To zależy od Ciebie

Na tym kończy się trzyczęściowa seria fragmentów dokumentu Social Security Basic Income: A Safety Net for All Americans , który opublikowałem w marcu 2020 r. Część I: Jak by to wyglądało? zakończył się #2 i częścią II: Co mamy? zakończył się numerem 8. Ten esej zawiera tekst z rozdziału 6 American Dream Reboot. Odnieś się do punktu 1 w serii, aby zapoznać się z krótkim wprowadzeniem do mojego celu i punktu widzenia na ten temat.

Praca i etyka

Jeśli brakuje etyki pracy, to dlatego, że ograbiliśmy pracę z jej godności poprzez politykę, która rzuca pieniądze tym, którzy mają środki, jednocześnie zmuszając wszystkich innych do dostarczania siły roboczej, która nie została jeszcze zlecona na zewnątrz. Odpowiedzią nie jest zaprzestanie handlu ani podwyższenie płacy minimalnej; oba leczyłyby objawy i ostatecznie szkodziły pracownikom. Musimy odwrócić kurs, stosując podejście organiczne, które eliminuje ubóstwo. Nierówność jest faktem, ale nie powinna być wynikiem polityki publicznej. Wzmocniliśmy warunki nierówności, faworyzując obywateli w dostępie do kredytów i nakładając warunki na tych, którzy potrzebują pomocy. Usuńmy subsydia dłużne i umieśćmy pomoc publiczną na szczycie federalnych priorytetów wydatków z gwarancją dochodu podstawowego.

Konsekwencje naszej etyki pracy wykraczają daleko poza pracę i odpowiedzialność jako nawyki lub obowiązki. Utożsamiając tożsamość z pracą, pracę z pracą, dobrą pracę z 40 godzinami, opieką zdrowotną i świadczeniami emerytalnymi oraz karierą, stworzyliśmy miarę sukcesu, która może wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Dzieli tych, którzy mają, od tych, którzy nie mają, co jest szczególnie szkodliwe w czasach, gdy zmiany w charakterze stosunków pracy sprawiają, że wszystkie te cechy tradycyjnych zawodów stają się coraz bardziej przestarzałe. Biedni już cierpią, ale wcześniej czy później brak dostosowania naszych oczekiwań co do pracy stanie się poważnym problemem dla całego naszego społeczeństwa.

Podstawowy dochód z ubezpieczenia społecznego (SSBI) jest finansowany w dużej mierze z usunięcia większości wydatków podatkowych nie tylko w celu zwiększenia dochodów, ale także w celu zmniejszenia nierówności. Na przykład możliwość odliczenia opłacanego przez pracodawcę ubezpieczenia zdrowotnego faworyzuje pracodawców, którzy nadal zapewniają tradycyjne miejsca pracy ze świadczeniami medycznymi i emerytalnymi. Te zawody znikają i mogłyby być jeszcze mniej rozpowszechnione, gdyby pracownicy nie byli przywiązani do nich przez świadczenia zdrowotne. Czy to dobra polityka – pomaganie pracodawcom w przetrzymywaniu pracowników jako zakładników? Dlaczego nie oddać świadczenia w ręce pracownika?

Ma to na celu opodatkowanie opłacanych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie medyczne oraz odliczenie indywidualnych wydatków na ubezpieczenie i opiekę zdrowotną. Pracownicy nadal korzystaliby z ubezpieczenia opłacanego przez pracodawcę; płacenie podatków od składek jest znacznie tańsze niż płacenie składek. Zwiększając przejrzystość i podnosząc stawkę dla pracowników, zwiększyłoby to konkurencję między pracodawcami, towarzystwami ubezpieczeń zdrowotnych i świadczeniodawcami.

A co z edukacją? Czy naprawdę pomagamy przeciętnemu Amerykaninowi, zachęcając do uczęszczania na studia, gdy tak wielu studentów pojawia się pogrążonych w długach i bez dyplomu, z dyplomem i bez pracy lub z pracą, która nie jest wystarczająco płatna, aby spłacić pożyczkę studencką lub zastąpić utracone zarobki? Polityka edukacyjna jest tak samo widocznym wskaźnikiem naszej błędnej etyki pracy, jak wymagania dotyczące opieki społecznej. Edukacja od pokoleń cieszy się statusem świętej krowy, ale zjada nasz lunch jako strategię zatrudnienia, ponieważ podobnie jak w przypadku opieki zdrowotnej wydajemy więcej niż kiedykolwiek i znacznie więcej niż w innych krajach, pomimo dowodów na to, że krańcowe zyski są straszne. [1]

Dzieje się tak dlatego, że Wujek Sam zachęca wszystkich do zdobywania wykształcenia średniego, nawet jeśli polityka fiskalna i pieniężna zachęca do inwestycji kapitałowych, które zmniejszają popyt na amerykańskich pracowników. W rezultacie pracodawcy zatrudniają więcej osób z dyplomami do wykonywania tej samej pracy, co wcześniej osoby bez dyplomów.

