Eliksir czarownicy

Niestety, okultyzm obnażył kły. Wydaje się, że mniej więcej co dekadę pojawia się duża liczba rytuałów, przysiąg i sadyzmu, które nieustannie przedzierają się zarówno przez młodych, jak i starszych… wijąc się i przemykając przez umysły opinii publicznej. Zawsze wydaje się, że jedno szczególne „zaklęcie” bierze górę i wpływa na jego drogę do popularności. Ta ideologia zawiera obietnice i usprawiedliwienia dla jej złych działań, jednak muszę położyć kres wszelkim takim schematom myślowym. Jestem sprawiedliwością w tym mieście. Jestem od 30 lat i dopóki zmysły wytrzymają, będę jeszcze przez 30 . Widziałem zło, ale nie paranormalne zło, które wielu nazywa „czarami”.

Trzeba przyznać, że dziwny rytuał może być przyjemną odmianą od typowego gwałtu, morderstwa czy uprowadzenia (chociaż czasami to jedno i to samo). Okultyści nigdy nie są tak ostrożni jak zwykli psychopaci. Popełniają swoje zło w wyższym celu, więc nie dbają o dowody ani „co” po sobie zostawiają. Wypatroszenia i stacje parzenia często dostarczają skarbów dziwnych i tajemniczych bibelotów. Zebrałem totemy i książki dokumentujące kilka demonów i piekielnych pomiotów. Badanie i zrozumienie to duża część mojej pracy, więc analiza tych przypadków często zapewnia wgląd w naukę, nową medycynę i środki zapobiegawcze dla przyszłych „szaleńców”. Często zatracam się w studiowaniu tekstów… okropne niszczące rzeczy.

Dziś wieczorem aresztowano kobietę podejrzaną o czary. Była stara i pomarszczona, ale po walce, którą stoczyła, gdy moi funkcjonariusze przeszukali ją i zaciągnęli do aresztu, wydawała się mieć siłę mężczyzny. Miejscowy chłopak złapał ją w lesie, pochyloną nad zwłokami kota. Zabrała już oczy i była w połowie obdzierania ze skóry smutnego stworzenia.

W przeszłości pojawiały się doniesienia o dziwnych zapachach wydobywających się z chaty starej wiedźmy, ale nigdy nie było to nic jawnego ani wartego zachodu. Widziałam ją, jak robiła zakupy na rynku tydzień wcześniej. Szeptała do siebie dziwne rzeczy, zbyt cicho, by ją usłyszeć. Wydawała się wtedy młodsza, jakby od tego czasu postarzała się o lata. Podczas jej poszukiwań moi ludzie znaleźli w jej kieszeni kilka gałązek, sznurek i pojedynczą małą, błyszczącą butelkę płynu. Wyraźny dowód na czary, gdyby martwy kot już nie wystarczył. Gałązki i sznurek wydawały się wystarczająco nieszkodliwe, ale eliksir? To było dziwne. Była ciepła w dotyku i nie przypominała żadnych zup, z którymi spotkałem się w przeszłości. Po zebraniu nikczemności minąłem jej celę w drodze do mojego gabinetu. Siedziała w najciemniejszym kącie, pochylona i śpiewała.

„dereń, kość i kocie oko………”

Położyłem podłość w moim biurze, otworzyłem pieczęć i chwyciłem notatnik z jednej z moich półek. Będzie to doskonały dodatek do mojej kolekcji. Teraz jestem w świetle świec, dokumentując moje najnowsze wyniki badań.

Powiedziano mi, że eliksir czarownicy ma ciemny i słodki smak.Jednak siedzenie na moim biurku w gabinecie wygląda obrzydliwie i obco. Przy pierwszej inspekcji niewprawne oko może pomylić to ze smołą. Co dziwne, wciąż bulgocze i wydziela ciepło, pomimo wyjęcia go z wrzącego kotła, który go wyprodukował (to musiało być kilka godzin temu). Jego bardzo lepkie właściwości są widoczne po powolnym plusku każdego bąbelka, gdy unosi się i pęka na szczycie swojej nikczemności. Wpatrywanie się w tę substancję może wywołać tylko zdumienie, ponieważ mroczna maź wydaje się powoli zmieniać. Jego łupkowo-czarny odcień dostosowuje się tak, że kolor zaczyna się delikatnie pojawiać (a może to tylko migotanie światła?) A może królewski błękit?…Zielony? Zimozielony. Wymaga ciemnozielonego odcienia zmieniającego się nieznacznie wraz ze światłem… ale pozostaje stabilny. Wygląda na to, że kolor nie może zmieniać się zbyt szybko, bo grozi to wystraszeniem ofiary.

