Synergia Sandpipera

Nagle
nadlatuje stado brodźców , ratuje się. Zsynchronizowany ruch powietrza w balecie w jedności , jak pole pszenicy w odpowiedzi na oddech wiatru: pochodzenie wyciszenia impetu. Jedno skrzydło szeleści, wszystkie szeleszczą. Jeden wzbija się w powietrze, wszyscy podążają. Zaufanie. Poruszają się, skręcają, pasują, wycofują się… Skąd oni to wiedzą? Kto tutaj dowodzi? Umysł roju lub efekt motyla… przesunięcie jednego ptaka porusza całe stado , podczas gdy każdy z kolei dostosowuje się. Brodziec ego może starać się konkurować, przewodzić, być srokatym dudziarzem wśród dudziarzy. Wynik takiego wyjaśnienia























dzwonić? Kolizje w powietrzu
dla wszystkich.
Ten płynny, szybki, fantastyczny lot
razem istnieje tylko wtedy, gdy
podporządkowana jest tożsamość.
Nie ma miejsca na przemoc
dzioba lub skrzydła, uzurpację
pchły piaskowej sąsiada.
Zamiast tego jeden wchodzi,
drugi się wysuwa,
magnesy są odwrócone do tego samego bieguna.
Zawsze znajdzie się kolejna pchła piaskowa,
nowe miejsce na plaży do odkrycia.
trochę otwartego powietrza do jazdy.
Poza tym
taka synergia
przepędza samotność.

Tekst: Copyright © 2023, Emily Gibson/Sifting the Rubble. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Zainspirowany tym filmem przedstawiającym brodźce na Jersey Shore: