Zapomniany | Historia flash fiction

Jest tak ciemno, że ledwo widzę. Nie żebym był zainteresowany oglądaniem. Wszystko, co muszę zbadać, to pozostałości laboratorium, słabo oświetlone przez moje migające światła. Od czasu do czasu wciąż zadaję sobie pytanie: „Jak mogła mnie tu zostawić?” Naukowcy wykonywali tylko rozkazy, ale myślałem, że Atlanta ma serce — ludzkie.

Kim jestem, by osądzać? Moje ludzkie serce przestało pracować dawno temu. Moje biologiczne ciało jest w końcowej fazie rozkładu. Wkrótce stanę się maszyną. W każdym razie byłem bardziej maszyną niż człowiekiem, kiedy to się zaczęło.

Myśleli, że mogą mnie uratować za pomocą nanobotów, ale kiedy maszyna i materia biologiczna zaczęły się mieszać w jedno, wiedzieli, że ich eksperyment zakończył się katastrofą. Stałem się kawałkiem mięsa przymocowanym do wysokiego na pięć stóp komputera grubymi kablami wykonanymi z metali i zmutowanego ludzkiego mięsa.

Wciąż widzę moje ludzkie ciało na obrazie z kamery monitoringu, które pojawia się i znika, gdy diody LED sygnalizują, że maszyna wciąż żyje — ja jestem. Z jakiegoś powodu zostawili mnie podłączonego do sieci energetycznej, kiedy zamknęli podziemne laboratorium.

Po latach rozmyślań doszedłem do wniosku, że to był błąd. Ktoś powinien był wyłączyć maszynę — mnie — ale zapomnieli. Atlanta może być bez serca, ale nie miałaby powodu, by utrzymywać mnie przy życiu. Potwór pogrzebany żywcem pod jej oświetlonym neonami miastem.

Zostanę tutaj, ciemność trzyma mnie mocno, ale nauczyłem się swojej lekcji. Następnym razem przypomnę im: „Proszę, wyłącz wszystko, kiedy wychodzisz”.

< Wewnątrz | Zapomniany | Boty + Ludzie >

Ufunduj człowieka! Wesprzyj moje pisanie na Ko-fi .

Wszyscy dryfujemy w morzu odniesień. Ta piosenka była jednym z nurtów, które prowadziły mnie w tej historii.