Niepokój narastający

przez efektywne rozwiązania dla szkół

Kiedy mówimy o kryzysie zdrowia psychicznego dotykającym młodzież naszego narodu, mamy na myśli szeroki zakres schorzeń, z których dwa najbardziej rozpowszechnione to lęk i depresja. Depresja jest często postrzegana jako bardziej niepokojąca, ponieważ jej objawy mogą być tak rozdzierające, a nawet zagrażać życiu. W najgorszym przypadku depresja może prowadzić do poczucia beznadziejności, rozpaczy i myśli samobójczych — poważnych objawów, które wymagają natychmiastowej interwencji.

Jednak niepokój przynosi własne formy cierpienia i może być głęboko destrukcyjny i osłabiający. Jednocześnie lęk i depresja często współwystępują. Osoby z lękiem są bardziej narażone na depresję i odwrotnie. Tak więc rozpoznanie i leczenie zaburzeń lękowych tak wcześnie, jak to możliwe, jest niezwykle ważne.

Nie wszystkie uczucia niepokoju są problematyczne

Okazjonalne odczuwanie niepokoju jest po prostu częścią bycia człowiekiem. Doświadczanie lekkiego niepokoju o zbliżający się test lub uczucie motyli w żołądku przed wejściem do pokoju pełnego nieznajomych to normalne epizody nerwowości, których doświadcza prawie każdy w pewnym momencie. Rzeczywiście, okazjonalny strach i niepokój są zdrowe i adaptacyjne oraz pomagają zapewnić nam bezpieczeństwo. Ale chociaż łagodne zmartwienia są normalne i znikają, gdy minie sytuacja wyzwalająca, nieuporządkowany lęk jest bardziej wszechobecny. Kłopotliwy niepokój jest nieproporcjonalny do sytuacji, często utrudnia zachowanie i z czasem może się nasilać.

Najczęstsze rodzaje niepokoju u dzieci

Istnieje wiele różnych zaburzeń lękowych, ale wszystkie je łączy to, że prowadzą do cierpienia i mogą zakłócać i uprzykrzać życie młodych ludzi. Poniżej przedstawiono niektóre z najczęstszych zaburzeń lękowych, których doświadczają młodzi ludzie.

Fobia społeczna. Dzieci i nastolatki z fobią społeczną cierpią na skrajne poczucie samoświadomości, które utrudnia im interakcję w normalnych sytuacjach społecznych. Pewien stopień samoświadomości wśród nastolatków jest normalny, ale dzieci z fobią społeczną uważają codzienne spotkania z rówieśnikami za bardzo stresujące – i mogą nie być w stanie w pełni uczestniczyć w szkole. W rezultacie młodzi ludzie z tego rodzaju zaburzeniem lękowym coraz częściej unikają sytuacji społecznych, co może prowadzić do samotności, słabych wyników w nauce i unikania innych zajęć.

Zaburzenia lękowe . Uczniowie z zespołem lęku napadowego doświadczają powtarzających się (często spontanicznych) ataków paniki. Fizyczne objawy tych epizodów – kołatanie serca, zawroty głowy, pocenie się, duszność – są tak przytłaczające, że chorzy mogą obawiać się, że umierają lub wariują.

Specyficzne fobie. Dzieci ze specyficznymi fobiami doświadczają skrajnego strachu, gdy napotykają określony wyzwalacz. Wyzwalaczami może być prawie wszystko, od pająków lub owadów, przez wysokość lub mosty, po zakrztuszenie się lub wymioty. W odpowiedzi na swoją fobię osoby cierpiące będą próbowały uniknąć wyzwalacza. Na przykład osoba z fobią przed zadławieniem może unikać jedzenia wielu rodzajów żywności.

Zespół lęku separacyjnego. Chociaż normalne jest, że bardzo małe dzieci doświadczają stresu, gdy są oddzielone od swoich opiekunów, lęk separacyjny jest problematyczny, gdy nadmierny stres odczuwają starsi uczniowie, którzy normalnie z łatwością by się rozstali.

Nerwica natręctw. Młodzi ludzie z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD) doświadczają niepożądanych myśli (obsesji) i często angażują się w zachowania (kompulsje) mające na celu złagodzenie niepokoju spowodowanego natrętnymi myślami. Dla kogoś z OCD myśli i uczucia mogą pochłaniać dużo energii psychicznej.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Uczniowie z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi doświadczają intensywnych zmartwień i lęków, które wydają się nie mieć prawdziwej przyczyny. W przeciwieństwie do fobii, ich lęki są skierowane na wiele rzeczy, takich jak wyniki w szkole, ich przeszłe zachowania oraz rzeczywiste lub wyimaginowane przyszłe wydarzenia.

Dlaczego zaburzenia lękowe rosną?

