„Barton Fink” (1991)

Pierwsza dziesiątka moich braci Coen — tom 3.

Z korzyścią dla pana Kite'a i wszystkich innych nowych czytelników, których ostatnio pozyskałem, witam w trzecim tomie moich reedycji wszystkich rzeczy związanych z braćmi Coen i mojego trzeciego ulubionego filmu wszechczasów wyreżyserowanego przez tych zwariowanych filmowych braci z Minnesoty. Niedawno ponownie wydałem moje stare rozważania z dekady na moim drugim ulubionym ich wszechczasie, Fargo , pomyślałem, że będę kontynuował zamieszanie, wydając mój trzeci wybór, zamiast zaczynać od numeru jeden i ich najlepszego filmu wszechczasów, The Big Lebowskiego , a ponieważ publikuję osobistą „Dziesiątkę najlepszych” ich filmów wszechczasów, mogę równie dobrze zostawić najlepsze na koniec.

Jeszcze jako nastolatek, kiedy Barton Fink został wydany w 1991 roku, dopiero od połowy do późnych lat 90., a zwłaszcza Fargo i The Big Lebowski , rozpoczął się mój filmowy romans z braćmi Coen, a wszystko dzięki prostej historii główna postać znajdująca się w sercu wiru szaleństwa i nieszczęścia na każdym kroku jest zawsze tak wspaniale wpleciona w większą i często bardzo zabawną narrację.

Tutaj z Bartonem Finkiem mamy bardzo przyjemny dodatek surrealistycznego humoru w hotelu Kubrickian Shining i dwa znakomite występy centralne kilku stałych bywalców i wieloletnich współpracowników Coen Brothers, z których każdy próbuje prześcignąć się nawzajem na długo przed tym, zanim to zrobią ponownie tak genialnie w The Big Lebowski z 1998 roku .

Mając 3 przypomnienia o The Big Lebowski , może powinienem ponownie opublikować moje przemyślenia na temat tego współczesnego arcydzieła wcześniej niż planowałem, ale jest też cała kariera braci Coen w czasie pisania (1984–2016), link poniżej i przed moim reprodukcja moich oryginalnych przemyśleń na ten temat, czwartego filmu braci Coen w porządku chronologicznym i mojego trzeciego ulubionego ich filmu.

Mam nadzieję, że Ci się podoba.

„Pokażę ci życie umysłu”.

Numer 3 w moim osobistym ulubionym filmie braci Coen to absolutny klasyk. Ponownie gwiazdorska obsada, jednak to dwie główne kreacje oszałamiającego Johna Turturro jako niespokojnego pisarza „Bartona Finka” i jego niegdysiejszego przyjaciela „Charlie Meadows”, występ wysublimowanej intrygi i perfekcji Johna Goodmana. Przed wprowadzeniem Charliego widzimy rozdarte życie Bartona Finka, stojącego za kulisami, gdy jego sztuka dobiega końca, a publiczność wyje za scenarzystą i ciepło okazuje jej uznanie. Barton kłania się. Ale wygląda na dziwnie niespełnionego. Następuje większe uznanie, a wraz ze wzrostem niespełnienia, Barton jest zapraszany do Hollywood, aby pisać większe, większe produkcje.

„Barton Fink” (John Turturro)Po prostu oszałamiający jako Barton Fink, utalentowany pisarz, który ma problemy z produkcją dla hollywoodzkiego studia, z którym teraz podpisał kontrakt. Kamera podąża za Finkiem wszędzie, często z długimi, długimi ujęciami tylko jego, a Turturro jest wspaniały, ponieważ jego kręte zejście jest powiększone. Przemieszcza się od jednego dziwacznego, surrealistycznego spotkania do drugiego, a kamera wciąż go kadruje z bliska. Walcząc o inspirację, wycofuje się do swojego pokoju hotelowego, gdzie skupia się na oprawionym w ramki zdjęciu kobiety na plaży, które jest ponownie powiększane przez utrzymujące się ujęcia Bartona wpatrującego się w zdjęcie. Podobnie jak w przypadku długotrwałych ujęć Bartona wpatrującego się w swoją maszynę do pisania, walczącego z blokadą pisarską. Śledzimy jego surrealistyczną podróż od jednego dziwacznego i niesatysfakcjonującego spotkania do następnego, przeplataną długimi okresami siedzenia samotnie w pokoju hotelowym,