Duzi pracodawcy o specyficznych potrzebach szkolili własnych pracowników; dziś mówią uczelniom, czego mają nauczać, jeśli chcą, aby studenci po ukończeniu studiów mieli pracę. Działa całkiem dobrze dla wszystkich, z wyjątkiem studentów, z których wielu zapisuje się, ale nie dostaje pracy, oraz podatników, których dolary (nieefektywnie) subsydiują instytucje edukacyjne i pracodawców, jednocześnie dając fałszywą nadzieję wielu studentom. Pozbycie się podaży siły roboczej finansowanej ze środków federalnych (przymusowej), a pracodawcy będą musieli zapewniać stypendia, obiecać pracę i płacić przyzwoite pensje, aby ludzie zrezygnowali z innych możliwości i poświęcili dodatkowy czas.

[1] Zob. The Case against Education: Why the Education System to strata czasu i pieniędzy (Bryan Caplan, 2018) oraz The Meritocracy Trap: How America's Foundational Myth karmi nierówności, demontuje klasę średnią i pożera elity (Daniel Markovits , 2019).

Przejdźmy do praktyki

Sprzeciw wobec opieki społecznej może stać się brzydki, ponieważ niektórzy uważają, że pracują, aby zapłacić za gnuśność innych. Konserwatyści podsycili te płomienie oburzenia, sugerując, że gra skończona, jeśli większość może głosować za większymi świadczeniami opłacanymi przez mniejszość. Każda propozycja rozszerzenia dobrobytu w USA, a zwłaszcza tak ambitna jak moja, musi przezwyciężyć tę przeszkodę. SSBI przeciwstawia się ideologicznym obiekcjom pragmatyzmem.

Postrzegana obraza to niesprawiedliwość polegająca na zabraniu czegoś „nam”, aby dać „nim”, co samo w sobie jest dla mnie obraźliwe, ale jest to argument ideologiczny, którego nie można wygrać. Niektórzy z nas są predysponowani do definiowania „nas” i ograniczania członkostwa, podczas gdy inni są skłonni zaprzyjaźnić się z „nimi” i poszerzać swoje horyzonty. Chociaż każdy może się zmienić, nierealne jest proszenie ludzi, aby skutecznie opuścili swoje plemię, obejmując nieznajomych. Poproszenie ich o zaakceptowanie zasad, które traktują obcych jak równych sobie, jest czymś zupełnie innym. SSBI wykorzystuje uniwersalne korzyści, aby zatrzeć granice między dawcami i biorcami, które dzielą nas.

Wiem, że lepiej nie oczekiwać, że wielu z 1 procenta, a nawet 10 procent przyjmie SSBI w zasadzie lub w praktyce. Jednak jestem na tyle idealistą, by sądzić, że 90 procent może i będzie – w ciągu pokolenia lub dwóch – zaakceptować wyzwanie samorządności i powstrzymać wyzysk robotników przez klasę rządzącą. SSBI będzie trudne do uchwycenia i zaakceptowania przez wielu, ponieważ jest prawie przeciwieństwem systemu, którego doświadczyliśmy, takiego, którego praktycznie wszyscy nasi przywódcy bronili, a nawet „wzmacniali”, ponieważ stał się amerykańską instytucją. Social Security został starannie zaprojektowany i sprzedawany jako coś innego niż opieka społeczna, ale SSBI jest nim wyraźnie i bez skruchy. Trudno będzie przekonać większość ludzi, zwłaszcza walcząc z zaciekłym sprzeciwem obrońców status quo, że Ubezpieczenia Społeczne stwarzają większą zależność.

Jak wyjaśniono w innych esejach, podatek od wynagrodzeń tworzy uprawnienia, a jego splątana sieć łapie każdego roku około 200 milionów płatników i beneficjentów. Z kolei w ramach SSBI mniej więcej o połowę mniej osób otrzymywałoby płatności; co więcej, ten zestaw osób i gospodarstw domowych będzie się zmieniał każdego roku wraz z ich dochodami.

Nowy system znacznie przyczyni się do zniesienia piętna pomocy publicznej, ponieważ osoby zarabiające kilka razy więcej niż federalne wytyczne dotyczące ubóstwa otrzymują świadczenia i nikt nie musi znosić poniżenia związanego z procesem składania wniosków. Pomoże to również uciszyć słuszne roszczenia starszych beneficjentów, że ich świadczenia socjalne zostały zarobione.

Chociaż uważam, że jest to cud prostoty w porównaniu z naszym obecnym kodeksem podatkowym i szeregiem programów pomocy społecznej, wielu będzie sprzeciwiać się negatywnej strukturze podatku dochodowego i dopłatom, które sprawiają, że działa - ponownie, głównie dlatego, że jest tak różny od tego, co jesteśmy przyzwyczajeni, a także dlatego, że specjalne interesy zaatakują schemat wszelkimi niezbędnymi środkami.