Niepokój narasta wśród ludzi w każdym wieku, ale największy wzrost odnotowano wśród młodych ludzi. W wielu przypadkach nie znamy czynników, które prowadzą do rozwoju zaburzeń lękowych u dziecka lub nastolatka. Prawdopodobnie pewną rolę odgrywają geny, okablowanie mózgu, temperament i inne nieznane czynniki. Czynniki te wydają się jednak niewystarczające, aby wyjaśnić wyraźny wzrost, jaki obserwujemy wśród dzieci i młodzieży w ostatnich latach.

Kuszące jest zrzucanie winy za wzrost niepokoju na pandemię. I bez wątpienia ten bezprecedensowy kryzys wszystko pogorszył. Różne badania wykazały, że pandemia zwiększyła zarówno wskaźniki depresji, jak i lęku w całej populacji, a zwłaszcza wśród młodych ludzi. Ale obszerne badania wykazały również, że wskaźniki niepokoju rosły już przed pandemią. Według CDC u ponad 9% młodych ludzi w wieku od 3 do 17 lat zdiagnozowano lęk w ciągu czterech lat poprzedzających pandemię, a liczba ta stale rosła przez ostatnie dwie dekady.

Więc co się zmieniło?

Wysokie oczekiwania i presja sukcesu . Dzisiejsi młodzi ludzie odczuwają presję, jakiej nie doświadczyło żadne poprzednie pokolenie. Testy o wysokiej stawce, presja, aby uzyskać dobre stopnie i dostać się na dobrą uczelnię, a także nacisk na tworzenie życiorysu na zajęciach pozalekcyjnych mogą sprawić, że uczniowie poczują się zestresowani i wytrąceni z równowagi. Bez odpowiedniego przestoju na bieganie, relaks i po prostu bycie dziećmi, mogą stać się perfekcjonistami, przytłoczonymi i niespokojnymi.

Media społecznościowe. Nasze dzieci spędzają dużo czasu w mediach społecznościowych, gdzie polubienia i aprobaty są walutą świata. Podczas gdy niektóre dzieci twierdzą, że media społecznościowe sprawiają, że czują się połączone, jasne jest również, że dla wielu prowadzi to do negatywnych porównań i poczucia nieadekwatności. Ponadto zbyt dużo czasu spędzonego na interakcji z ekranami może wyprzeć czas na osobiste interakcje twarzą w twarz i może ostatecznie przyczynić się do unikania kontaktów towarzyskich.

Problemy ze świata rzeczywistego. Dzieci w Ameryce XXI wieku żyją w złożonej kulturze z wieloma realiami, które mogą podsycać niepokój. W miarę zbliżania się zagrożeń związanych ze zmianami klimatycznymi dzieci i nastolatki mogą odczuwać stres i martwić się o jego wpływ na ich przyszłość. Strzelaniny w szkołach, niegdyś rzadkie wydarzenie, są teraz tak powszechne, że wiele szkół regularnie organizuje ćwiczenia blokujące, które same w sobie mogą być przerażające dla młodych ludzi. Rasizm, uprzedzenia wobec osób LGBTQ i inne formy niesprawiedliwości społecznej są obecnie głównym tematem wielu młodych ludzi — czy to dlatego, że doświadczają ich na własnej skórze, czy z powodu czasu spędzanego online.

Rozpoznawanie zaburzeń lękowych

Rozpoznanie zaburzeń lękowych jest kluczem do ich leczenia. Niektóre formy lęku są stosunkowo łatwe do wykrycia. Na przykład zaburzenie lękowe, takie jak OCD, często objawia się, gdy młoda osoba zaczyna angażować się w kompulsywne zachowania, takie jak nadmierne mycie rąk lub powtarzające się sprawdzanie. Podobnie specyficzne fobie są często łatwe do zidentyfikowania. Inne niepokoje są jednak często mniej widoczne.

Na przykład zaburzenie lękowe uogólnione może być trudniejsze do zidentyfikowania — zwłaszcza gdy uczniowie wkraczają w wiek dojrzewania, kiedy stają się ekspertami w ukrywaniu swoich myśli i uczuć. Ale dla poinformowanego oka istnieje wiele zachowań, które mogą sygnalizować, że nastolatek ma do czynienia z lękiem.

Odmowa szkoły jest jednym z takich znaków. Według Child Mind Institute „ unikanie szkoły może maskować niepokój związany z wieloma problemami. „Ponieważ tak wiele z tego, na czym skupiają się nastolatki, jest związane ze szkołą – pomyśl o nauce, sporcie, innych zajęciach i życiu społecznym – szkoła może być miejscem wielu rzeczy, których nastolatek może się niepokoić. Dlatego kiedy dzieci nie chcą chodzić do szkoły, niekoniecznie chodzi o samą szkołę”.

Inne objawy to między innymi drażliwość, trudności ze snem, problemy z koncentracją i nadmierne zamartwianie się. W szkole epizody buntu lub buntu, które wyglądają jak „niewłaściwe zachowanie”, mogą w rzeczywistości być podsycane przez niepokój i uczucie przytłoczenia.

