Odlatuj moja córko

Aż pewnego dnia…. Zjeżdżałem na rowerze ze stromego wzgórza, czując poczucie osamotnienia i lęku. Miałem dziewięć lat.

W tym momencie willa była wypełniona około pięciuset wiernymi wielbicielami. Żyjący w celibacie mężczyźni i kobiety mieszkali w głównym budynku, podczas gdy żonaci z dziećmi koczowali pod wzgórzem, gdzie dość duży płaski teren był wypełniony przyczepami kempingowymi. Tam mieszkali moi rodzice i wszyscy rodzice mojej przyjaciółki. Życie było trochę surowe, więc ludzie ciągle coś poświęcali, aby życie było trochę łatwiejsze.

Kilka lat temu moja mama powiedziała mi, że zdecydowała się na mnie tylko dlatego, żeby nie wysyłali jej na zbiórkę pieniędzy na instytucję. Powiedziała, że ​​przyjrzy się tym wszystkim kobietom w ciąży i zauważy, jak mało im posłużono. Nie miała zamiaru zostać matką, ale wtedy jej potrzeba poczucia opieki i troski przezwyciężyła jej naturalny instynkt. Pomijając fakt, że nie byłoby mnie na tym świecie, gdyby posłuchała tych instynktów, życzę jej i sobie, żeby to zrobiła.

Aranżowane małżeństwa były jedynym sposobem zawierania małżeństw. Guru przez większość czasu dobierali partnerów. Moja mama nie lubiła mojego taty, ale mój tata był zakochany w mojej mamie i poszedł do władz i poprosił o jej rękę. Nie sądzę, żeby miała w tej kwestii duży wybór. Wszelkie instrukcje, które pochodziły od mistrza duchowego, miały być przestrzegane bez zadawania pytań.

Pobrali się wraz z jedenastoma innymi parami. Ceremonia była tak wystawna, że ​​trafiła na pierwsze strony gazet w lokalnej gazecie z twarzą mojej wspaniałej matki na pierwszej stronie. Niestety żadne z tych małżeństw nie przetrwało. Mój tata lubi zwalać winę na astrologię, bo gdyby gwiazdy naprawdę w jakiś sposób idealnie się ułożyły, wszystkie te politycznie forsowane aranżowane małżeństwa przetrwałyby próbę czasu.

Małżeństwo moich rodziców nie było jednak krótkim małżeństwem. Dwanaście lat służby na rzecz społeczności, coroczne pielgrzymki do Indii, wspaniałe przyjaźnie, mieszkanie w przyczepie kempingowej przy budowie mieszkania w niesamowitej willi na toskańskich wzgórzach, mały wegetariański grządek, wyższa pozycja w instytucji i dziewięć lat starsza córka, którą wysłali do szkoły z internatem w wieku czterech lat.

Szczególnie tego dnia żywiłem poczucie samotności i lęku. To był bardzo gorący dzień w połowie sierpnia i ludzie chowali się w domach, żeby się ochłodzić. Od razu coś wyczułem. Ostatnio czułem się samotny. Jako jedyna z moich przyjaciół nie miałam rodzeństwa i błagałam rodziców o młodszego braciszka.

Gdy jechałem polną drogą, zazdrościłem mojemu przyjacielowi, który miał młodszego brata. Pomyślałem, żeby zajrzeć przez drzwi jej przyczepy kempingowej i zobaczyć, czy mógłbym się z nią pobawić, ale potem zdecydowałem się wrócić do domu. Dom był pusty, co nie było niczym niezwykłym, ponieważ moi rodzice cały czas byli poza domem, czasem od 3 nad ranem do późnej nocy.

Weszłam do naszej przyczepy kempingowej i otworzyłam skrzynię pełną lalek Barbie. Ta sama skrzynia, która nocą służyła mi za łóżko. Zaczęłam budować swoją rodzinę Barbie. Ken, Barbie i ich dzieci kręcili się wokół basenu, kiedy usłyszałam, jak wchodzą moi rodzice. Kiedy słyszałam ich głosy, zdałam sobie sprawę, że coś jest nie tak. Pierwszy odezwał się do mnie mój ojciec. Powiedział mi rzeczowo: „Twoja mama nas opuszcza”. Najwyraźniej słodka przyjaciółka rodziny, która podarowała mi rower, ten sam, na którym jechałam kilka minut temu, była jej dawno utraconym kochankiem i postanowiła zerwać małżeństwo, by kontynuować ten związek. Postanowiono, że się rozwodzą. Mój tata był posiniaczonym człowiekiem i tego dnia pokazał to na wiele sposobów.

