Surówka żelazna

Przechodzę transformację
stan zmiany w tyglu.
Kto wie,
może pod ogniem wytapiania
podstawowe części zostaną w końcu zredukowane,
a części, które warto mieć, zaczną świecić.
Ale to straszne, skala tego
przekształcania ludzkiego gówna, kruchego
poety z żeliwa
, rozbitego na kawałki koksu,
wyłaniającego się z dymu papierosowego,
nieczystego produktu ubocznego dłuższego procesu.
Uwikłany w wyczyn,
doprowadzam
bulion chłopca
do wrzenia.
Podkręcając ogień,
wyrabiając resztę do wystukanego rytmu.
Wybijając wady w żelaznej blasze,
czynię samobójstwo trochę bardziej konkretnym.
Potem, oblewając ciemny metal,
golę nadmiar włosów
, te byroniczne loki,
jak żelazne płatki.
Mam dość
ssania lochy.
Daję upalną śmierć mojemu staremu ja;
poświęcając następny do teraz.
Spójrz na niego,
ile czasu zajęło
mi unikanie
tego
z jego odchyleniami
i tłustym uśmieszkiem.
Ale tutaj
topię porowatą skorupę,
pozwalając żużlom się utlenić
I cóż,
jeśli ta wersja jest nadal nieczysta ,
mam całe życie
na przyszłe próby destrukcyjnej destylacji słowa „przed”.
W pośpiechu akcji,
zbliżając się do efektu końcowego goniłem,
Zrobiłem górę nadwyżek odpadów.
Nie przesadzam,
mógłbym was pogrzebać swoimi błędami.
Gdybym mógł,
wyrzeźbiłbym wiecznie
nowe zmarszczki w moim mózgu
Ale mam tylko powolne wyjście,
a raczej przez,
by powiedzieć zdruzgotanym okrzykiem:
„Nieważne!
Spróbuj ponownie! Znowu ponieść porażkę! Porażka lepiej!