Intuicja projektanta

W idealnym świecie projektanci UX mieliby wystarczająco dużo czasu i zasobów, aby podejmować świetne decyzje projektowe poparte badaniami. W praktyce projektanci UX często muszą podejmować decyzje szybko i polegać na swoim najlepszym osądzie.

Na początku mojej kariery projektanta nękał mnie syndrom oszusta . Zadręczałem się podejmowaniem decyzji, zawsze obawiając się, że podejmę złą, ponieważ nie byłem wystarczająco wykwalifikowany, aby postąpić inaczej. Deweloperzy z mojego zespołu codziennie polegali na mnie przy podejmowaniu drobnych decyzji projektowych, ale zwlekałem z podjęciem jakiejkolwiek decyzji tak długo, jak tylko mogłem, podczas gdy szukałem danych, które mogłyby mi pomóc. Ze względu na harmonogram (i praktyczność) nie miałem czasu ani środków, aby kontaktować się z klientami w celu uzyskania opinii na temat każdego elementu interfejsu. Istnieją najlepsze praktyki UX, które pomagają w podejmowaniu decyzji, ale potrzebny jest pewien poziom osądu, aby zastosować je do bardzo niszowych pytań dotyczących konkretnego interfejsu. To był rodzaj osądu, którego ja, jako młodszy projektant, nie byłem pewien.

Czułem się nieswojo podejmując jakąkolwiek decyzję bez danych, które ją uzasadniały, ponieważ utożsamiałem intuicję z uprzedzeniami, a uprzedzenia ze złym projektem. Celowo zignorowałem swoje przeczucia, aby walczyć z uprzedzeniami. W obliczu konieczności szybkiego udzielenia odpowiedzi moje podejście polegało na wewnętrznym zracjonalizowaniu wszystkiego przed podjęciem i zwerbalizowaniem decyzji. Wierzyłem, że takie postępowanie zaowocuje „lepszymi” decyzjami, ponieważ nie były to pochopne osądy oparte wyłącznie na mojej opinii. I pomyślałem, że będę wyglądać bardziej wiarygodnie, jeśli zawsze będę przedstawiał mojemu zespołowi dobrze przemyślaną odpowiedź.

W praktyce było to niezręczne dla wszystkich stron, ponieważ po cichu rozważałem zalety i wady moich opcji, dopóki nie mogłem zdecydować się na „najlepszą” możliwą decyzję. W oczach mojego zespołu nie emanowałem kompetencją ani pewnością siebie. Wyglądałem jak ktoś niezdecydowany i niezdolny do podejmowania decyzji.

Szybko przyłapałem się na postrzeganiu mojej ciszy i postanowiłem przenieść swój wewnętrzny dialog na zewnątrz. Czułem się przy tym bezbronny, ale miałem nadzieję, że mój zespół będzie bardziej pewny moich decyzji, jeśli będzie wiedział, jak do nich doszło. Kiedy więc poproszono mnie o podjęcie szybkiej decyzji projektowej, rozpocząłem rozmowę od natychmiastowego stwierdzenia, co mówi mi przeczucie. Stamtąd głośno myślałem o tym, skąd może pochodzić to przeczucie, jakie mam dowody, które je wspierają, i wszelkie dowody, które mogą temu przeciwdziałać. Werbalizacja moich myśli również zaprosiła mój zespół do rozmowy, zachęcając do dzielenia się większą liczbą punktów widzenia na problem. Znacznie szybciej i pewniej mogłem znaleźć odpowiedź z solidnym uzasadnieniem, aby ją poprzeć.

Dzięki temu nauczyłem się, że mojej intuicji nie należy ignorować, ale świetny punkt wyjścia do podejmowania decyzji. Zaskakujące dla siebie, zauważyłem, że moje przeczucie często było na coś. W procesie eksploracji werbalnej doszliśmy do jeszcze lepszej decyzji, ale zawsze wynikało to z początkowego stwierdzenia mojej instynktownej reakcji.

Nauka kryjąca się za uczuciami jelitowymi

Ludzie są z natury ekspertami w rozpoznawaniu wzorców . Tak dobrze, że nasze ciała często potrafią wykrywać wzorce i reagować na nie, zanim nasze umysły będą w stanie je świadomie rozpoznać .

W Iowa Gambling Task badacze zlecili uczestnikom grę w karty, dając uczestnikom do wyboru 4 oddzielne talie w trakcie gry. Te 4 talie różniły się zdolnością do karania lub nagradzania gracza bardziej. Mierząc gruczoły potowe uczestników jako miarę stresu, badacze byli w stanie wykryć sygnały stresu, gdy uczestnicy unosili się nad „złymi” pokładami. Uczestnicy zaczęli unikać złych talii na długo przed świadomym wykryciem, że są one niekorzystnie wyważone.

Sugeruje to, że ciało może zrozumieć złożoność i zareagować na nią znacznie szybciej niż świadomy umysł. Działa, aby ostrzegać i chronić nas, zanim nasz umysł zdąży przetworzyć i nadrobić zaległości.

Odbieranie naszych wewnętrznych sygnałów

Nasze ciała są podłączone do wysyłania nam sygnałów, ale ludzie różnią się zdolnością rozpoznawania własnych sygnałów cielesnych, zwanych również poziomem „świadomości interoceptywnej”. Interocepcja odnosi się do zdolności świadomego lub nieświadomego wyczuwania wewnętrznego stanu ciała. Obejmuje to takie objawy, jak zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (np. tętno), układzie mięśniowym (np. napinanie mięśni) i inne. Interocepcja to potężna siła, która kieruje intuicją; osoby z wyższą świadomością interoceptywną mogą łatwiej dostroić się do ciała, reagując fizycznie (pozytywnie lub negatywnie) na obecność wzorca.

Interocepcja w podejmowaniu decyzji

W przeciwieństwie do tego, w co wierzyłem na początku mojej kariery, przeczucia nie są czymś, co należy ignorować, ale raczej punktem danych, który należy rozpoznać i spróbować zinterpretować. Pod wieloma względami podświadomy umysł i ciało mogą być bardziej racjonalne niż świadomy umysł, ponieważ jest mniej podatny na pewne błędy poznawcze wypaczające postrzeganie czegoś.

Tak więc, gdy stajesz przed podjęciem decyzji projektowej, radzę dostroić się do tego, jak czuje się twoje ciało i słuchać tego instynktu. Co więcej, powiedz o tym głośno i poproś innych, aby przemyśleli to razem z tobą. Dawanie innym wglądu w twoje instynkty projektowe i pozwalanie im obserwować twój proces myślenia o problemie, buduje twoją wiarygodność jako przemyślanego projektanta. Zaproszenie innych perspektyw może dostarczyć wspierających lub zaprzeczających dowodów na twoje instynkty, które mogą pomóc ci w podejmowaniu lepszych decyzji projektowych.

Chociaż nasze przeczucia mogą być błędne, intuicja jest potężna i istnieje, aby nam pomóc. Nie może (i nie powinno) zastępować najlepszych praktyk w zakresie badań, danych i projektowania, ale może być świetnym punktem wyjścia i narzędziem, na którym można się oprzeć, zwłaszcza w czasach, gdy dane nie są dla nas łatwo dostępne.