Listy od przeklętych (II)

notatki z niewłaściwego końca życia…

Luty: Miesiąc złych włosów

W tym miesiącu wykonałem zuchwały krok. Rodzaj ruchu, który oddziela mężczyzn od chłopców, bogatych od biednych i zdrowych na umyśle od szalonych. Odważyłam się na niepogodę i strajki kolejowe, żeby odwiedzić mojego fryzjera. Gdzie pozwalałem sobie na rytualne strzyżenie włosów i golenie na mokro. I choć nie będzie to ostatni raz, kiedy oddaję się takim przyjemnościom, był to pierwszy w nowym roku. Symboliczny gest, sposób na zrzucenie minionego roku i rozpoczęcie od nowa?

Ale nie będę się tutaj zbytnio rozwodził nad symboliką. Metafory, jak wiadomo, są śliskimi stworzeniami. Moje własne słabe uchwycenie ich doprowadziło do więcej niż kilku zdezorientowanych twarzy, a czasami nawet do odrobiny chaosu. Traktowanie rzeczy dosłownie jest moim celem, moim domyślnym ustawieniem i czasami dobrze mi to służy. Ale to miecz obosieczny. To, co zyskujesz na przejrzystości, tracisz na niuansach. A czasami świat wymaga zbyt mało od każdego z nich.

A więc siedziałem w fotelu fryzjerskim, czując ostre ostrze brzytwy na skórze, cięcie nożyczek w uchu. Intuicyjne przeżycie, moment, który wymaga pełnej uwagi. Nie ma miejsca na rozproszenie uwagi lub zgadywanie. Tylko ty i zadanie do wykonania. I w tym momencie zdałem sobie z czegoś sprawę. To nie akt strzyżenia włosów ma znaczenie. To akt odpuszczenia. Puszczając miniony rok, miniony miesiąc, miniony tydzień. Zrzucając go jak wąż, zrzuca skórę, zostawiając go za sobą i poruszając się naprzód, nieobciążony.

Używam słowa „pobłażać” celowo, ponieważ kiedy obcinam włosy, golę się również gorącym ręcznikiem, a te dwie rzeczy razem wzięte są z pewnością pobłażaniem. Nie lubię być dotykany i nie jestem osobą dotykową ani „Przytulającą”. Uważam, że w większości przypadków wystarczy mocny uścisk dłoni. Co dziwne, strzyżenie i golenie to wyjątek od mojego wstrętu do ludzkiego dotyku. Mam autystycznych znajomych, którzy w ogóle nie mogą znieść dotykania ich włosów lub głowy i ogólnie zgadzam się z nimi, z wyjątkiem konkretnego przypadku strzyżenia i golenia. Zawsze korzystam z tureckiego fryzjera, ponieważ wydaje się, że przodują w tym zawodzie. Tureckie golenie na mokro to tradycyjna metoda golenia przy użyciu miski z gorącą wodą, brzytwy, mydła i parującego ręcznika. W pierwszym etapie procesu używa się gorącego ręcznika, aby stłumić zmysły, zmiękczyć zarost i otworzyć pory.

Delikatne szarpanie włosów na głowie, gdy są one odgarniane w grzebieniu, jest dla mnie relaksujące, a cięcie, cięcie, cięcie nożyczek jest hipnotyzujące. Chociaż przyznam, że hałas maszynki do strzyżenia w pobliżu mojego ucha jest naprawdę bardzo uciążliwy. Uczucie pędzla do golenia i precyzyjne przeciąganie brzytwy po skórze działa na mnie uspokajająco. Gorące płomienie na moich uszach, piekący tonik rozbryzgujący się na mojej twarzy i owinięcie mojej twarzy gorącym, wilgotnym ręcznikiem z odrobiną olejku eukaliptusowego bardzo pomagają w skupieniu. Zwieńczony krótkim masażem głowy i twarzy, pobieżny, ale skuteczny, kończy doświadczenie.

Podejrzewam, że fakt, że ten przypadek dotyku jest transakcją i jest zabroniony przez ścisłe granice, ułatwia mi przetwarzanie, nie wymaga zgadywania i dlatego chętnie się w to angażuję. Pomimo nieuniknionego faktu, że postawiłem się w pozycji uległej wobec nieznajomego z ostrą brzytwą na gardle, co zawsze mi się przytrafia.

Odpędzam tę myśl faktem, że Sweeny Todd był fikcją, a co ważniejsze, przeskanowałem pokój, kiedy po raz pierwszy wszedłem i nie zauważyłem żadnych zapadni ani nieregularności w podłodze zakładu fryzjerskiego, a ponadto korzystałem z usług tych samych fryzjerów i robie od lat, bez watpliwosci. Oczywiście, dlatego nie jestem głównym kandydatem, aby stać się składnikiem jakichkolwiek lokalnych rzemieślniczych działań związanych z pieczeniem ciast.

Najlepsze golenie, jakie otrzymałem, odbyło się w małym zakładzie fryzjerskim w obskurnym pasażu handlowym w Osace w Japonii. Nazywany fryzjerami UP, sklep był w tych samych rękach od trzech pokoleń, a fryzjer był wykwalifikowany i uważny. Sklep był nawet wyposażony w staw rybny na tyłach, w którym pływały piękne karpie koi.

Moje włosy są bardziej solą niż pieprzem. Mam pełne włosy na głowie i częściej niż chciałbym mieć pełny podbródek i twarz. Golenie to próba, może tak być dla wszystkich mężczyzn. Nie wiem, bo nigdy nie pytałem innych mężczyzn o ich zdanie na temat golenia i strzyżenia. Dlaczego miałabym? Dopiero w ciągu ostatnich dwudziestu lat naprawdę potrzebowałem się regularnie golić i zauważyłem, że gdy wkracza się w jesień życia, włosy na moich brwiach, nosie i uszach stały się niezwykle energiczne, śmiesznie tak rosną, co prowadzi do ja przybieram wygląd szalonej marionetki Thunderbirds. W mojej obronie tego barbarzyńskiego zachowania: twierdzę, że ogolenie się tylko jedną ręką jest bardziej kłopotliwe niż warte.

Wydaje się, że fryzjerstwo to niekończący się cykl pielęgnacji, strzyżenia i golenia. Od starożytnego Egiptu po współczesny Londyn, fryzjerzy na całym świecie wykonywali to niekończące się zadanie, każdego dnia przechodząc w następny. Fryzjerzy starożytnego Egiptu mieli za zadanie zapewnić faraonom nienaganną pielęgnację i zabiegi na całe ciało. Grecy i Rzymianie przyjęli sztukę fryzjerstwa z własnym szczególnym talentem, jednak niekończący się cykl pielęgnacji pozostał niezmieniony.

W średniowieczu fryzjerzy przyjęli nową rolę lekarzy, wykonując takie zadania, jak upuszczanie krwi i opatrywanie ran. Drążek fryzjerski, niegdyś symbol handlu, stał się znakiem grozy czyhającej w nim grozy. Byli często jedynymi specjalistami „opieki zdrowotnej” dostępnymi dla uboższych członków społeczeństw, a na ich usługi było duże zapotrzebowanie. Ta praktyka jest prawdopodobnie tylko o krok od przywrócenia jej przez obecny rząd jako sposób na uratowanie naszej upadającej służby zdrowia. Nie mogę iść do lekarza, po prostu wpadnij do fryzjera na drobną operację.

