„Trójkąt smutku” (2022)

„Nie mam obsesji na punkcie pieniędzy!”

Zdobywca Złotej Palmy Festiwalu Filmowego w Cannes w 2022 r. (z 8-minutową owacją na stojąco) i nominowany do 3 Oscarów podczas tegorocznej ceremonii rozdania Oscarów (i prawdopodobnie w 3 najbardziej prestiżowych kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser i najlepszy film oryginalny) Scenariusz), Ruben Ostlund ( The Square, Force Majeure, Play ) stworzył intrygującą opowieść o pustce, bogactwie, władzy i obscenicznych przywilejach, która prawie, prawie działa. Czasami niezręcznie zabawny, śmiejąc się głośno z innych, inwazja tak zwanej kultury „przebudzonej” i duszącego zastoju politycznej poprawności stawia i rujnuje skądinąd w dużej mierze przyjemną igraszkę wśród obrzydliwie bogatych i klasy niewolników, których przypadkowo uwolnic sie z.

Chociaż podzielony na trzy rozdziały zatytułowane „Carl i Yaya” , „Jacht” i „Wyspa” , pierwszy rozdział jest w dużej mierze aperitifem dla obżarstwa chciwości i nadmiaru, który następuje, co jest genialnie i ohydnie zrealizowane w połowie przez „Obiad kapitański” na pokładzie superjachtu wartego 250 milionów dolarów. Poczekaj, aż zobaczysz TĘ scenę! Podczas gdy wszyscy wokół niego tracą głowy i umysły w szalejącej burzy (a także zawartość żołądka), wyobraź sobie bardzo pijanego Woody'ego Harrelsona w jego elemencie aktorskim jako kapitan jachtu bez troski o świat, przed słowną potyczką z otyły rosyjski oligarcha „Jestem cholernie bogaty!”w systemie tannoy jachtu. Kapitalizm. Marksizm. Socjalizm. Wojny Imperium. Wojny kapitalistycznego podboju.

I pieniądze. Pieniądze. Pieniądze. Pieniądze.

W świecie bogatych ludzi.

Następnie, jak sugerowałyby plakaty filmowe, film schodzi na terytorium Lord of the Flies !

Niestety, być może nie wszyscy przeżywają niewidzialną katastrofę, w której obrzydliwie bogaci i okropnie wyzyskiwani biedni za minimalną stawkę są wyrzucani na wyspę inspirowaną Williamem Goldingiem. Odkładając na bok spoilery, możesz sobie wyobrazić, jak przeżył pijany kapitan lub jego nowy rosyjski przyjaciel oligarcha, albo rzeczywiście stado wieszaków, które podążają każdym ich krokiem. A może gromada piękności, które wspierają górne poziomy jachtu i ich wymuszone uśmiechy pustki, albo anonimowa, ciężko pracująca klasa imigrantów z dolnych pokładów, która jest zawsze pod ręką, aby posprzątać bałagan, zanim statek rozbije się na wyspie Goldinga . Być może jest to starsza angielska para, która dorobiła się fortuny na broni wiecznej wojny, albo Niemka dochodząca do zdrowia po udarze, albo inny rodowity Niemiec, tym razem mężczyzna, który mimo częstego powstrzymywania się od„Jestem cholernie bogaty!” dryfuje po morzu, samotny i samotny.

Dwa numery wolne od spoilerów, które wypływają na wyspę, to zarówno najmłodsi na pokładzie jachtu, jak i dyskusyjna narracja filmu. Chociaż „Carl” (Harris Dickinson) i „Yaya” (Charlbi Dean) wydają się ich wzniosłemu bogatemu towarzystwu na pokładzie jachtu jako dwoje młodych kochanków, w rzeczywistości są pozornie partnerami biznesowymi i Instagramowymi „Influencerami” . Ku wielkiemu serdecznemu śmiechu i radości rosyjskiego oligarchy „Dymitra” (Zlatko Buric), pozorni młodzi kochankowie zostali w rzeczywistości obdarowani darmową podróżą, wykorzystując każdą okazję do nagrywania i wyświetlania swoich rzekomo wpływowych zdjęć na Instagramie. W ten sposób są linią pustych przedsiębiorczości i ducha przedsiębiorczości, który przenika luksus tego rejsu po Morzu Śródziemnym z megabogaczami i nietykalną obscenicznością moralnego, jeśli nie finansowego, bankruta.

Są także okropnymi podpórkami do książek i drogowskazami do skądinąd intrygującego filmu. Carl i Yaya dominują na początku i na końcu filmu, a zwłaszcza na początku niesamowitej niezręczności, małostkowości i, po napisach początkowych zainspirowanych Killing Zoe , pustki i nonsensu przebudzenia, ról płciowych, równości, wartości kulturowych, pieniędzy, prestiżu, piękno, władza, kontrola i chęć bycia poprawnymi, politycznie lub w inny sposób. Uważam, że otwarcie przez około 20 minut było nikczemnie odrażające, gdy dwóch oszustów żyje życiem innych ludzi, jednocześnie czując się całkowicie nieswojo we własnym. Drobna sprzeczka o to, kto powinien, a kto nie powinien płacić rachunku w restauracji, przeradza się w koszmarną jazdę taksówką, która przeradza się w agresywną konfrontację w hotelu między dwoma „ najlepszymi przyjaciółmi”którzy wyraźnie nie lubią siebie, nie mówiąc już o swoim rzekomo wysoko cenionym przyjacielu. „Sprawię, że mnie pokochasz”, oznajmia Carl i chłopak, co nie wywróciło mnie w żołądku (jeszcze przed TĄ sceną w dalszej części filmu) i przez jej rozwiązanie i niedorzeczne zachowanie Yaya obudziło jej przyjaciela za to, że jest zbyt ekspresyjny w swoich rękach , mikroagresje, jeśli wolisz, sprawiły, że żałuję, że w ogóle nie dotarły na wyspę.

Na uwagę zasługują dwie dalsze sceny na pokładzie jachtu. Jeden jest celowo uchwycony na pierwszym zdjęciu powyżej, Dimitry i jego dziewczyna-trofeum, a drugi zaraz po prawdopodobnie jeszcze gorszym pijanym biesiadniku popychającym i popychającym członkinię załogi w coś, czego najwyraźniej nie chce robić, ale jest pod presją sytuacji i dopingująca ją pozycja społeczna megabogaczy. Obie sceny są okropnie odrażające.

„Czy możesz rozluźnić swój trójkąt smutku?”

Może. Ale nie wokół tych obrzydliwych, nienawistnych, nielubianych, próżnych, w tym dla siebie kreatur kapitalistycznego nadmiaru.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):