Jenkinsa oparty na oryginalnej, na wpół autobiograficznej historii Tarella Alvina McCraneya, oraz Mahershala Ali za znakomitą rolę Aktor w roli drugoplanowej. Tryptyk w trzech bardzo charakterystycznych aktach, opowiadający o nieśmiałym, pełnym niepokoju dorastaniu naszego głównego bohatera Chirona, Moonlight jest wyraźnie głęboko osobistym filmem zarówno dla reżysera, jak i autora oryginalnego materiału źródłowego i został znakomicie podsumowany przez Jenkinsa w lutym 2017 r. :

„Moonlight dramatopisarz Tarell Alvin McCraney i ja jesteśmy tym dzieciakiem. Jesteśmy Chironem. I chyba nie myślisz, że ten dzieciak wyrośnie na nominację do ośmiu Oscarów. To nie jest sen, który wolno mu mieć. Nadal tak się czuję. Nie sądziłem, że to możliwe. Ale teraz patrzę na innych ludzi, którzy na mnie patrzą i jeśli nie sądziłem, że to możliwe, to jak oni to zrobią? Ale teraz to się stało. Więc co myślę o możliwości, zdejmijmy to ze stołu. Stało się”

Podzielony na trzy nazwane akty zatytułowane „Mały ” , „Chiron” i „Czarny” , Moonlight znakomicie przedstawia udręczony proces dorastania Chirona, od małego chłopca przez dorastającego nastolatka, aż do późnych lat dwudziestych. Z pewnością można go sklasyfikować jako dramat o dorastaniu, ale jest to również ujęte przez pryzmat seksualnego przebudzenia młodego homoseksualnego mężczyzny zmagającego się z dysfunkcyjnym wychowaniem samotnej matki uzależnionej od narkotyków i boleśnie samoświadomej i nieśmiałej młodzieży człowiek, który wycofuje się do swojej skorupy, gdy jest nieustannie zastraszany i zaczepiany.

Jak wyżej, jest to szczególnie osobista historia do opowiedzenia przez reżysera, a Jenkinsowi udało się to przedstawić w naprawdę mistrzowski sposób, stosując liczne ekstremalne zbliżenia i naprawdę wprowadzając widzów w metaforyczne buty Chirona. Szczególnie urzekły mnie liczne wirujące i obracające się ujęcia steadicamu w każdym akcie filmu, nie zawsze Chirona w centrum kadru, ale zawsze w centrum mojego myślenia i jego możliwych reakcjach na krążący obraz namalowany przez Dyrektor. Jest jedno zastosowanie głęboko poruszającej ciszy połączonej ze stłumionymi dźwiękami i wrażeniami, które potęgują stan emocjonalny Chirona, a każdy z tych prostych, ale skutecznych pomysłów wciąga widzów coraz głębiej w centralną, osobistą i często traumatyczną historię. Podobało mi się także ciągłe zestawienie różnych światów zderzających się w życiu tego młodego człowieka, życia otoczonego ze wszystkich stron przez narkotyki i narkotyki oraz silnej rodziny dorosłych wokół niego. Zmagania z wczesnymi realizacjami jego homoseksualizmu były skierowane przeciwko przeważnie heteroseksualnemu społeczeństwu i otaczającym go ludziom. Ból dorastania i eksperymentów oraz poczucie winy, które może przynieść, a sąsiedztwo balansuje między uczciwymi i nielegalnymi środkami egzystencji.

Następuje krótka ocena akt po akcie i jeśli przeczytałeś to do końca, mogę tylko szczerze zachęcić cię do obejrzenia Moonlight, ponieważ jest to wysublimowany i poruszający kawałek filmowej magii:

pod tytułem „Mały”, otwierający film akt, ustawia stół dla wydarzeń, które nastąpią w życiu młodego Chirona, wspaniale granego tutaj przez Alexa Hibberta. Występ Hibberta był trochę pomijany od czasu premiery filmu i nagród, które nastąpiły po nim, jednak w niemal bezsłownej roli Hibbert doskonale oddaje niepokój młodego Chirona, często spoglądając w dół, a zwłaszcza pytający i niewinny kontakt wzrokowy z innymi. Oczy są zwierciadłem duszy i jest to bardzo widoczne w przedstawieniu Hibberta, który niemal zmusza cię do patrzenia na niego. Naprawdę daje cichą, hipnotyzującą kreację w 36-minutowym akcie otwierającym film. Po raz pierwszy uchwycony na innym Steadicamie nakręconym przez reżysera Jenkinsa, gdy gorączkowo biegnie, aby uniknąć szkolnych łobuzów,(Maherszala Ali) .

