Wydanie 64: Mokradła

23 lutego 2023 r

W numerze z tego tygodnia:

• Piękno i wartość terenów podmokłych
• Pozostałości jeziora saharyjskiego
• 61-milowa linia na piasku
• Ogromne góry lodowe z lodowca Doomsday

Historia funkcji: Mokradła

Mokradła są jak płazowa klasa krajobrazów. Są to ekosystemy, w których woda zalewa lub nasyca ziemię, czasem na stałe, czasem sezonowo. Podobnie jak żaby (które kochają tereny podmokłe), obszary te istnieją gdzieś pomiędzy stanami wilgotnymi i suchymi . Ale pod wieloma względami są niedocenianymi bohaterami świata ekosystemów, a ich ogromne korzyści dla populacji ludzi i zwierząt często są pomijane.

Mokradła to ogólny termin określający całą masę zalanych wodą krajobrazów. Jest wielka czwórka (bagna, bagna, torfowiska i torfowiska), ale także torfowiska, mokradła, torfowiska, billabongi i wiele innych zabawnych terminów. Nie wspominając o dalszych klasyfikacjach, takich jak pływowe tereny podmokłe, ujścia rzek i równiny zalewowe. Mają więcej aliasów niż tajny szpieg, ale nie przyciągają tak dużej uwagi mediów, jak niektórzy z ich bardziej błyskotliwych odpowiedników w ekosystemie. Dlatego w tym tygodniu rzucamy światło na różnorodne typy i funkcje terenów podmokłych.

Przelanie rośliny doniczkowej nie czyni jej terenem podmokłym — to coś więcej niż mokra gleba. Mokradła są zasadniczo charakteryzowane przez źródło wody (ocean, rzeka lub woda gruntowa) i rodzaj gatunków roślin, które wspierają. Na przykład bagna to tereny podmokłe z roślinnością drzewiastą, podczas gdy bagna są siedliskiem wschodzącej roślinności, takiej jak ożypałki i lilie wodne. Mokradła we wszystkich formach występują na każdym kontynencie, a około 300–400 milionów ludzi żyje w ich pobliżu.

Mokradła są kopalnią złota z ekologicznego i ekonomicznego punktu widzenia. Obsługują 40% wszystkich gatunków roślin i zwierząt, mimo że zajmują zaledwie 6% powierzchni lądowej Ziemi . Ale być może najcenniejszym atutem terenów podmokłych jest ich gąbczastość. Daj mokradłom zanieczyszczoną i nieczystą wodę , a zwrócą ją oczyszczoną. Ich powolny przepływ wody i bogactwo różnorodności biologicznej sprawiają, że te ekosystemy są prostymi i skutecznymi urządzeniami do uzdatniania wody.

Fale sztormowe, przypływy i ekstremalne powodzie sprawiają, że społeczności na całym świecie szukają rozwiązań, które pozwolą ufortyfikować swoje wybrzeża. Wiele miejsc od dawna wie, że najlepsze rozwiązanie jest często najprostsze: tereny podmokłe. Te środowiska przystosowane do wody doskonale pochłaniają nadmiar wody i zapobiegają erozji wybrzeża. W wielu przypadkach ochrona wybrzeży jest po prostu kwestią ochrony terenów podmokłych.

Kiedy spieszymy się, aby znaleźć sposób na wciągnięcie całego węgla, który uwalniamy do atmosfery, z powrotem do ziemi, mokradła ponownie oferują proste rozwiązanie. Te ekosystemy są skutecznymi pochłaniaczami dwutlenku węgla. Same torfowiska magazynują dwa razy więcej węgla niż wszystkie lasy świata razem wzięte — a to tylko jedna z form terenów podmokłych. Problem polega na tym, że działa to w obie strony: to, co można przechowywać, można również uwolnić. A ponieważ mokradła szybko znikają, jest dużo miejsca na niepokój.

Szacuje się, że 87% światowych mokradeł zostało zniszczonych lub przekształconych w ciągu ostatnich 3 stuleci. A ostatnie badania wykazały, że znikają 3 razy szybciej niż lasy. Im więcej tracimy, tym mniej różnorodności biologicznej Ziemia może utrzymać, tym bardziej wrażliwe są populacje przybrzeżne, tym bardziej złożona infrastruktura musi zostać zbudowana i tym więcej uwalnia się dwutlenek węgla. Ponieważ na całym świecie opracowywane są kosztowne strategie adaptacji do zmian klimatu, ochrona i powiększanie obszarów podmokłych coraz częściej wydaje się rozsądną inwestycją.

Pomimo oferowania prostego, naturalnego rozwiązania, które przynosi korzyści praktycznie każdej zaangażowanej stronie, ta w dużej mierze cicha destrukcja trwa. Być może wynika to z braku zainteresowania mokradeł w popularnych mediach. Lasy mają niedźwiedzia Smokeya, a lód arktyczny ma niedźwiedzie polarne na topniejących górach lodowych. Ale nie ma wizualnego pseudonimu ani sympatycznego niedźwiedzia, który podkreślałby trudną sytuację terenów podmokłych. Poza tym trudno je eksplorować bez jednego z 3 B (łódka, promenada lub duże, stare szczudła). Jednak ich ogromna wartość gwarantuje bardziej pozytywne postrzeganie i mamy nadzieję, że fale wkrótce się odwrócą.

Remote Sensation: starożytna pozostałość

To, co jest, nie zawsze jest tym, co było. Te palce wody są częścią ostatnich pozostałości gigantycznego jeziora, które tysiące lat temu rozciągało się na Saharze . Podczas gdy w tym regionie opady deszczu są niewielkie, a woda szybko paruje, jeziora te są zasilane przez podziemną warstwę wodonośną i mają maty trzcinowe (zielone pokrycie), które pomagają w retencji.

Co na świecie: Big Belt

Co dziwne, najdłuższy na świecie przenośnik taśmowy jest kolejnym znakiem odległej przeszłości Sahary. Pas o długości 61 mil (98 km) łączy kopalnię fosforanów Bou Craa (na dole po prawej) z nadmorskim miastem El Marsa (na górze po lewej), gdzie dostarczany jest minerał niezbędny do produkcji nawozów rolniczych . Podczas swojej podróży wiatr zdmuchuje część minerału z przenośnika taśmowego i pozostawia linię na piasku wyraźnie widoczną z kosmosu. Złoża fosforanów, takie jak te, są tworzone przez starożytne osady morskie , co oznacza, że ​​duże zasoby znalezione tutaj, w Saharze Zachodniej, prawdopodobnie powstały podczas jej poprzedniego życia jako zbiornik wodny.

W wiadomościach: lodowaty przystojniak

Wiadomości dotyczące „Lodowca Doomsday” (znanego również jako Lodowiec Thwaites) rzadko kiedy są wesołe. Naukowcy są nim szczególnie zainteresowani ze względu na jego udział we wzroście poziomu mórz (obecnie około 4% rocznie ) i potencjalny efekt domina w przypadku jego zawalenia się. Niedawne badanie, które wysłało roboty i sprzęt na dno szelfu lodowego, wykazało, że cofanie się było wolniejsze niż szacowano , ale topnienie jest bardziej złożone niż wcześniej sądzono. Jednak to, co widzimy z góry, to cielęce góry lodowe, z których każda ma ponad kilometr (3280 stóp) średnicy.

Wszystkie zdjęcia Ⓒ 2022 Planet Labs PBC

Redaktor: Ryder Kimball | Zdjęcia: Robert Simmon, Max Borrmann, Julian Peschel i Ryder Kimball