Najlepsze z Michaela Manna — tom 1.

Heat ma już prawie trzy dekady.

Bzdura.

Nie przypominam sobie, żebym widział to arcydzieło w kinie, ale miałem cenną i mocno zużytą kasetę VHS na długo przed przejściem na DVD, a teraz na Blu-Ray i wystarczy powiedzieć, że uwielbiam ten film do dziś. Najlepsze kinowe osiągnięcie Michaela Manna zajmuje obecnie 112. miejsce na www.imdb.com 250 filmów wszechczasów i jest znakomicie uplasowane na tej liście przez The Sting z 1973 roku i czarujący film animowany Up z 2009 roku.

Pierwotnie napisany jako część artykułu na blogu opus na temat całej filmowej kariery reżysera Michaela Manna, do którego link znajduje się na dole tego wstępnego akapitu, napisałem krótką ocenę początku filmu i luźną analizę scena po scenie dwa najbardziej kultowe elementy kinowej doskonałości i mam nadzieję, że spodobają ci się te rozmyślania!

Michael Mann i 9 filmów dla waszej rozkoszy!

„Nie miej przywiązań. Nie pozwól, aby w twoim życiu było coś, czego nie możesz opuścić w ciągu 30 sekund, jeśli zauważysz upał za rogiem”.

Z typowymi dla Michaela Manna niedopowiedzeniami i minimalnymi napisami początkowymi, warto od razu zauważyć, że zarówno Robert De Niro, jak i Al Pacino są wspólnie uznawani za najlepszych, i słusznie. Jednak to De Niro jako pierwszy pojawia się na ekranie po kolejnym typowym otwarciu w stylu Manna, delikatnym, stylizowanym i błyszczącym, gdy pociąg mija kamerę i wjeżdża na stację. „Neil McCauley” (Robert De Niro) jest wprowadzany przez panoramiczne ujęcie kamery w zwolnionym tempie, jednak szybko zostaje to zastąpione, gdy śledzimy jego szalony, edytowany spacer przez szpital do jego ostatecznego celu, jakim jest kradzież karetki. Zostaliśmy krótko przedstawieni „porucznikowi Vincentowi Hannie” (Al Pacino), jednak jest to krótkie i wracamy do „ścisłej ekipy” rabusiów McCauleya.

Val Kilmer jest doskonały, choć trochę niedostatecznie wykorzystany, jako „Chris Shiherlis”, Tom Sizemore podobnie jak „Michael Cheritto” oraz występy Danny'ego Trejo jako „Trejo” i Kevina Gage'a jako „Waingro” tworzą zespół McCauleya. Zakładając maski hokejowe, śledzimy ich pogoń za ich pierwszym celem, pojazdem bankowych papierów wartościowych przewożącym cenne obligacje na okaziciela. Brutalny i krwawy napad później, pierwszy z wielu, wita cię w Gorączce Michaela Manna .

Z napiętym scenariuszem ponownie napisanym przez samego Manna i jego regularną współpracą z operatorem Dantem Spinottim w nienaruszonym stanie, ten ponadczasowy klasyk jest wspaniale ułożonym kawałkiem historii kina. Znacznie więcej niż gatunkowy film o strzelaninie / napadzie, rozpady rodzin, intrygi, napięcie i przyjaźń są pokazywane i prezentowane przez talenty aktorskie u szczytu ich karier. Mój ulubiony film Michaela Manna, który przez te wszystkie lata od premiery nie zestarzał się ani dnia i jest prawdziwą klasą mistrzowską w kręceniu filmów.

Film zdominowany przez mężczyzn, jednak główne role kobiece i role drugoplanowe zasługują na specjalną wzmiankę. Amy Brenneman gra „Eady” i muzę Neila McCauleya, z delikatnym, ale łamiącym serce stylem, z Diane Venora jako żoną Vincenta Hanny, „Justine ”, przeciwieństwo: twarda, zatwardziała i oczekująca więcej od męża. Szczególne uznanie dla kolejnej świetnej kreacji Ashley Judd jako „Charlene Shiherlis”, podobnie dla młodej Natalie Portman jako „Lauren”, która już w 1995 roku dodała kolejną znakomitą kreację aktorską do swojej młodej kariery. Oprócz gwiazdorskiej obsady, która już została wymieniona, w filmie występują także inne role drugoplanowe i epizodyczne, jak znakomity jak zwykle Jon Voight jako „Nate”, Mykelti Williamson jako „Sierżant Drucker”, Dennis Haysbert jako „Donald Breedan” i William Fichtner jako „Roger”. Van Zanta”.

Jeremy Piven, Tone Loc i powracający Tom Noonan są również godnymi uwagi członkami obsady w mniejszych rolach epizodycznych.

Film jest znany i ceniony za dwie krótkie kluczowe sceny w ciągu swojej wspaniałej długości prawie trzech godzin. Więc bez zbędnych ceregieli, moje amatorskie potraktowanie tych kluczowych scen:

"Twarzą w twarz"

Wraz z pierwszym wprowadzeniem charakterystycznego utworu muzycznego (Moby's „New Dawn Fades” ) jako dudniącego preludium, Vincent Hanna ściga Neila McCauleya, dopóki nie rzuca go w dół i krótko nie rozmawia na poboczu drogi, zarówno porucznik, jak i jego ofiara idą na kawę. Uznawany za jeden z najbardziej kultowych momentów w kinie ostatnich czasów, Robert De Niro i Al Pacino po raz pierwszy dzielą czas na ekranie w krótkiej, sześciominutowej scenie i podobnie jak w przypadku wielu scen w całym filmie, w szczególności ta scena jest oparta na prawdziwym życiu wydarzeń dokładnie zbadanych przez reżysera, prowadzących do kręcenia filmu.