W miarę upływu stuleci fryzjerstwo ewoluowało, a otaczająca go ciemność zdawała się blaknąć. Jednak widmo Sweeny'ego Todda nadal czai się w każdym zakładzie fryzjerskim. Oryginalna historia „Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street” została opublikowana w odcinkach w „The People's Periodical and Family Library” w latach 1846–1847 pod tytułem „The String of Pearls”. Autor oryginalnej historii jest nieznany, ponieważ została opublikowana anonimowo, ale często przypisywana jest Thomasowi Peckettowi i / lub Jamesowi Malcolmowi Rymerowi. Trwa debata na temat tego, który z nich napisał opowieść. Obaj byli popularnymi brytyjskimi pisarzami XIX wieku, którzy napisali wiele popularnych serializowanych opowieści, w tym „Varney the Vampire” i „The Mysteries of London”. Przypisanie „Sznurka pereł” Rymerowi opiera się na podobieństwach stylistycznych z innymi jego dziełami, m.in. ale nie ma ostatecznego dowodu, że był autorem. „Sznurek pereł” był w swoim czasie popularną historią, dzięki której Sweeney Todd stał się legendarną postacią kultury popularnej. Historyczna dokładność historii Sweeneya Todda jest wątpliwa i nie ma dowodów sugerujących, że prawdziwa osoba o imieniu Sweeney Todd kiedykolwiek istniała lub popełniła przypisywane mu zbrodnie.

The Newgate Calendar (lub Malefactor’s Bloody Register), pięciotomowy biograficzny zapis notorycznych przestępców przetrzymywanych w więzieniu Newgate, opublikowany pod koniec XVIII wieku, opisał makabryczną historię słynnego (i dziwnie podobnie nazwanego) masowego mordercy Sawneya Beana, „Pożeracz ludzi ze Szkocji”. Groszek został stracony wraz z całą rodziną za okradanie przechodniów, następnie mordowanie ofiar i zjadanie zwłok.

Joseph Fouche, który służył jako minister policji w Paryżu od 1799 do 1815 roku, graficznie udokumentował w swoich Archiwach Policji serię morderstw popełnionych w 1800 roku przez paryskiego fryzjera. Fouche napisał, że fryzjer był w zmowie z sąsiednim cukiernikiem, który robił ciasta z ofiar i sprzedawał je do spożycia przez ludzi. Chociaż istnieją pewne spekulacje na temat autentyczności tej relacji, historia została ponownie opublikowana w 1824 roku pod nagłówkiem „ Wspaniała historia z Rue de Le Harpe, Paryż ” w londyńskim magazynie The Tell Tale. Być może Thomas Peckett, przeszukując publikacje w poszukiwaniu pomysłów, przeczytał o sprawie paryskiej i schował ją do późniejszego wykorzystania.

Ale czy taki łobuzerski psychopata mógł kiedykolwiek istnieć? Historyk kryminalny Peter Haining, który przez 25 lat przedzierał się przez dostępne dowody, zanim w 1993 roku napisał Sweeney Todd: The Real Story of the Demon Barber of Fleet Street,wierzy, że tak. Jest przekonany o istnieniu Todda dzięki raportom, które znalazł w The Newgate Calendar — „dokumencie bardziej opartym na faktach i wiarygodnym niż grosz straszny w tamtych czasach”. Ale relacja Haininga nie jest powszechnie akceptowana. Według Haininga ten człowiek był potwornym wytworem swoich czasów, oportunistycznym złodziejem, który był barbarzyński nawet jak na standardy jemu współczesnych, „wypolerował” co najmniej 160 ofiar w ciągu 17 lat szaleństwa zabijania. Według Haininga Sweeneya Todd został zabrany ze swojej celi w Newgate rankiem 25 stycznia 1802 roku i powieszony na przenośnym rusztowaniu przed wielotysięcznym tłumem.

