W pamieci

Kiedy zdarzył się Sandy Hook, zastanawiałem się, jak dokładnie mam przekazać moim dziewięcio- i ośmioletnim córkom, że cała klasa dzieci została zniszczona przez chłopca z bronią, ale nie powinny się martwić czymś tak przerażającym . W rzeczywistości akt tak nie do opisania, przerażający jest jednym z niewielu naczyń znaczeniowych, które zaczynają go wyrażać, choć nie do końca. Jak język opisuje to, co nie do opisania? Uosabiać jego terror? Na zawsze w ich małych świadomościach będzie istniało przekonanie, że nie są bezpieczni w szkole, a może gdziekolwiek indziej. Dorastałem z tą samą destrukcyjną wiedzą. Kiedy miałem zaledwie dwa lata, w 1969 roku, ktoś w potworny sposób zamordował najlepszych przyjaciół moich rodziców i matkę żony. Para została związana i zamordowana w głównej sypialni, podczas gdy ich dwoje dzieci spało bez szwanku. Mimo że byłem za młody, żeby to zrozumieć, nikt nie usiadł i nie powiedział mi, że wiedziałem, że ci ludzie zostali zamordowani. Fakt ten stał się czymś tak centralnym dla mojej tożsamości, jak moje rude włosy i moje nazwisko Wagner. Policja powiedziała moim rodzicom, że wierzą, że to jeden z ich wspólnych znajomych zamordował parę i matkę. Ktoś, kto w następnej kolejności może chcieć ich skrzywdzić. Aby nas „chronić”, mój ojciec umieścił pod łóżkiem naładowany pistolet. Tak było, dopóki pewnego ranka nie obudził się, bawiąc się nim i pytając go: „Co to za tatuś?” Pozbył się broni. Gdy dni rozciągały się w tygodnie, potem miesiące, potem lata, osoba lub osoby (zawsze czułem, że było ich więcej niż jeden) nigdy nie zostały złapane. W jakiś sposób moi rodzice i ich bliska grupa przyjaciół zrekonstruowali życie poza morderstwami. Niektórzy nadal jedzą obiady i razem wychowują dzieci, inni się rozwiedli i wyprowadzili. Morderstwa nie były takim kamieniem milowym jak czarna dziura, która łączyła tych ludzi z ich młodszym ja, przed rozwodami, niespełnionymi oczekiwaniami, ekstremalnym sukcesem finansowym i śmiercią z przyczyn naturalnych. Kiedy podrosłem, zdałem sobie sprawę, że wydarzenie to było aktywne w duszach moich rodziców i mogło być ożywione jednym snem lub historią. Stało się to ustnym, niekończącym się wspomnieniem, dzięki czemu dowiedziałem się wszystkiego o tych charyzmatycznych ludziach: Martym i Pat. Jak chodzili, opowiadali dowcipy, jaka piękna była Pat, że Marty ma alergię na orzeszki ziemne. Głupie historie, jak Marty siadał w łazience, kiedy moja babcia się kąpała, kiedy był nastolatkiem. Tylko po to, żeby z nią porozmawiać, bo widział w niej drugą matkę, a nie nagą kobietę w wannie. Były dla mnie tak realne, jakbym się z nimi wychowywała. Mój obraz Marty'ego przedstawiał dużego mężczyznę w bordowo-pomarańczowym swetrze z kijem golfowym. Pochodzi z tego zdjęcia mojego taty stojącego ze swoją czwórką golfową, w dziwacznej pozie z kijami golfowymi, przed polem golfowym, na którym grali w każdy weekend. Marty był pierwszy z lewej i pewnie górował nad nimi głową i ramionami, ubrany w ten sweter. Przyjęli mistyczne moce. Moja mama powiedziała, że ​​krótko po ich śmierci miała sen, w którym Pat ukazała się jej w koktajlowej sukience i uśmiechała się. Wkrótce potem moja mama zaszła w ciążę z moją młodszą siostrą. Moja matka miała trudności z zajściem w ciążę po mnie i uznała ten sen i Pat za czynnik płodności z zewnątrz. A kiedy mój tata umierał, lata później na raka jelita grubego, w wieku 80 lat, kiedy wykonywałem na nim pracę energetyczną, zobaczyłem poduszkowaty obraz mężczyzny w pomarańczowym swetrze. W tamtym momencie nie myślałem o nich od lat. Wspomniano o nich tylko przelotnie. Wiedziałem jednak, że to Marty przybył, by pomóc mojemu ojcu przejść w bezkształt i niekończące się lato golfa i przyjaźni. Zastanawiam się, czy rodzice i rodziny dzieci Sandy Hook mają taki układanka ze wspomnieniami, żalem i mistyką, która jest pozostałością po czymś tak przerażającym, że jego energia wykracza poza rozum, ograniczony komfort języka i upływ czasu.