widmo echa. (wiersz Sama Cottle'a).

czekając na szok umiejętności i ciężko zastanawiając się, jak tu wrócić spędzoną nocą i trzaskiem grzmotu, kiedy budzę się wymyślony w wesołej odległości od twoich oczu; i twoje oczy to wszystko, co widziałem tam, wpatrujące się we mnie w mroku; jakaś różnica i jakaś machina zmian toczy się teraz nad ludźmi, którzy przetaczają się nad nami wszystkimi, i niewolnicy rzuceni na nieedytowane plotki i kastracje wciąż wzywają mnie i wzywają do zabicia; wanna wypełniona ludzką krwią; ostatnie ognie płonące jak pierwsze, sposób, w jaki poruszaliśmy się tak cierpliwie, zmęczony aspekt ponurej nocy; rozmowy głosowe i strumień wideo, poruszanie się na horyzoncie i blask słońca, wszystko to zapętla sinusoidalne fale wrażliwości z powrotem nad nami; i drżę jak tutaj, drżę z powodu mojej miłości, i widzę gęsią skórkę na jej plecach i pieprzyki, które jak kość słoniowa trzęsą się pod moim dotykiem.