Nieuchronność muzyki

Moja podróż przez krainę dźwięku.

Czy nie zastanawiałeś się: dlaczego kiedy twój umysł wędruje w pejzaż dźwiękowy muzyki, pozostawia mniej całości niż wcześniej? W jaki sposób ta piosenka, jej tekst, melodia, ton — trzyma w sobie część ciebie? Na zawsze wpleciony w jego muzykalność. Piosenka raz usłyszana, raz pokochana, nie będzie już czysta. To prawda. Wszystkie piosenki kończą się melancholią.

Bez względu na to, co to dla ciebie znaczyło w tamtych czasach: czy poderwało cię na nogi, czy podążało za tobą przez morze twoich łez, ewentualność jest związana z nostalgią. Tęsknota za minionym czasem. Ludzi, z którymi to słyszano. O miejscach, w których był odtwarzany. O odległościach, jakie przebył w krajobrazie twojej duszy.

Każdy tekst teraz ocieka smutkiem. Każda nuta, wisząca na tęsknocie. Komfort jego rytmu, swojskość, ukąszenia. Żądło. Uczucia, które odczuwam, są tylko mglistym, mglistym palimpsestem przeszłości. Przeżyte doświadczenie, które słyszę rezonujące — z rezonansem, który jest tylko zjawą. To prześladuje mnie.

Ponieważ emocje, które wywołuje w teraźniejszości, nigdy nie będą naprawdę takie same jak w przeszłości. Te piosenki są teraz żywym ucieleśnieniem rzeczy, których nigdy więcej nie wezmę. Niezależnie od tego, ile razy zostanie znaleziony nowy, jest to tylko daremny cykl. Ja, który to usłyszałem, nigdy nie przetrwam. A w jego nieuchronnej przestrzeni będzie — melancholia.

Wybór piosenki do kochania jest odważny. Musisz być gotowy na to, że część ciebie odejdzie, zagubiona w spirali czasu. Aby stawić czoła tej stracie, za każdym razem, gdy leci piosenka — piosenka, którą kiedyś kochałeś. I może nadal to robisz, jak stary przyjaciel, z którym straciłeś kontakt. Ale czy możesz kiedykolwiek otrząsnąć się z tego uczucia, że ​​to, co kiedyś miałeś, już nigdy nie będzie takie samo. Albo kiedykolwiek istnieć, znowu?