Dyscyplina indywidualności

Internet dał nam ogromne możliwości samopoznania. Zachęca nas do badania, poszukiwania, eksperymentowania, próbowania nowych rzeczy, których inaczej byśmy nigdy nie zrobili. To potężne narzędzie, które umieszcza każdego z nas bezpośrednio w centrum naszego własnego wszechświata.

Kiedy jesteś online, wystarczy kliknąć lub dotknąć, a wszystko na ekranie się zmieni i nagle znajdziesz się w zupełnie nowym miejscu. Wszechświat, całkiem dosłownie, kręci się wokół ciebie . Twoje wybory są nieograniczone, prawda?

Z tymi nieograniczonymi wyborami i ścieżkami przed nami, można się spodziewać, że w końcu każdy z nas może osiągnąć swój prawdziwy potencjał. Chcesz dowiedzieć się, jak zostać świetnym malarzem? Bez problemu. Samouczki online są wszędzie. Chcesz zostać mistrzem jogi lub ogrodnikiem przydomowym? Dlaczego nie mieć odwagi i nauczyć się grać na banjo?

Heck, nie musisz nawet wędrować poza YouTube, aby mieć dostęp do wszystkich tych rzeczy. Możesz stać się osobą renesansu, o której zawsze wiedziałeś, że jest w tobie ukryta, a internet wskaże ci drogę do tego oświecenia.

Ale czy to naprawdę takie łatwe? Czy ogromne bogactwa tego cyfrowego ekosystemu naprawdę pozwolą ci stać się oświeconą, zaawansowaną osobą, którą chcesz się stać? Czy to po prostu kwestia googlowania informacji i wpychania ich do głowy? Czy możesz zostać prawdziwym mistrzem banjo, oglądając Belę Flecka lub Tony'ego Trischkę na YouTube i ćwicząc rolki Scruggsa?

Być może. Ale z drugiej strony prawdopodobnie nie.

Idea „uwolnienia umysłu” nie powstaje dzięki natychmiastowemu dostępowi do całej światowej wiedzy. To nie jest drive-thru, w którym wybierasz z menu. Oświecenie następuje poprzez rutynowe powtarzanie, robienie w kółko tych samych nudnych rzeczy, dopóki nie będziesz już musiał o nich myśleć.

To dosłownie jak jazda na rowerze.

Matthew Crawford, „ The World Beyond Your Head: On Becoming an Individual in an Age of Distraction ” to wspaniała książka na ten temat, napisana przez myślącego faceta, który ma zarówno solidne wykształcenie akademickie, jak i wiele lat prawdziwego życia. doświadczenie z praktyczną umiejętnością mechaniczną. On pisze:

„Nasze wyjście z (co Kant opisał jako) narzuconej sobie niedojrzałości wydaje się utknąć w fazie młodzieńczej, jak hipis, który nie postarzał się zbyt dobrze. Irytujące, które teraz się wyróżniają, to samooszukiwanie się, które wyrosło wokół projektu wyzwolenia, który się zalążkował, zapoczątkowując „kulturę performansu”, która wpędza nas w depresję”.

Crawford opisuje ramy naszej kultury popularnej, opartej na tak zwanej „otwartej kulturze” Internetu (Facebook, Twitter, TikTok, Instagram… wybierz, co chcesz), w porównaniu z tym, co opisuje jako „dobrze uporządkowaną ekologię uwagi”, które znajdują się w specjalnościach wymagających dyscypliny i w których akolici są zobowiązani do przestrzegania określonego porządku.

Stolarze, kucharze, motocykliści, muzycy, mechanicy samochodowi, dmuchacze szkła, elektrycy…. wszyscy muszą przestrzegać ustalonych, konwencjonalnych metod ustanowionych przez ich poprzedników, zanim będą mogli w pełni wejść w siebie jako rzemieślnicy lub artyści, zanim zostaną wyzwoleni, by stać się naprawdę oświeconymi jednostkami.

Tak, dobrze jest się bawić, doświadczać drobnych rzeczy, a internet nas do tego zachęca. Ale nie powinniśmy mylić tego z prawdziwym, wyuczonym, powtarzalnym doświadczeniem.

Ten otwarty świat cyfrowych ekosystemów, w którym obecnie żyjemy, jest kuszący. Ponieważ umieszcza każdego z nas w centrum naszego własnego wszechświata; chce, abyśmy wierzyli, że możemy mieć to wszystko (wiedzę, mądrość, współczucie i oświecenie) bez robienia twardych kroków.

Daje złudzenie, że możemy uczyć się u stóp mistrzów, w długi weekend, że możemy zrezygnować z lat oszczędnego życia mistrza duchowego. Wygooglujemy naszą własną rzeczywistość, bez konieczności przedzierania się przez Platona, Arystotelesa, Kanta, Nietzschego i wszystkie inne nudne rzeczy.

Według Crawforda rezultat jest taki, że indywidualizm (idea, że ​​każdy z nas jest wyjątkowy) wyrósł z politycznego kontekstu Oświecenia i służył wyzwoleniu nas spod władzy. Wyniosło każdego z nas do miejsca, do którego uważamy, że należymy: do statusu jednostki . W związku z tym jest to miejsce, na które każdy z nas uważa, że ​​na to zasługuje , niezależnie od tego, czy na to zasłużyliśmy.

MuCrawford pisze o używaniu przyrządów podczas robienia rzeczy ręcznie. Przyrząd to wykonane na zamówienie narzędzie, które służy do kontrolowania położenia i/lub ruchu innego narzędzia lub urządzenia. To narzędzie, które pozwala nam doskonale powielać powtarzalne zadanie w kółko. Tradycje lub „ kulturowe jigs ”, jak je nazywa Crawford, często tworzą wspólnoty praktyk, w których możliwa jest prawdziwa niezależność.

Smażalnik nie jest w stanie naprawdę kontemplować otaczającego go świata, dopóki nie będzie miał pełnej kontroli nad swoją pracą, dopóki nie będzie mógł usmażyć bekonu i jajek bez konieczności świadomego myślenia o tym. Kiedy to się stanie, może wspinać się po szczeblach artystycznej drabiny, aby stać się niejako oświeconym .

Odbyłem praktykę siodlarską, by w końcu sam zostać mistrzem rymarskim, a potem uczyłem innych pod sobą w podobny sposób, w jaki sam byłem terminatorem. Żyłem przez wiele lat (i nadal żyję) w ramach tradycji rymarskiej lub kulturowego jig. Wiem, o czym pisze Crawford, bo sam to przeżyłem.

Dopiero gdy uczeń podąża za dyscypliną i ostatecznie opanuje jej techniki, może sam zostać mistrzem. I dopiero gdy zostaje mistrzem, jest w pełni wolna, aby stać się indywidualnością w tej dyscyplinie i ostatecznie umieścić siebie we wszechświecie.

Siodłaj. Przed nami długa jazda.