Bardziej „wysokiej klasy” fryzjer beletrystyczny to „Cyrulik sewilski”, sztuka Pierre'a Beaumarchais, a później Opera Rossiniego. Tytułowy golibroda przedstawiony jest jako przebiegły i sprytny osobnik, który wykorzystuje swój dowcip i pozycję fryzjera, by wplątać się w sprawy bogatych i potężnych. Ta sztuka jest jednym z najsłynniejszych dzieł literatury zachodniej i daje wgląd w rolę fryzjerów w XVIII-wiecznym społeczeństwie. W XVIII wieku, kiedy powstawał „Cyrulik sewilski”, cyrulicy zajmowali w społeczności wyjątkową pozycję. Byli znani ze swojej zdolności do zachowania tajemnic, a także umiejętności w pielęgnacji i ukrywaniu swoich klientów. To sprawiło, że dobrze nadawali się do odgrywania roli specjalistki od wszystkiego i rozwiązywania problemów, co jest rolą, jaką Figaro odgrywa w tej historii.

Spektakl śledzi nieszczęścia młodego szlachcica o imieniu Hrabia Almaviva, który próbuje zdobyć serce pięknej Rosine, która jest pod opieką jej starszego opiekuna, doktora Bartholo. Aby pomóc w pościgu, Almaviva werbuje do pomocy sprytnego fryzjera o imieniu Figaro, znanego ze swojego dowcipu i przebiegłości.

W sztuce Figaro używa swoich narzędzi fryzjerskich i wiedzy o przebraniu, aby pomóc hrabiemu przebrać się za pijanego żołnierza i uzyskać dostęp do pokoju Rosine. Wykorzystuje również swoje umiejętności fryzjerskie, aby pomóc hrabiemu zgolić brodę, aby się ukryć. Zarówno w sztuce, jak iw operze, zawód fryzjera Figara jest wielokrotnie przywoływany, zarówno w dialogach, jak iw reżyserii scenicznej. Jego narzędzia fryzjerskie są również często przedstawiane na scenie, co jeszcze bardziej podkreśla jego związek z branżą. Ponadto fryzjerzy byli uważani za niższych klas, ale stosunkowo wykwalifikowanych członków społeczeństwa, co czyniło ich dostępnymi dla szerszego grona odbiorców. To pozwoliło Figaro służyć jako przedstawiciel zwykłych ludzi i dało mu wyjątkową perspektywę na wydarzenia w sztuce. Wykorzystanie fryzjera jako centralnej postaci pozwoliło także autorowi sztuki, Pierre'owi Beaumarchais, komentować ówczesne problemy społeczne i polityczne, takie jak podział klasowy i nadużycia władzy przez arystokrację. Każąc Figaro przechytrzyć potężniejsze postacie w sztuce, Beaumarchais nabijał się z establishmentu.

Mój ostatni kąsek fryzjerski dla ciebie w ten wietrzny lutowy dzień to dość dziwny fakt, który być może ilustruje znaczenie fryzjerstwa w społeczeństwie. Piotr Wielki z Rosji wprowadził podatek od brody. „Podatek od brody” Piotra Wielkiego był polityką wprowadzoną w 1698 r. w ramach szerszych wysiłków cesarza zmierzających do westernizacji Rosji i unowocześnienia wyglądu kraju. Podatek wymagał od wszystkich mężczyzn, z wyjątkiem duchowieństwa i chłopów, uiszczania opłaty, jeśli chcieli nosić brodę. Mężczyźni, którzy nie uiszczali opłaty, podlegali grzywnom, a niektórzy byli nawet zmuszani do golenia. Podatek był nie tylko symbolem dążenia Piotra do modernizacji, ale był także źródłem dochodów państwa. Podatek od brody wywołał opór i kontrowersje, ponieważ wielu Rosjan postrzegało brodę jako symbol swojej tożsamości religijnej i kulturowej. Pomimo oporu,

Czy więc nawet teraz, drodzy czytelnicy, jest coś, co nawiedza każdego fryzjera? Czy jest to uczucie niepokoju, dyskomfortu, przerażenia, którego nie można nazwać? Być może to widok brzytwy fryzjera, połyskującej w świetle jak śmiercionośne narzędzie tortur. A może to odgłos nożyc fryzjerskich, obcinających włosy jak chichoczące szczęki jakiejś starożytnej bestii. Albo nie…