Zmieniające się odcienie zwiększają ciekawość, przyciągając cię bliżej, cal po calu. Z każdym krokiem, który robisz, jego przeklęty aromat zaczyna przenikać do twojego nosa. Pieści i łaskocze twoje nozdrza, błagając, żebyś wpuściła go do środka. Należy powstrzymać się od wdychania. Musisz powstrzymać się od rozszerzania nozdrzy i wąchania słodkiego zapachu pokoju. Komfort. Dom…… Cynamon. Pachnie tak dobrze, że poczujesz, jak uginają się pod nim kolana. Czekaj, czy to naprawdę może pochodzić z rozwiązania przede mną? Bez wątpienia podłość jest otwarta i musi wydzielać jakąś formę aromatu, ale jak to możliwe? Moja mama robiła cynamonowe ciasteczka… Chyba…. Zapach wydaje się całkowicie wypełniać twój nos. Eliksir wiedźmy wytwarza aromat, który wydaje się stawać silniejszy i bardziej wyrazisty z każdym powąchaniem. Zapach przywołuje wspomnienia, jakby dostarczał ci twoich własnych wspomnień. Oddanie ich tobie. Prezent! Zapomniałem, że je zgubiłem! Wydaje mi się, że nie mogę się powstrzymać. Zapach jest satysfakcjonujący i szczęśliwy! Nic w moim życiu nie spotkało ani nie mogło się z tym równać. To jest lepsze niż kiedy byłem dzieckiem. Pamiętam!

Szepty zaczynają pojawiać się w twoim uchu, gdy odkrywasz swoje wspomnienia. Teraz trzymasz nikczemność w dłoni. Jest ciepło. Ciepło muska twój policzek i możesz usłyszeć chlupotanie i kropelki roztworu, gdy podnosisz go do poziomu uszu. Powolny syk pary wydobywającej się z roztworu zdaje się mieszać z bulgotaniem ciemnozielonej mikstury, tworząc mizerny rytm. Czy pasuje do twoich myśli? Fonemy zaczynają tworzyć się w najbardziej wewnętrznej części ucha. Twoja podświadomość? Czy są prawdziwe?

„da..ba..ka..sss” może śpiewać?

Słowa „d…rr….mmm…k”? „Sip. Pić. Mniam. Łyk? Drink? Czy byłoby dobrze?

„yessss” Głos kochanka może nalegać, abyś spróbował rozwiązania. Możesz rozwinąć uczucie radosnego kaprysu.

„Dlaczego nie powinienem tego spróbować?”

„Ktoś inny to weźmie, jeśli tego nie wypiję”

„Dlaczego mieliby się dostać?”. Możesz się zastanawiać, czy te słowa wymknęły się z twoich ust, czy też przybrały kształt zewnętrzny.

„Będzie smakować tak dobrze.”

Po drugiej inspekcji eliksir wiedźmy wygląda całkiem smacznie. Nie mogę utrzymać głowy prosto. Eliksir który nasyca zmysły wszystkim, czego można sobie życzyć. Widzę to teraz wyraźnie. Eliksir ma głęboki, pyszny zielony kolor, który przywodzi na myśl moją młodość i wycieczki piesze, które odbywałem z rodziną i przyjaciółmi. Zmusza mnie do przypomnienia sobie ogromnych, wiecznie zielonych lasów, które podbiliśmy, i pięknych drzew, pod którymi spaliśmy i pod którymi się schroniliśmy. Kiedyś dziękowałem drzewom, kiedy opuszczaliśmy las.

Pachnie głębokim cynamonem. Tak jak cały dom, kiedy moja mama piekła ciasteczka w Wigilię. Chciałbym tam być. Tej nocy pozwalała nam mieć jeden, co tylko budowało oczekiwanie na następny dzień, kiedy otworzymy prezenty i będziemy mieć dostęp do tylu, ile chcemy. Cynamonowy zapach rozprzestrzenił się po całym domu i utrzymywał się aż do następnej nocy. Zasypiałem szczęśliwy, ciepły i bezpieczny.