Tabele i wykresy w poprzednich esejach (#12 The Right Tax i #13 The Negative Income Tax ) pokazują, że SSBI jest prawie neutralny na poziomie makro i minimalnie destrukcyjny dla dochodów osób fizycznych i gospodarstw domowych bez nadzwyczajnych odliczeń. Przykłady pokazują osobom zainteresowanym planowaniem emerytalnym, że oszczędności z tytułu podatku od wynagrodzeń można wykorzystać do dalszego obniżenia podatków dochodowych i zabezpieczenia aktywów zamiast IOU w postaci prognozy korzyści z SSA. Argumenty te powinny przezwyciężyć większość obiekcji klasy średniej.

Powrót do podstaw

Do odzyskania naszego kraju mamy tak daleko. SSBI to, szczerze mówiąc, dopiero początek. Ubóstwo utrzymuje się, a klasa średnia znajduje się w stanie oblężenia; pełne wdrożenie SSBI zajmie dziesięciolecia, a odzyskanie i naprawienie szkód zajmie znacznie więcej czasu. Zapytaj każdego, kto wychował się w biednym gospodarstwie domowym, ogłosił bankructwo lub był bezrobotny przez ponad rok lub przez wiele krótszych okresów. Oszczędności, które gromadzono latami, wyczerpują się w ciągu miesięcy, a spłata długów nagromadzonych w miesiącach zajmuje lata. Zużyte towary trzeba wymieniać latami. Nauka, przeprowadzka, założenie rodziny, założenie firmy i inne ambitne cele trwają jeszcze dłużej, jeśli mamy wystarczająco dużo szczęścia, aby skręcić za róg bezpieczeństwa finansowego. SSBI pomoże wielu z nas wyjść ze złego zarządzania gospodarką USA i zapobiegnie katastrofalnym szkodom wynikającym z przyszłych błędów.

Po zadeklarowaniu „wystarczająco” w wyniku uznania zniszczeń dokonanych przez regresywną politykę pieniężną i podatkową, my, ludzie, musimy kontynuować, nalegając na zrównoważony budżet. Ponieważ wydatki deficytowe prowadzą do zaciągania pożyczek i drukowania pieniędzy, które niszczą wartość każdego dolara, spowoduje to powstanie dziur w nowej siatce bezpieczeństwa. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do dokonywania wyborów; popadliśmy w zbytnie samozadowolenie z deficytu w wysokości 1 biliona dolarów. Mam nadzieję, że jesteś przekonany, że dług przynosi korzyści klasie rządzącej kosztem klasy robotniczej. Jeśli my (Ludzie) będziemy wybierać między finansowaniem naszego BIG a programem X, BIG wygra za każdym razem. Bez dyscypliny budżetowej SSBI będzie rozczarowujące.

Dopilnowawszy w końcu, aby nasze podatki federalne zaspokajały podstawowe potrzeby wszystkich dorosłych obywateli, powinniśmy ponownie rozważyć inne priorytety. Popyt na wiele innych programów świadczeń finansowanych ze środków federalnych będzie mniejszy. Państwa mogą nadal uzupełniać BIG, być może poprzez świadczenie usług zamiast wsparcia dochodów, w zależności od lokalnych potrzeb. Wyborcy mogą powiedzieć „nie” „twórcom miejsc pracy”, którzy zmusili ich do pracy, oraz cukiernikom w Kongresie, którzy domagali się głosów za ich dalszym wspieraniem programów walki z ubóstwem.

Jestem agnostykiem w sprawie bezgotówkowej pomocy publicznej; Mogę tylko domniemywać, że efekt dostarczenia wielu potrzebującym dużo pieniędzy spowoduje zmniejszenie liczby potrzebujących i potrzeb w ogóle. Może to prowadzić do skoncentrowania większej liczby usług na najbardziej potrzebujących populacjach lub może prowadzić do cięć w usługach i podatkach. To są decyzje dla innych.

Programy federalne, które wykazują skuteczność w środowisku SSBI, przetrwają. Ci, którzy są zbyt mali, by mieć znaczenie, prawdopodobnie też przeżyją. Ci, którzy marnują dziesiątki miliardów dolarów, które mogłyby zwiększyć BIG lub zmniejszyć dopłatę, nie powinni. Elastyczność SSBI w połączeniu z dyscypliną zrównoważonego budżetu zmienia grę budżetową z obwiniania uprawnień na posiadanie ich i branie odpowiedzialności za ochronę nie tylko wypłaty świadczeń, ale także integralności dolara i systemu podatkowego, który utrzymuje jego wartość.

Dziesięć lat po

Ponad 50 lat temu, podczas innego niespokojnego okresu w historii Stanów Zjednoczonych, niesamowita piosenka Alvina Lee błagała nas o uczynienie świata lepszym miejscem. Nie mam jego talentu, ale zrobiłem, co w mojej mocy, aby podzielić się swoimi obawami i pomysłami, a także zdaję sobie sprawę z moich ograniczeń. Więc zostawię to tobie.