Drobny druk sławy

Dorastając, moje doświadczenie z piłką nożną polegało na tym, że co drugi miesiąc dostawałem ciosy w twarz na zajęciach z WF-u. Może miałam na to alergię. W jakiś sposób, gdzieś po latach, trafiłem na rotację medycyny sportowej podczas Mistrzostw Świata FIFA 2022.

Klinika w zeszły wtorek zaczęła się dość przeciętnie. Nasz preceptor zakończył wizytę telezdrowia obok. W międzyczasie moja koleżanka ze studiów, Allie, bawiła się transmisją na żywo w swoim telefonie. „USA kontra Iran”, mruknęła. Reasumując, poszło tak:

Ja: Wygląda, jakby miał zamiar strzelić…

A: O Boże, czy to cel..?!

*ekran zawiesza się na 10 sekund. Następnie odmraża się, aby odsłonić wynik 1–0 US. Zawodnik nr 10 leży nieruchomo na słupku bramki. Jest podatny. Niejasne, czy jest nieprzytomny, martwy lub przytłoczony emocjami*

Ja, A: NOOO CO SIĘ STAŁO

W jakiś sposób, w akcie kpin ze strony Bogów Internetu, jej telefon zawiesił się tuż przed jedynym celem gry.

Mój wzrok od razu przyciągnął zawodnik trzymający się za brzuch w słupku bramki. Wszyscy mieli oczy, ponieważ kamera robiła na nim zbliżenie przez dłuższy czas. Wśród ryczących okrzyków amerykańskich fanów, jego twarz pozostała wykrzywiona w grymasie — podobnym do tych, które noszą ludzie, gdy zostali postrzeleni.

Christian Pulisic. Młody, sprawny facet, który strzelił gola. Wślizgnął się również w kolano przeciwnika w… najbardziej wrażliwym miejscu dla kolesi (zgodnie z natychmiastowymi powtórkami z ponad 4 różnych kątów. Niesamowite, jak to istnieje, ale nie powszechna opieka zdrowotna). Wydawało się, że minął rok, zanim powoli zszedł z boiska.

Kontuzja miednicy, powiedzieli. Było dużo rozmów. Mój telefon rozbłysnął lawiną SMS-ów od znajomych — czy to była „kontuzja” (stłuczenie kości), czy „skrzywienie” (zabawne akrobacje)? Może „skręcenie” (czasami nagły wypadek medyczny)?

Chciałem dowiedzieć się więcej o nim i o nim. Aby zachować zdrowy rozsądek podczas własnego sezonu wywiadów, zacząłem częściej oglądać jego filmy.

Był wśród nich wspólny temat. Christian mówił cicho. Jego mowa ciała była równie wymowna. Miał tendencję do opuszczania oczu podczas dłuższej wypowiedzi — nie za szybko ze strachu, nie za wolno z nudów. Szczerze mówiąc, myślę, że to dlatego, że jest z natury nieśmiały. Wiem, bo mam tak samo.

Później odbyła się konferencja prasowa z nim i kolegą z drużyny Timem Weah. Byli jedynymi członkami USMNT w tamtym momencie, którzy strzelili gole w Pucharze. 90% pytań zostało skierowanych do Christiana, a mianowicie o jego kontuzję.

Pytania i odpowiedzi wyglądały mniej więcej tak (parafrazując):

Reporter nr 1: Czy możesz wyjaśnić, co się stało i czy masz jakiś komentarz na temat tego, jak wygląda sobota?

Christian: To znaczy, możesz obejrzeć wideo… to było bolesne, ale czuję się lepiej i zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby być tam w sobotę.

Reporter nr 2: Więc miałeś „kontuzję miednicy” — czy możesz wyjaśnić, co to dokładnie oznacza?

C: Um… to kontuzja miednicy.

Współczułam mu. 3 główne powody:

1. Siniaki na kościach są do bani. Miałem jeden na goleniu, co w najgorszym przypadku było uciążliwe. Jedno uderzenie w miednicę wymagałoby znacznie większej siły iw najlepszym razie spowodowałoby ryczący ból. Christian prawdopodobnie zagrałby w sobotnim meczu (grał), choć maskował wiele bólu.
2. Mówienie o tobie przez świat może zmienić się w horror. Mówienie światu o twoich genitaliach wydaje się być pieprzonym koszmarem. Dla introwertyków byłby to Piąty Krąg Piekła.
3. Ludzie, którzy ciągle zadają ci to samo pytanie, są irytujące. W tym momencie tak naprawdę nie obchodzi ich twoja odpowiedź. Chcą, abyś zwerbalizował to, co chcą usłyszeć. Jest zaskakująco podobny do kliniki. Po 5–10 minutach pełnej nadziei dyskusji kończysz dokładnie tam, gdzie zacząłeś… wtedy przez głowę przechodzą ci myśli: Czy mówimy tym samym językiem? Jak mogę wyrazić się jaśniej? Czy powinienem zalecić ocenę słuchu?

*Spoiler* Kiedy Stany Zjednoczone przegrały później z Holandią, rozmowa natychmiast zeszła na margines „powinna, mogłaby, mogłaby”. Jeśli coś zapamiętałem z zajęć na WF-ie, to to, że 1) koszykówka została wynaleziona w Springfield w stanie Massachusetts i 2) widok z boiska bardzo różni się od widoku na trybunach. Dodatkowo, z perspektywy czasu jest 20/20. Łatwo jest komentować cokolwiek po tym, jak już się to wydarzy. Jeden z moich ulubionych cytatów rzuca temu wyzwanie:

„Możesz wybierać wybory, ale nie wyniki”.

Być może nasz zespół potrzebował więcej doświadczenia. Ale być może, nawet gdyby tak było, nadal moglibyśmy przegrać. Efekt ten sam (lub gorszy).

Myślę, że nigdy nie dowiem się, jak to jest być zawodowym sportowcem. Wiem, że zasadniczo wszyscy jesteśmy tacy sami. Gonimy za marzeniami… i czasami upadamy. Kiedy ktoś cierpi, najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to dać mu przestrzeń. Czas zrobi resztę. Kiedy świat — twój świat — wydaje się, że ma się skończyć, pozwól mu się tak czuć, ale wiedz, że tak się nie stanie.

Autorefleksja daje nam podstawy. Mam nadzieję, że Christian widzi, że mały dzieciak z Hershey w Pensylwanii promienieje dumą z tego, jak daleko zaszedł. On i zespół dali z siebie wszystko, biorąc pod uwagę okoliczności. Pod koniec dnia to wszystko, o co świat może prosić. To wszystko, czego możemy od siebie wymagać.