Kot Calico

Dzień dobry mamo!

Wiem, że wiesz o Calico Cat, ale chyba nigdy nie opowiadałem ci historii o tym, jak powstała, Calico Cat.

Wiele lat temu, podczas spaceru z psami, perkalowy kot wyłonił się spod mojej wyprawy zaparkowanej na podjeździe. Najpierw zaatakowała psy. Kiedy próbowałem ją odeprzeć, wystrzeliła w powietrze — podobnie jak Królik w Świętym Graalu Monty Pythona — i przyczepiła się do mojego uda wszystkimi czterema łapami.

Ta próba trwała kilka dni, być może dłużej. Była zupełnie dzika i nie mam pojęcia, skąd się wzięła. Wystawiłbym dla niej jedzenie, bo nie jestem osobą, która pozwala zwierzęciu głodować. Z czasem w jakiś sposób trafiła do domu — ostatecznie stając się pełnoprawnym kotem domowym. Nawiasem mówiąc, ma na imię Calico.

Siedemnaście lat później nadal jest kotem domowym, ale bardziej „moim” kotem – a ściślej mówiąc, jestem „jej” osobą. Od lat mamy tradycję, że każdego ranka siadała na moim lewym ramieniu, tak jak ja siedziałem w swoim skórzanym fotelu i pisałem w swoim dzienniku. I tak na marginesie; Przez wiele lat byłem nieugięty, że nigdy nie będę miał fotela! Ale potem odziedziczyłem jeden — skórzany fotel. Tak, na początku się sprzeciwiałem, ale byłem gotów złożyć hołd darowi, jakim był. Następnie, podobnie jak Calico I, przechodzi z dzikiego na rozkładany…

Teraz, gdy Calico zaczyna wykazywać oznaki starzenia, natychmiast zaczęła ze mną sypiać, na co nigdy nie pozwoliłam. W końcu mam alergię na koty. Ale tak jak przeszła drogę od zdziczałego do kota domowego, do kota siedzącego na rękach; zrobiła to samo z ustawieniami do spania. I nie tylko śpi ze mną w łóżku, ale śpi w jednym z dwóch miejsc: albo tuż obok moich poduszek — kilka centymetrów od mojej twarzy, albo leżąc na moim boku, kiedy śpię. Podobnie jak siedzenie na ramieniu, kiedy piszę moje wpisy do dziennika, znalazłem wielką wygodę w tym ustawieniu do spania.

Miłość, którą emanuje, jest niezwykła. Jedynym innym zwierzęciem, od którego kiedykolwiek to poczułem, był kot syjamski, którego miałem, gdy byłem całkiem młody. Pamiętasz Sing Lu, mamo. Wiem, że [technicznie] była kotką Babci, ale jak dobrze wiecie, wybrała mnie.

Kiedy opowiadam tę historię, siedzę na łóżku z Calico leżącym między moimi kolanami, pogrążonym w głębokim śnie. I nawet w tym przynosi tyle komfortu mojemu jestestwu. Moje serce się uśmiecha.

Kiedy piszę, deszcz powrócił. Ciemność nocy wciąż pozostaje o 6:02 rano. I podobnie jak mruczenie Calico, padający deszcz przynosi kojącą energię i ponowne połączenie z naturą — jak wiersz Mary Oliver.

Miłość w naszym życiu przybiera różne formy; czasami subtelne, a innym razem jasne i odważne. To wszystko, co powinniśmy przyjąć – we wszystkich jego formach, ponieważ każda forma jest darem tego, co nazywamy boskością. Dla mnie jego wejście w moje życie jest jak bryza, która przelatuje nad płonącym żarem ognia, powodując, że żar zaczyna się palić. My zawsze płoniemy jasno i intensywnie….