„Charlie Meadows” (John Goodman)Równie wspaniałą rolą Turturro jest John Goodman jako sprzedawca ubezpieczeń, który mieszka w pokoju hotelowym obok. Zawsze kwestionując, zawsze słuchając, nawiązują nieprawdopodobną przyjaźń, w której Barton jest początkującym pisarzem, wykorzystującym swój umysł do stworzenia arcydzieła pisarskiego, podczas gdy Charlie jest zwykłym człowiekiem, ciężko pracującym za pensję wystarczającą do życia. Przedstawienie przez Goodmana każdego mężczyzny dla artysty Turturro jest wspaniale przedstawione, podobnie jak jego dziwactwa i kleszcze, a na początku ich związku jasne jest, że dziwaczne zachowania Charliego nie są całkowicie konwencjonalne. Zestawienie ich postaci jest kluczowym tematem filmu. Jednak to ich łączna wydajność zdumiewa. Istnieje poczucie niepewnej/cienkiej równowagi między nimi i genialnie, gdy jest się w pełni pochłoniętym narracją,

Ich związek jest centralnym punktem filmu i, co ciekawe, odbywa się tylko w pokoju hotelowym Bartona Finka. Nigdy nie widzimy ani nie wchodzimy do pokoju Charliego. Klaustrofobiczny, wilgotny, z łuszczącą się tapetą staje się kolejnym bohaterem filmu, podobnie jak sam hotel. Pozornie pełny, bez widocznych innych gości i tylko sporadyczny występ zwykłego Steve'a Buscemiego z Coen Brothers, gdy „Chet” przełamuje ten motyw. Korytarz hotelowy przypomina Lśnienie , fakturą i stylem, i ma eteryczną nutę.

Role drugoplanowe i epizodyczne obfitują w film, który zawiera tylko 25 uznanych ról. Jon Polito powraca jako „Lou Breeze”, Tony Shalhoub jest znakomity jako szybko mówiący scenarzysta „Ben Geisler”, Michael Lerner jest zdumiewający jako „Jack Lipnick”, John Mahoney znakomicie gra „Billa Mayhew”, a Judy Davis jest wysublimowana jako „Audrey Taylora”. Są też niewymienione występy Frances McDormand (znowu!) oraz poprzedniego reżysera zdjęć i przyjaciela Barry'ego Sonnenfelda. Ale to Turturro i Goodman występują w rolach głównych, ich związek jest centralny, a ich występy są po prostu genialne przez cały czas. Geniusz, jakim jest Roger Deakins, po raz pierwszy z siedmiu współpracuje z braćmi tutaj jako reżyser zdjęć, a kultowe ujęcia rozpadającego się hotelu są jego świadectwem. W tym filmie hotel naprawdę staje się własną postacią.

Podsumowanie kluczowych tematów filmu jest trudne, ponieważ wiele z nich prowadzi do łatwych założeń dotyczących fabuły i pozostałej części filmu, a ja nadal chcę unikać wszelkiego rodzaju spoilerów. Ale istnieją wskazówki dotyczące rasizmu i religijnego, ideologicznego podziału, którego nie podzielę, ponieważ prowadzi to do spoilera i wydaje się, że jest to tylko moje przypuszczenie! Ale wyraźne motywy dotyczą podziału między artystami a „zwykłym człowiekiem”, masowej produkcji dla hollywoodzkiej maszyny i pisarzy próbujących napisać wyjątkowy scenariusz wbrew sprzeciwom innych. To triumf, a 21 lat później nie postarzało się w żaden sposób. Najmroczniejsza z czarnych komedii pod wieloma względami, wielowarstwowa i absolutnie genialna. Pierwszy film Braci Coen nominowany do Oscara, fantastyczny portret szefa studia filmowego Jacka Lipnicka w reżyserii Michaela Lernera zasługiwał na ukłon, ale wszystkie trzy nominacje pozostały niespełnione. Uwielbiam ten film tak bardzo, ale powstrzymuje mnie to, że nie chcę umieszczać jawnych spoilerów!

Nie mogę wystarczająco polecić tego filmu.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 100 artykułów na blogach (z ponad 300 indywidualnymi recenzjami filmów):