Sceny separacji

Znałem cię jako miejsce, które odwiedziliśmy –

nie w domu,

nie głos, który mnie uśpił.

Tylko pokój za sklepem ze znaczkami

w opuszczonej części Hoboken.

Dotarliśmy,

moje dwie siostry i ja

i kobieta, którą wciąż nazywałeś swoją żoną –

nie córki,

nie stałe wyposażenie

przemijającego życia.

Po prostu przesadnie ubrane dzieci,

siedzi na pudłach

które nazwałeś krzesłami.

I pamiętam ciszę –

nie subtelne pauzy między namiętnymi słowami,

nie zapowiada nagłego uścisku.

Tylko zapach pleśni,

i ostry pisk torów.

Czy może zastanawiałeś się,

jakbym był,

jak udało Ci się wymienić

pola twoich przodków,

niebo środkowo-zachodnie,

z tym?