Interwencje terapeutyczne

Na szczęście lęk można leczyć za pomocą odpowiednich interwencji. Kluczowa jest jednak interwencja. Zaburzenia lękowe pozostawione same sobie mogą się nasilić. Chociaż strategie takie jak unikanie wydają się pomocne na krótką metę, z czasem mogą w rzeczywistości pogłębić strach i niepokój oraz stają się samonapędzające. W najgorszym przypadku lęki i niepokoje wymykają się spod kontroli i znacznie obniżają jakość życia.

Forma terapii poznawczej znana jako „terapia ekspozycyjna” to interwencja, która okazała się skuteczna. Terapia ekspozycyjna jest dokładnie taka, jak się wydaje – polega na wystawieniu osoby niespokojnej na wyzwalacz lub wyzwalacze, które wywołują strach i niepokój, a z czasem niepokój zmniejsza się. Jednak, jak niedawno doniósł The New York Times , leczenie, „które jest uważane za złoty standard w walce z lękiem, fobiami i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi” i które często przynosi znaczną poprawę w ciągu kilku miesięcy, jest rzadko stosowane u młodych ludzi . „Bariery finansowe i brak świadczeniodawców sprawiły, że leczenie było niedostępne dla wielu”.

Ponadto terapia ekspozycyjna dla młodzieży ma swoich krytyków. Narażenie młodej osoby na to, czego najbardziej się boi, może sprawić, że terapeuci poczują się niekomfortowo i może to być postrzegane jako okrutne. Dziecko lub nastolatek będzie musiało znosić trudne uczucia, zanim ostatecznie poczuje się lepiej. Ale przy uważnym zaangażowaniu, umiejętny terapeuta ekspozycji może pomóc młodym ludziom poczuć pewien stopień bezpieczeństwa, nawet jeśli doświadczają strachu i przerażenia.

Innym narzędziem, które może być pomocne w zmniejszaniu lęku, jest uważność. Uważność to forma medytacji, która polega na byciu obecnym z tym, co dzieje się w danej chwili — myślami, uczuciami i doznaniami cielesnymi — bez krytyki i osądzania.

Niedawne badanie (przeprowadzone na osobach dorosłych) wykazało, że trening uważności był tak samo pomocny jak leki w leczeniu zaburzeń lękowych. W badaniu połowie uczestników podano lek powszechnie przepisywany na lęki i depresję, podczas gdy druga połowa uczestniczyła w ośmiotygodniowym kursie redukcji stresu opartego na uważności. Pod koniec ośmiu tygodni obie grupy doświadczyły 20% redukcji lęku.

Wreszcie, niektórym młodym ludziom z poważnymi zaburzeniami lękowymi można przepisać leki, które można stosować razem z interwencjami behawioralnymi, aby w pełni rozwiązać ten stan.

Co mogą zrobić szkoły?

Być może najważniejszym krokiem, jaki szkoły mogą podjąć, aby zaradzić epidemii lęku – i innym problemom ze zdrowiem psychicznym wśród uczniów – jest wprowadzenie wielopoziomowego systemu wsparcia (MTSS). Ramy MTSS zostały zaprojektowane tak, aby odpowiadać na potrzeby młodych ludzi w całym kontinuum potrzeb, tak aby żaden uczeń nie wpadł w szczeliny. Powszechne badanie przesiewowe uczniów może zidentyfikować problemy, które w przeciwnym razie mogłyby pozostać niezauważone. A kiedy zostaną zidentyfikowane problemy ze zdrowiem psychicznym , są dostępni opiekunowie, aby zapewnić uczniom dostęp do odpowiednich interwencji.

Nauczyciele i kadra również korzystają z modelu MTSS, który kładzie nacisk na rozwój zawodowy. Dzięki przygotowaniu ich do reagowania na problematyczne zachowanie i rozpoznawania, kiedy młoda osoba może doświadczać niezdiagnozowanego niepokoju, ramy pomagają wszystkim w bardziej harmonijnym przebiegu dnia szkolnego.

Wprowadzenie narzędzi takich jak uważność do klasy może również przynieść pozytywne rezultaty. Chociaż większość badań uważności skupiała się na dorosłych, istnieje wiele niepotwierdzonych dowodów na to, że uważność jest skuteczna dla osób w każdym wieku, w tym dzieci, i coraz częściej trafia do szkół. Jedna z organizacji, Mindful Schools, z siedzibą w Oakland w Kalifornii, od 2007 roku wprowadza uważność do sal lekcyjnych, dając młodym ludziom narzędzie w zestawie narzędzi, które pozwala im odreagować stres i niepokój, gdy się pojawią.

W obliczu obecnej epidemii lęku i innych wyzwań związanych ze zdrowiem psychicznym ważniejsze niż kiedykolwiek jest stworzenie kultury szkolnej, w której problemy ze zdrowiem psychicznym — i ich leczenie — są postrzegane jako coś normalnego, a nie coś, czego należy się wstydzić, i w której wszyscy są akceptowani i mile widziany.