W innym z wielu genialnych zestawień filmu, Juan bierze młodego chłopca do serca i całkowicie kłóci się z jego twardą powierzchownością jako miejscowego dilera narkotyków. Oferując posiłek i podwiezienie do domu, Juan ostentacyjnie wykrzykuje: „Nie mogę pozwolić, żebyś biegał po tych dziurach od narkotyków” i ostatecznie zdobywając zaufanie młodego chłopca po przedstawieniu go dziewczynie „Teresie” (Janelle Monae), zostaje krótkoterminowym (i bardzo potrzebny) zastępczej postaci ojca w roli, za którą Mahershala Ali zasłużenie zdobył Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Ich wspólne sceny są czasami pełne niewinnej radości, a ogromny śmiech Juana wywołuje od czasu do czasu uśmiechy młodego Chirona, a ich scena na plaży jest jedną z wielu głównych atrakcji filmu, podobnie jak niezręczna dyskusja przy stole. Uważany za„miękki” nawet przez swojego jedynego prawdziwego szkolnego przyjaciela „Kevina” (Jaden Piner) , Chiron jest boleśnie świadomy prześladowania skierowanego przeciwko niemu, ale musi radzić sobie sam w każdym aspekcie swojego młodego życia i nie jest w stanie uzyskać rodzicielskiej pewności od swojego Matka „Paula” (Naomie Harris) , która często pozostaje szaleńczo na krawędzi i jest całkowicie nieobecna w jego życiu.

Obecnie licealny nastolatek, „Chiron” jest wspaniale grany w akcie 2 przez Ashtona Sandersa i nadal nawiedzają go koszmary z młodości, a także radzenie sobie z akceptacją swojej seksualności w obliczu ciągłego zastraszania i nękania. Z zerowym wsparciem rodziców, Chiron znajduje ukojenie w ciągłej przyjaźni z Teresą, a Janelle Monae dochodzi do siebie w tym akcie i wyróżnia się jako kolejna zastępcza postać rodzicielska dla nastoletniego Chirona. Wciąż niespokojny i nieustannie zastraszany przez „Terrela” (Patrick Decile), jego jedyną bezpieczną przestrzenią do bycia sobą jest uspokajający wpływ Teresy, która przypomina młodemu mężczyźnie, że „w tym domu jest cała miłość i cała duma” mimo własnych kłopotów. Wciąż pozornie samotnik i sam ze swoimi myślami, Chiron utrzymywał jedną samotną przyjaźń dorastając, z Kevinem (teraz granym tutaj przez Jharrela Jerome'a), przyjaźń, która szybko staje się intymna, ale nie wcześniej niż łamiące serce Chirona przyznaje „Ja też powinienem był płakać często mam wrażenie, że zaraz zamienię się w krople” .

Występ Ashtona Sandersa jako nastoletniego Chirona jest bardzo imponujący, znowu występ widziany jego oczami i nieśmiałymi gestami, ale taki, który gotuje się z cichym krzykiem wściekłości, który przenika młodego Chirona.

Aktem 3, zatytułowanym „Czarny”po czułym przezwisku nadanym Chironowi przez jego przyjaciela Kevina, pozornie zatoczył koło i niesamowicie przypomina swojego wczesnego mentora Juana wraz z samochodem, złotym błyskiem i twardszą, bardziej odporną postacią jako handlarz narkotyków z Atlanty. Teraz dorosły i prawdopodobnie dziesięć lat po Akcie 2, Chiron jest teraz przedstawiany bez wysiłku w innym wysublimowanym przedstawieniu Trevante Rhodesa. Dwie rozmowy telefoniczne wpływają na życie Chirona. Pierwsza pochodzi od jego matki Pauli, z którą był w separacji, która jest teraz na rehabilitacji i wyzdrowieniu z narkotyków i zdesperowana, by ponownie zobaczyć swojego syna, a wspólna scena między matką i synem jest rozdzierająca serce od początku do końca, zanim druga rozmowa telefoniczna ponownie łączy Chirona z jego starym przyjacielem Kevinem który żartobliwie zauważa, że ​​​​Chiron mógł się zmienić na zewnątrz, ale„Ani trochę się nie zmieniłeś. Nadal nie możesz powiedzieć więcej niż trzy słowa na raz! .

Rozwinąłem więcej historii niż zwykle w artykułach na moim blogu, ale wciąż pozostawiłem wiele wątków i wątków fabularnych poza powyższą oceną, jednak wydłużyłem ekspozycję akt po akcie, aby docenić naprawdę genialne film i mam nadzieję, że zaintryguje Cię drogi czytelniku na tyle, że obejrzysz go po raz pierwszy lub będziesz mógł cieszyć się nim od nowa. Dwa występy w akcie końcowym zasługują na szczególną pochwałę, Andre Holland jako skruszonego i skruszonego przyjaciela Kevina na całe życie oraz gromki występ Naomie Harris jako niezrównoważonej Matki Pauli Chirona. Rola Harris przyniosła jej w 2017 roku nominację do Oscara, jedną z ośmiu w sumie za ten niesamowity film,

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):