Skalne Ostrygi

Uczę się wielu nowych sposobów jedzenia owoców morza.

Krewetki muszą być najtrudniejsze, zastanawiam się, gdy podam mały talerz z nimi przez stół, żeby zrobił dla mnie sekcję. Tutaj restauracja podaje je z głowami, a czarne koraliki ich oczu sprawiają, że żołądek się zaciska. Żartuje, że jedyne prawdziwe owoce morza są w Europie. Chichoczę, wyrażając zgodę; Wcale się nie zgadzam. Nie jest mi łatwo wbić nóż między ciało stwora a jego szyję, ani podważyć pod odpowiednim kątem, aby głowy zsunęły się, nie zabierając ze sobą żadnych resztek ciała. Próbuję raz, sama, ale czuję na sobie jego wzrok w chwili, gdy odrzucam głowę. Myślałem, że odniosłem sukces. Potrząsa głową, sięga do pojemnika na odrzuty, żeby go wyjąć, i odcina najmniejszy kawałek krewetki, który przegapiłem. On ma rację. Jestem marnotrawny.

Mówi mi, jak filetować rybę po tym, jak hipotetycznie złowiłem ją w portugalskim morzu, demonstrując gotowaną rybę przed nami, gdy mówi. Martwa ryba patrzy na mnie oskarżycielsko. Zdziera łuski i wyciąga mięso spomiędzy rybich ości, wypytując mnie o jego anatomię, chociaż wie, że moje odpowiedzi nie będą bliskie poprawności. To takie interesujące, mówię; Nienawidzę być przesłuchiwany. Unikam wzroku ryby i w duchu przepraszam za przyprowadzenie jej tutaj.

Jedyne prawdziwe owoce morza są w Europie, powtarza. Wszędzie indziej używa przekleństw, aby opisać owoce morza. Czasami wydaje mi się, że nie mówi w dobrym guście, jak zakłada.

Uczę się wielu nowych sposobów jedzenia owoców morza; kroić krewetki, obsmażać skórę labraksa, delikatnie wybierać ugotowane na parze małże nożem i widelcem i podawać mi je po drugiej stronie stołu tak, aby sos z białego wina nie kapał na obrus (to ja i gestem wskazuje na kremowe krople, które zrobiłam przypadkowo ). On mnie uczy. Niezależnie od tego, czy chodzi o wycieczki nad morze, czy lekcje anatomii na stole obiadowym w domu rybnym, bierze każdy kawałek, na który się natknę, i rozmawia o nim, dopóki nie wystygnie. Potem kroi to dla mnie, a ja znowu czuję się jak dziecko, któremu podano kolbę kukurydzy, którą mój ojciec obrał z kolby. Narobiłbym bałaganu, gdyby tego nie zrobił, jestem tego pewien. Wydaje mu się, że tak.

Nie muszę się uczyć jeść ostrygi. Te małe kamienie szlachetne są najsłodsze na moim języku, a proces ich jedzenia zawsze sprawiał, że czułem się, jakbym pracował nad morzem, aby cieszyć się jego owocami. Po raz pierwszy spróbowałem ich zeszłego lata, z moim ojcem i bratem na Południowym Przylądku Afryki. Mój ojciec włożył mi w ręce ostrygę, zerwał jedną ze swoich i pokazał mi — wyraźnie, prosto i w sposób lustrzany dla swoich własnych ruchów — jakie mieszanki faworyzować i jak obrać ostrygę ze skóry z jej opalizujących ścianek . żujesz to? Albo po prostu strzelać z powrotem? Zapytałem go.

To było głupie pytanie. Ale mój ojciec odpowiedział niewzruszony. Tak, przeżuwaj je.

Kiedyś zapytałem go , jakie według niego jest najbardziej luksusowe jedzenie. Co w konsumowaniu sprowadziło na niego uczucie bujnej pobłażania? Jego odpowiedzią był kawior. Zwrócił pytanie. Moją odpowiedzią były ostrygi; ale w szczególności posiłek złożony z ostryg, który zjadłem później tego samego lata.

W nadmorskim miasteczku, z najbliższymi przyjaciółmi z liceum i moją pierwszą miłością, na 4 lipca. Pierwszej nocy nasza grupa galopowała po zalanej słońcem ulicy przy plaży w letnich sukienkach i hawajskich koszulach, kierując się do lokalnej knajpy z owocami morza, którą zamykano za dziesięć minut. Tam moi przyjaciele zamówili kalmary i smażonego dorsza, boczki chrzanu i podwójnie gotowane chipsy ziemniaczane, a ja dostrzegłem w menu ostrygi skalne. Przybyły w styropianowym pudełku wypełnionym pokruszonym lodem, ułożonym bezceremonialnie wokół paczki tabasco i pojedynczego grubego kawałka cytryny.

Jedliśmy na przystani, a ja odstrzeliwałem ostrygi za pomocą plastikowego widelca. Żaden z moich znajomych nigdy nie próbował ostryg. Nie chciało mi się im tego wyjaśniać, a oni nie chcieli pytać. Jedliśmy zakochani w sobie, spowici złotym blaskiem bijącym z wody, z policzkami pełnymi morza.