Nakręcony w zwykłej, ruchliwej restauracji z łącznie czterema ujęciami kamery. Długie ujęcie w poprzek ramion oraz podobne, ale bardziej zbliżone ujęcie z zoomem. Scena jest montowana znacznie dłużej niż zwykle, co pozwala obu aktorom odetchnąć i odegrać swoją, czasami jowialną rozmowę. Pomimo zajmowanych przez siebie pozycji w filmie, rozmowa przechodzi od ich historii, do rodziny, ich marzeń i aspiracji, a nawet ich porażek. Większość ich rozmów jest znana drugiej stronie, ale grają swoje „role” prosto, nie chcąc zdradzać cennych spostrzeżeń, a mimo to czasami żartują, uśmiechając się (czasem krzywo) do siebie. Hanna Pacino rzadko odwraca wzrok od McCauleya De Niro, jednak De Niro cały czas wpatruje się w Pacino, nie odwracając wzroku. Klejnot sceny.

Hanna: „Nigdy nie chciałeś normalnego życia?”

McCauley: „Co to jest? Grille i gry w piłkę?

Hanna: „Nie umiem robić nic innego”.

McCauley: „Ja też nie”

„Napad na bank”

Wychodząc z pozornie udanego napadu na bank, za chwilę zobaczymy siedem minut czystego geniuszu Michaela Manna. Nieświadomy wkroczenia policji, w uciekającym samochodzie McCauley, Michael Cheritto i nowo nabyty kierowca uśmiechają się, jednak uśmiech Van Kilmera, Chrisa Shiherlisa, zostaje zastąpiony troską i powtarzającymi się strzałami, gdy gang zostaje zaatakowany. Dochodzi do zaciekłej strzelaniny, najbardziej krwawej i brutalnej w filmie, w której Mann szybko przesuwa kamerę (kamery) we wszystkich kierunkach, a szybki montaż dezorientuje publiczność. Próba ucieczki prowadzi do dwóch kolejnych kultowych ujęć Manna, na których uciekający samochód i jego pasażerowie strzelają we wszystkich kierunkach, a McCauley, widząc przed sobą niebezpieczeństwo, strzela zaciekle przez przednią szybę w zwolnionym tempie.

Po zabiciu uciekającego kierowcy gang próbuje uciec pieszo na tle ściany radiowozów w jednym kierunku i Hanny Pacino biegnącej do nich z drugiego. Dzięki szalonej edycji między wszystkimi głównymi bohaterami i zbliżeniom ich toczących się bitew, scena toczy się w tempie, z ciągłą walką ogniową, a kamera (kamery) znów wydaje się być w samym środku akcji. Chris zostaje powalony strzałem w ramię, a McCauley przychodzi mu z pomocą i strzelając przez pozostałe linie policyjne, następuje krótka przerwa w walce z ogniem.

Podczas tej bardzo krótkiej przerwy w strzelaninie kamera obraca się wokół miejsca całkowitej rzezi i zniszczenia, martwych i rannych policjantów zaśmieca ulicę, a radiowozy podziurawione kulami są rozrzucone wszędzie. McCauley i Chris próbują uciec, a teraz ściga ich Hanna. Przedzierając się przez zatłoczony parking, McCauley powstrzymuje policję, uciekają i szybko przechodzimy do Michaela Toma Sizemore'a, który robi to samo. Używając dziecka jako ludzkiej tarczy, próbuje uciec, wciąż pieszo, ale w innym kierunku, jednak Hanna szybko go wytropiła i strzela w głowę, kończąc siedmiominutową, zapierającą dech w piersiach scenę.

To arcydzieło to znacznie więcej niż brutalna strzelanina. Przez te wszystkie lata nadal wygląda tak świeżo i wciągająco jak zawsze, i jest prawdziwym dziełem sztuki filmowej. Operator Dante Spinotti zasługuje na ogromne uznanie wraz ze swoim reżyserem Michaelem Mannem za tak wiele kultowych scen, które nie zostały jeszcze wymienione w tej krótkiej ocenie. Oprócz wspomnianych dwóch krótkich scen i krótkiego wstępu, istnieje jeszcze dwuipółgodzinny film rozrzucony pomiędzy prawdziwymi geniuszami. Oprócz ożywienia tak wielu kultowych scen, Mann i Spinotti wnieśli do filmu wiele bardziej subtelnych akcentów. Niebieskie sceny z mieszkania McCauleya są wspaniałe i łączą się z innymi motywami kolorystycznymi we wszystkich filmach Manna. Istnieje wiele scen nocnych w całym tekście,

Podobnie jak w przypadku wszystkich klasycznych filmów, Heat towarzyszy pulsująca, pulsująca ścieżka dźwiękowa Elliotta Goldenthala oraz genialnie eklektyczny wybór utworów muzycznych Moby'ego, Briana Eno, Passengers, Lisy Gerrard i Williama Orbita, by wymienić tylko kilku. Ścieżka dźwiękowa do filmu jest godna polecenia.

Film, który przetrwał lata i nadal wygląda tak dokładnie i żywo, jak wtedy, gdy oglądałem go po raz pierwszy w 1995 roku.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Gnijąca panna młoda” (2005) „Musimy porozmawiać o Kevinie” (2011) „Bracie, gdzie jesteś? (2000)