Dolina Manhattanu

Zapala papierosa i patrzy na przedmieścia, w kierunku Doliny Manhattanu, gdzie zapada noc, a światła mrugają jak morze świetlików po drugiej stronie doliny. To był idealny klejnot ciepłej wiosennej nocy. Stali na balkonie, ona opierała się o balustradę, a on obejmował ją od tyłu. Uśmiechnął się. Uwielbiał, kiedy opierała się o niego plecami, i nie mógł się doczekać, kiedy pokaże jej, co zobaczył, kiedy nocą patrzył na miasto, kiedy pracowała — na Dolinę Manhattanu. To była drobnostka, ale wywołała uśmiech na jego twarzy iw jakiś sposób sprawiła, że ​​miasto wydało mu się mniej imponujące i samotne. Zaczął się nią z nią dzielić, lewą ręką na jej brzuchu, a prawą śledząc dla niej dolinę żarzącym się czubkiem papierosa.

Zachodni grzbiet doliny zaczynał się w latach trzydziestych przy Park Avenue, a budynki szybko wznosiły się wysoko, gdy patrzyło się na północ i wschód, na Midtown i dalej. Grzbiet zaczął się na dobre w Empire State Building, gdy budynki wznosiły się ostro na linii horyzontu, wspaniałe budynki, które tworzyły panoramę Nowego Jorku; budynek Chryslera, budynek Citicorp, budynek GE i wszystkie inne. Budynki stawały się coraz mniejsze, gdy wracało się do śródmieścia, małe bloki mieszkalne i kamienice z piaskowca po wschodniej stronie. Ogólny efekt był taki, że krótsze budynki wyglądały, jakby stały w dolinie otoczonej klifami, które stały na grzbietach.

– Nie widzę tego – mówi i leniwie gładzi dłonią, którą trzyma na jej brzuchu.
– Spójrz jeszcze raz – mówi bardziej niecierpliwie, niż zamierzał lub zdawał sobie z tego sprawę. „Widzisz, jak budynki stają się wyższe na wschód od Park Avenue i wydają się rosnąć, gdy idziesz w górę miasta?”

– Przepraszam, po prostu nie rozumiem – powiedziała zwięźle. Znów zaczął wyjaśniać, ale część niego już wiedziała, że ​​ona tego nie zrozumie.

„Nie musisz się denerwować. Po prostu tego nie widzę — powiedziała ze złością — ale nie musisz mówić do mnie, jakbym była głupia. Nienawidzę, kiedy to robisz. Ściągnęła jego rękę ze swojego brzucha. „Chciałbym, żebyś po prostu odpuścił. Dlaczego nie możemy po prostu być tutaj razem bez konieczności pokazania mi czegoś, nauczenia mnie czegoś lub pokazania mi, o ile jesteś mądrzejszy ode mnie? Podniosła kilka czerwonych plastikowych kubków, które zostały na balkonie i wróciła do środka. "Idę do łożka."

Stał samotnie na balkonie, spoglądając na swoją dolinę i marząc.

© Mark French 2023