AI — Dokąd idziemy stąd?

Szybki rozwój sztucznej inteligencji wywołał poruszenie na całym świecie. Powiedzieć, że ChatGPT szturmem podbił świat, to nic nie powiedzieć. Studenci szybko wykorzystali jego wyrafinowane funkcje na swoją korzyść. Nie trwało długo, zanim firmy również wskoczyły na modę. W ciągu 5 dni od uruchomienia programu odnotował 1 milion użytkowników. Liczba ta wzrosła do oszałamiających 100 milionów w ciągu 2 miesięcy.

Możliwości są niezrównane. Konstruowanie ram strategicznych na poziomie C i redagowanie złożonych esejów filozoficznych w ciągu kilku minut jest naprawdę zadziwiające. Technologia nie istnieje nawet od 3 miesięcy, a wydaje się, że to już wieczność.

Szybka integracja sztucznej inteligencji z naszym stylem życia nasuwa pytanie „ Dokąd zmierzamy?”. Kogo lepiej zapytać niż słonia w samym pokoju. Poprosiłem ChatGPT o zracjonalizowanie wpływu AI na postęp technologiczny i podanie 3 przykładów. W niecałą minutę stworzył szczegółowy opis obszarów oddziaływania i wyjaśnił jego racjonalizację.

Naturalnie ChatGPT identyfikuje swoją zdolność do przetwarzania ogromnych ilości danych jako jedną ze swoich głównych mocnych stron. Widzi szansę na optymalizację procesów, personalizację w oparciu o analitykę behawioralną oraz nowe usługi poprzez interakcję z klientem.

Następnie poprosiłem ją o wskazanie 3 obszarów, w których należy ograniczyć wykorzystanie sztucznej inteligencji. Oprogramowanie AI uznaje ryzyko związane z podejmowaniem decyzji, prywatnością i bezpieczeństwem.

Co ciekawe, nie zidentyfikował niewłaściwego wykorzystania jego funkcji w środowisku edukacyjnym jako potencjalnego ryzyka. Od czasu wzrostu popularności — zwłaszcza wśród studentów — ChatGPT był krytykowany. Fakt, że studenci mogli cnotliwie i bez wysiłku odrabiać prace domowe, eseje i rozprawy bez płacenia symbolicznych opłat, jest powszechnie uznawany za problematyczny wśród naukowców.

Krytyki tej wielkości należy się spodziewać w przypadku każdej przełomowej nowej technologii. Hollywood od lat czerpie zyski z koncepcji nieuczciwej sztucznej inteligencji. Teraz widzimy pierwsze oznaki odrzucenia również w prawdziwym życiu. GPTZero wystartowało 3 stycznia z jedyną funkcją identyfikacji tekstu pisanego przez AI. Teoretycznie rzecz biorąc, pomogłoby to nauczycielom w walce z plagiatami, niwelując nieproporcjonalną przewagę, jaką mają uczniowie podczas korzystania ze sztucznej inteligencji.

Jak na ironię, GPTZero używa sztucznej inteligencji do wykrywania treści napisanych przez sztuczną inteligencję. Rozmowa o zwalczaniu ognia ogniem.

Historycznie rzecz biorąc, wielokrotnie udowodniono, że opieranie się innowacjom technologicznym jest daremne. Gdy nowa technologia zostanie wprowadzona, pozostanie, dopóki nowe innowacje nie sprawią, że stanie się przestarzała. I jak to bywa z każdą innowacją, można ją wykorzystać zarówno w dobrym, jak i złym celu. Rozszczepienie atomu może być jednym z najbardziej oczywistych przykładów. Jego potencjał dla obu stron równania jest znaczny. Jednak gdy technologia stała się dostępna, zdominowała zarówno wojsko, jak i opiekę zdrowotną na dziesięciolecia.

Postanowiłem przetestować GPTZero. Kiedy dwa programy AI idą na całość, który z nich zwycięży? Wpisałem wcześniej wygenerowaną koncepcję przez ChatGPT do GPTZero. Wynik był niemal natychmiastowy: „Twój tekst prawdopodobnie został w całości napisany przez człowieka” .
Jak dotąd zawartość ChatGPT przechodzi latającymi kolorami.

Tłumienie i walka z AI wydaje się żmudną bitwą. Interesujące jest zastanowienie się nad wpływem, jaki to będzie miało na nasz system edukacyjny. Krytycy twierdzą, że atakowany jest rozwój krytycznego myślenia. Podążanie za ich argumentami doprowadziłoby do ogłupienia populacji.

Współczesny system edukacji wywodzi się z modelu pruskiego, który powstał pod koniec XVIII wieku. Pomimo faktu, że ludzkość poczyniła od tego czasu niezwykłe postępy, szkolnictwo nie poszło w ich ślady. Posiada wiele podobieństw do oryginalnego modelu.

Cały postęp, jaki poczyniliśmy od XVIII wieku, nie doprowadził do gruntownej przebudowy systemu edukacji. Czy pojawienie się sztucznej inteligencji stanowiłoby wyzwanie dla decydentów politycznych, aby na nowo wymyślili sposób, w jaki myślimy i edukowali naszą młodzież? Może nawet wynalezienie systemu szkolnego, który nie opiera się na powtarzaniu, ale który pobudza kreatywność, krytyczne myślenie i koncentruje się na uczeniu się opartym na umiejętnościach?

Nie wiem. Ale przynajmniej daje do myślenia.