W tamtych czasach rozmowy o rozwodzie były rzadkością. Moja rodzina jako pierwsza by się rozwiodła. Chciałem uciec, chciałem się ukryć. Tego dnia krzyki rodziców trwały do ​​późnej nocy. Wszystko, o co mnie poproszono, to zdecydować, z kim chcę zostać. Musiałam wybierać między mamą a tatą. Siedziałam oszołomiona, a łzy spływały mi po policzkach. Nie przypominam sobie, żebym coś mówił iw pewnym momencie zasnąłem.
Następnego ranka obudziła mnie mama ze łzami w oczach i spakowaną walizką. Uspokoiła mnie, że wszystko będzie dobrze. Miałem jechać z ojcem na krótkie, tygodniowe wakacje, a po powrocie wszystko miało się ułożyć.

W ciągu kilku godzin odjeżdżałem z ojcem. Pamiętam, jak zrobiłem sobie mentalnie zdjęcie mojej mamy, która macha do mnie z drzwi naszej przyczepy kempingowej. Nawet teraz, gdy zamknę oczy i pomyślę o tym momencie, moje serce trochę tonie. Życie każdego z nas miało się diametralnie zmienić i jakże żałuję, że nie wiedziałem tego w tym momencie. Trzymałbym mocno płaczącą matkę przez długi czas, ponieważ byłby to ostatni raz, kiedy doświadczyłbym bezwarunkowego, kochającego uścisku matki. I upewniłbym się, że będę się tym delektował i zapamiętał. Zamiast tego po prostu odjechaliśmy, nie mówiąc nikomu ani słowa.

Przez dziewięć lat ta społeczność była dla mnie wszystkim. Otrzymałem od nich tyle miłości. Niektóre kobiety nawet opiekowały się mną, gdy byłam niemowlęciem, kiedy moja mama była zajęta służbą. Byliśmy wielką, szczęśliwą, wielopokoleniową rodziną. Miałam przyjaciółki, które nadal uważam za siostry. Ta willa była dla mnie wszystkim i stąd odjeżdżałem bez pożegnania. Ale myślałem, że wyjeżdżam tylko na tydzień. To był dla mnie bardzo ważny czas, potrzebowałam swojej wspólnoty, ale wszystko zostało mi odebrane. To byłby pierwszy raz, kiedy doświadczyłbym izolacji.

Mój ojciec i ja byliśmy znani jako zespół od urodzenia. Jako dziecko, gdziekolwiek był, byłem tuż obok niego. Zawsze byłem do niego przywiązany jak mały miś koala. Kochał mnie do śmierci. Zawsze marzył o zostaniu rodzicem i obiecał sobie, że poradzi sobie z tym znacznie lepiej niż jego znęcający się nad nim ojciec. Byłam dla niego wszystkim. Więc to miało sens, że miałem za nim podążać.

Gdy jechaliśmy do hotelu, spędziliśmy kilka dni grając w minigolfa. Pływałam w basenie godzinami i świetnie się bawiłam. Kilka dni przed podróżą tata pokazał mi bilety lotnicze. Zapytał mnie, czy chcę pojechać do Indii. W tym czasie byłem wiele razy w Indiach z obojgiem rodziców. Nasze coroczne wyjazdy przyzwyczaiły mnie do podróżowania. Nie zastanawiałem się więc długo i odpowiedziałem, że będę tęsknił za przyjaciółmi. Na co powiedział, że z łatwością zrobię nowe. Potem pamiętam, jak zapytałem, czy możemy przynieść kilka słoików Nutelli. To było łatwo osiągalne. Nutella nie pojawiła się w Indiach na początku lat 90., a ja byłem uzależniony. Na koniec zapytałem o moją mamę…

Tutaj mam pełną blokadę psychiczną! Od tego momentu nic nie pamiętam. Czasami myślę, że straciłem przytomność, ponieważ odczuwałem głębokie poczucie winy, że myślałem o mojej matce na końcu. Innym razem myślę, że byłem zbyt podekscytowany podróżą, że przyćmiło to wszelkie negatywne uczucia. Ale między tą rozmową a tym, jak miało wyglądać moje nowe życie w Indiach, nie mam żadnych wspomnień.

Czasami żałuję, że nie mogę usiąść i porozmawiać z tą małą dziewczynką w tym pokoju hotelowym i szczerze zapytać ją, jak się czuje. Szczerze wytłumaczyłbym jej ogromne rozwidlenie życia siedzące tuż przed nią. Nie żeby skutki można było przewidzieć, ale gdyby postawiono jej konsekwencje wejścia na pokład tego lotu, szczerze mówiąc, nie wiem, czy ułatwiłaby sobie swoje porwanie.

Czasami śni mi się ta mała dziewczynka… W tych snach próbuję trzymać ją za ręce, zaciekle ją chronię i poświęcam jej niepodzielną uwagę. Czasami ją pocieszam, bo znajduję ją ukrywającą się w małym domku. Czasem widzę ją w ramionach mamy, uśmiechającą się do mnie. Idę i rozmawiam z nimi. Mam dla niej dużo miłości i współczucia. Jakim małym żołnierzem musiała być.

Miała stracić wszystko i musiała odtworzyć wszystko z bardzo niewielkim wsparciem. Indie okażą się wielką miłością jej życia, ale nie bez makabrycznych i przerażających wyzwań.

długo nie widziała matki..