Kanadyjski akt dobroci

Są chwile, kiedy tracisz z oczu to, co jest ważne w życiu. Niektóre sytuacje działają jak otwieranie oczu i przypomnienie, dlaczego zrobiłeś określoną rzecz. Zawsze słyszałem, że Kanadyjczycy są mili. Wierzyłem w to, przynajmniej do pewnego stopnia. Ale w głębi duszy musiałam założyć, że mnie to nie spotka. Jestem jednym z tych pechowców, którym nieustannie towarzyszy pech.

Czekaliśmy na autobus, który był opóźniony o 30 minut, a ja ciągle narzekałam na męża, że ​​zamiast tego nie zadzwonił po Ubera. Tak, mam narzekanie, jeśli musisz wiedzieć. Robiło się późno i nigdzie nie było widać naszego autobusu. Niecierpliwiłam się, gdy moje maleństwo wymykało się spod kontroli w wózku. Zimno też dopadało mnie, bardziej niż powinno!

Aby dodać zniewagi do obrażeń, mój mąż zdał sobie sprawę, że na naszych kartach presto możemy mieć tylko 3 dolary. Najpierw pozwól mi wyjaśnić, jak działają karty presto w Toronto. To karta, którą skanujesz jadąc autobusem lub metrem. Każdy przejazd/bilet kosztuje 3,25, ale jest ważny przez 2 godziny, w tym oknie możesz jeździć dowolną liczbą pojazdów i nie zostaniesz ponownie obciążony opłatą. Istnieje również bilet miesięczny, który zapewnia nieograniczoną liczbę przejazdów za 159 USD miesięcznie. Kartę można doładować na stacjach Toronto Transit Commission (TTC) oraz w niektórych miejscach, takich jak sklepy z narkotykami.

W tym momencie nie mieliśmy pojęcia, jak to załadować online i nie było budek do zakupu biletów jednorazowych. W końcu pojawia się autobus i idziemy do niego, próbując szczęścia i mając nadzieję, że mój mąż się myli. Skanujemy pierwszą kartę i słyszymy brzęczenie. Słyszymy to ponownie, gdy próbujemy drugiego, co i tak było dalekie, szczerze mówiąc! Cóż, to jest zawstydzające!! Kierowca daje nam znak, żebyśmy usiedli, a żaden z pasażerów nie wypowiada ani słowa ani nawet na nas nie patrzy. Mówi z uśmiechem: „Jutro to naprawisz, prawda?” Rumieniąc się, kiwam głową.

Jeśli nie masz dokładnej kwoty „3,25 $”, kierowcy autobusów zwykle nie przyjmują gotówki, ponieważ nie dali ci reszty. Jeśli posiadasz odpowiednią ilość gotówki, wydrukujemy Ci bilet. W drodze do wyjścia z autobusu pytam, ponieważ musieliśmy wsiąść do innego autobusu, aby dostać się do domu, „czy następny kierowca autobusu przyjmie gotówkę?”

„On to przyjmie”. Mówi, drukując dwa nowe bilety, ważne przez 2 godziny. "Dziękuję Ci!" Mój głos był płaczliwy i piskliwy. I po prostu nie mogłem w to uwierzyć! Minęło trochę czasu, odkąd ktoś był dla mnie tak miły. Dlaczego ktoś miałby robić wszystko, żeby mi pomóc? Ponieważ mogą!

Od tego dnia kanadyjska życzliwość nigdy nie przestała mi imponować i szarpać za struny mojego serca. Moja córka zrobiła kupę raz, kiedy czekałem na wizytę w banku. Śmierdziało i musiałam tylko zmienić jej pieluchy. To był jeden z tych okropnych momentów, kiedy ma się ochotę po prostu umrzeć! Byłem oszołomiony, gdy recepcjonistka z uśmiechem kazała mi korzystać z łazienki tylko dla personelu. Pomyślałem sobie, że to pewnie dlatego, że jest matką i była tam i bla bla bla, ale to jej kolega zabrał mnie na całość i otworzył przede mną drzwi, nawet jej nie pytając.

System kanadyjski nauczył mnie również praktycznej zasady: nie zakładaj, zawsze pytaj. Pierwszym zadaniem, które musieliśmy wykonać zaraz po wylądowaniu, było zdobycie numerów ubezpieczenia społecznego (SIN) . I naprawdę nie mogę ogarnąć myśli, że wystarczy stanąć w kolejce! Podajcie ludziom numery i każcie im usiąść, na litość boską! To powiedziawszy, po zobaczeniu, jak moja córka pęka, rozmawiałem z pracownikiem. „Jesteśmy tu już ponad 2 godziny, moja córka robi awanturę!” Kobieta skinęła głową i zapytała o moje imię. Znowu pomyślałem, HAHA, nie oszukasz mnie tym. Kolejna sztuczka, żeby trzymać buzię zamkniętą trochę dłużej! Ku mojemu zdziwieniu wraca po dwóch minutach, wołając mnie!

To były dla mnie niektóre z przebudzeń, które pomogły mi przejść przez trudne dni, kiedy w siebie wątpiłem. Dlatego moje serce było, jest i zawsze będzie skierowane na Kanadę.