Głos utraconej miłości eliksiru teleportuje cię i przywołuje błyski brunetek i letnie wieczory. Nie ma już teraźniejszości, jest tylko twoja przeszłość. Kiedy było dobrze. Obiecuje szczęście i spełnienie, o ile będziesz postępować zgodnie z jego życzeniami. Życzenia, na które tak łatwo można było odpowiedzieć. Eliksir jest ciepły, przyjemny. Jak uścisk utraconego przyjaciela. Jego balsamiczny dotyk na opuszkach palców przez podłość można porównać tylko do czystego szczęścia. Co wtedy czułbyś bezpośrednio na ustach, najbardziej wrażliwej części ludzkiego ciała? Miliony nerwów odpalają się jednocześnie, dotyk tego napoju określa się jako czystą ekstazę.

Eliksir wiedźmy jest słodki na języku. Wypełnia twoje usta i odpowiada na twoje modlitwy. To jest pikantne. Wszystko, co obiecał i więcej. Wydaje się, że eliksir bada twoje kubki smakowe i znajduje każdą szczelinę, która definiuje twoje zęby, język, języczek i gardło. Pamiętasz miłość. Eliksir wiedźmy spływa ci po szyi we własnym tempie. Nie możesz przełknąć, żeby przyspieszyć podróż, odmawia. Delektuj się tym. Gruba maź bada i rozumie, dokąd zmierza. Zatrzymuje się i zatrzymuje nad twoimi drogami oddechowymi, możesz to poczuć. Twoje ciało łapie powietrze. Ciepło odchodzi. Znowu zapominasz… lub… pamiętasz. Jesteś w swoim biurze… Kim jesteś? Ja?…. Panikujesz. Gdzie ja jestem? Zimny ​​uścisk śmierci ściska twoje palce u rąk i nóg. Jego lodowata dłoń drapie twoje ręce i nogi, gdy krztusisz się i błagasz swoje ciało o wymioty i kaszel. nie będzie. Zimno wypełnia klatkę piersiową i jelita. Zimno mi. Mikstura ma teraz tylko jedną obietnicę. Twój wzrok zanika i tracisz równowagę, gdy białe i ciemne okulary przesłaniają to, co kiedyś było twoim biurem. Uderzyłeś w podłogę. Uderzyłem w podłogę. Drapiesz się i rozdzierasz kark, podejmując ostatnią próbę usunięcia najeźdźcy. Krwawisz. Krwawię. nie widzisz. Kiedy zaczynasz rozumieć, czym jest śmierć, zimny, gęsty, gorzki, ciemny roztwór dociera do twojego żołądka i pozwala na powrót oddechu i myśli.

Sztuczka? Żart dla niewykształconych? Nie wiem, co robi eliksir tej wiedźmy ani co może się stać z przyszłością. Mogę tylko spróbować udokumentować, co może się z tobą stać, jeśli jakimś nieszczęściem napotkasz taki płyn. Ostrzegam cię, żebyś trzymał się z daleka. Odszukałem wiedźmę. Wyszła z celi. Wyszła ze swojej chaty. zniknął.

Żadne z moich badań mnie nie przygotowało. Widziałem zło. W odbiciach, cieniach i oczach. W tygodniach, które upłynęły od jego spożycia, wciąż czuję w sobie eliksir, zmieniający się i przesuwający. Musiałem zacząć nosić okulary. Nie mogę już rozpoznać siebie w lustrze. postarzałem się. nie mogę skosztować. nie czuję zapachu. Nic nie może się równać z eliksirem wiedźmy.

"Dereń….."

Słyszę wokół siebie nowe głosy, już nie głosy o utraconej miłości i świątecznej radości. Nowe głosy są zimne i wściekłe. Złośliwy. Potrzebujący. Słyszałem zło.

"Kość…."

Coś się we mnie gotuje. Jedna myśl wypełnia moją jawną i śniącą świadomość. Może kolejny drink mnie wyleczy? Muszę uwarzyć więcej.

„Oko kota…”