Fikcja konkursu

autorstwa Asifa Durraniego

Dążymy do rywalizacji od boiska piłkarskiego po boisko w sali posiedzeń zarządu, ale uczymy współpracy od szkoły podstawowej do wykonawczej szkoły biznesu. Szkolimy przyszłych liderów, aby byli bardziej otwarci na współpracę i włączający, ale gdy już zajmą stanowiska administracyjne, popierają wydarzenia promujące konkurencję. Rywalizacja stała się wściekła, ale gloryfikowana pod nazwą sportu i rozrywki. Jest dalej mieszany pod kolorami dumy narodowej lub etnicznej. W rzeczywistości ekstaza nie wynika z dumy narodowej, ale z doświadczania walki ludzi, którzy walczą o poparcie swojej supremacji i widzą pokonanego przeciwnika. Niewątpliwie większość z nas to zwykli widzowie, którzy odziedziczyli po naszych antropologicznych przodkach miłość do oglądania dwóch samców alfa walczących o dominację.

Grupa młodych chłopców i dziewcząt skandujących „walcz, walcz, walcz!” a tupanie nogami o podłogę szatni, niecierpliwe oczekiwanie na rozpoczęcie bójki między kolegami, niewiele różni się od tyrady wśród graczy w szatni, zanim postawią stopy na boisku piłkarskim. Nastroje w szatniach są identyczne, ponieważ obaj kierują się chęcią narzucenia swojej wyższości nad kolegami i szukania poparcia dla swojej dominacji ze strony publiczności. Silniejszy zmiażdży młodszego, starszy pobije najsłabszego, a widzowie w szatni będą skandować „walcz, walcz, walcz!”. Z biegiem czasu dominujący staje się silniejszy i szuka większej uległości, a bójka zamienia się w rywalizację, w której nowy przegrany jest dodawany do listy, aż do utrzymania status quo.

Jedynym momentem, w którym śpiewanie będzie miało przerwę, jest moment, w którym młodszy lub najsłabszy znokautuje starszego lub najsilniejszego, wtedy publiczność w szatni nazwie to „ekscytującą bójką”. Bójka, kłótnia, pojedynek lub walka dają słuchaczom to, co najważniejsze – natychmiastową satysfakcję, aby zaspokoić ich ciekawość. Ciekawość znalezienia dominującej i uległej. Ten pojedynczy atrybut sprawia, że ​​ludzie gromadzą się na stadionie, w amfiteatrze i w Koloseum. Dopóki wynik jest niepewny i istnieje prawdopodobieństwo zakwestionowania status quo, widz będzie zapełniał miejsca. Jeśli wynik walki pomiędzy najsłabszymi i najsilniejszymi będzie przewidywalny, nie będzie widzów do śpiewania. Dzisiejsze zawody niewiele różnią się od walk gladiatorów, gdzie rzymskie elity dzierżyły świętego Graala i cieszyły się grą razem z plebejuszami skandującymi podobne hasło „walcz, walcz, walcz!”. Dzisiejsza elita trzyma Heinekena i intonuje podobne piosenki dla swoich drużyn.

Rzymianie umieszczali swoich gladiatorów na testowaniu ich siły fizycznej dla rozrywki, podczas gdy my — cywilizowany świat; poproś graczy, aby udowodnili swoją siłę emocjonalną, psychiczną i fizyczną dla rozrywki ładnie opakowanej w imię rywalizacji. Pogawędka na stadionie, by wesprzeć swoją drużynę, niewiele różni się od śpiewu w Koloseum, nakręcającego gladiatorów do walki.

Jeśli świat polega na rywalizacji, gdzie mogę znaleźć współpracę? — Odpowiedź jest dość prosta. Możesz znaleźć współpracę poza szatniami w klasie. Zajrzyj do świata akademickiego i odkryj laboratoria badawcze oraz akademiki; tutaj znajdziesz słowa mądrości i ludzi, którzy sprzyjają współpracy. szuka Hogwartu poza Koloseum, co pomoże ci szukać współpracy; trzymaj się z dala od widzów, którzy są tam tylko po to, aby podkręcić cię do zawodów. Jedynym kompromisem w przejściu z obozu konkurencji do bazy współpracy jest koszt utraty widzów. Za rywalizacją zawsze podążają widzowie, ale nie za współpracą.

W dzisiejszym współczesnym świecie prawdziwym sprawdzianem dla cywilizowanego człowieka nie jest sprawdzanie jego zdolności do poniżania innych ludzi. W jego cechach leży ustanowienie relacji współpracy, aby odnieść sukces. Wspieraj współpracę zamiast rywalizacji i spraw, aby wszyscy przyczynili się do odniesienia sukcesu. Nie ma radości w świętowaniu zwycięstwa bez osoby, z którą grałeś w tę grę. Nie ma chwały w zdobyciu trofeum, gdy twoi koledzy sportowcy są w agonii. Granie z innymi graczami w celu świętowania porażki i natychmiastowej satysfakcji widzów nie jest powodem do dumy.

Jeśli komuś naprawdę podoba się rywalizacja, niech to będzie gra między trzema graczami, jak meksykański stand-off. Pojedynek, w którym nikt nie może narzucić swojej wyższości nad innymi i nie ma komu skandować „walcz, walcz, walcz!”.

Asif Durrani

02 grudnia 2022 r