Szybko donikąd

Szybkie pójście donikąd jest często konotacją negatywną, co oznacza, że ​​ktoś jest leniwy lub brakuje mu ambicji. Jednak pójście „nigdzie” może mieć swoje zalety, a szybkie dotarcie tam może być cenną umiejętnością.

Jesteś gotów ruszać?

„Wstrzymaj oddech
Pomyśl życzenie
Policz do trzech

Chodź ze mną, a będziesz
W świecie czystej wyobraźni
Spójrz, a zobaczysz
W swojej wyobraźni…

…Jeśli chcesz zobaczyć raj
Po prostu rozejrzyj się i obejrzyj
Wszystko, na co masz ochotę, zrób to
Chcesz zmienić świat?
Nic w tym nie ma. Nie ma
życia, które można
porównać z czystą wyobraźnią.
Mieszkając tam, będziesz wolny,
jeśli naprawdę tego chcesz.

-Piosenka z filmu Willy Wonka i fabryka czekolady

…

Pierwszym krokiem na drodze do „nigdzie” jest udanie się „gdzieś”. Znajdź miejsce, w którym będziesz sam, wygodny i niezakłócony. Łagodna muzyka może też pomóc ci się zrelaksować i ograniczyć zewnętrzne czynniki rozpraszające.

Drugi krok. Jeśli odgadłeś medytację, miałbyś rację. Medytacja to magiczny dywan, dzięki któremu można zobaczyć rzeczy z różnych perspektyw i być może z innych wymiarów. W odpowiednim stanie świadomości rzeczywistość — staje się nieco interesująca.

Pytanie: Jakie dwa słowa mogą wskazać Twoją obecną lokalizację, ale po połączeniu pozostawiają Cię zagubionym? Odpowiedź: Połączone „Teraz tutaj” to „Nigdzie”.

Medytacja pomaga przywrócić uczucie rozproszenia i braku koncentracji do bardziej przejrzystego i obecnego stanu, w którym możesz powiedzieć. „Nie wiem, gdzie byłem, ale teraz jestem tutaj”.

Teraz, kiedy jesteś w pełni „tutaj”, rozważmy praktykę medytacyjną.

Najlepsza praktyka medytacyjna na początek to taka, której możesz się trzymać. Mantra lub brak mantry, muzyka lub brak muzyki, prowadzona lub cicha, znalezienie praktyki, z którą możesz codziennie siedzieć, pomoże ci opanować rzemiosło znajdowania wielkiego „nigdzie”.

Nigdzie nie ma nic, nikogo, miejsca ani czasu. To przestrzeń, w której może się zacząć potencjał wszystkiego.

„Jestem najmądrzejszym żyjącym człowiekiem, ponieważ wiem jedno, a mianowicie, że nic nie wiem”.
— Platon

Platon pozostaje jednym z najbardziej szanowanych filozofów wszechczasów. Widzę możliwość wielu znaczeń tego cytatu, ale dwa naprawdę wyróżniają się dla mnie.

Po pierwsze, osoba, która „nic nie wie”, jest znacznie bardziej otwarta na naukę czegoś nowego niż osoba, która „wie wszystko” i nie jest zainteresowana możliwością zdobycia czegoś nowego.

Po drugie, być może ten cytat jest małą zagadką. Jeśli nic nie „wie”, może przedstawiać wskazówkę. Wierzę, że wszyscy dawni i obecni filozofowie spędzili sporo czasu, wahając się między wiedzą o spędzaniu czasu w przestrzeni nicości a następnie tworzeniem czegoś z tego.

Czy cię straciłem? Zobaczmy, czy uda mi się nadać spójność całej tej nicości.

Wyobraź sobie, że jesteś w teatrze. Światła właśnie zgasły. Nic nie widać, a w pokoju panuje cisza. W ciemności twoja świadomość rozszerza się, aby przypomnieć sobie, gdzie były ściany i krzesła, ale wszystkimi zmysłami nie możesz dostrzec dokładnego rozmieszczenia czegokolwiek. Przestrzeń jest teraz pozornie bez granic.

Słyszysz dźwięk w ciemności. To rozsuwanie kurtyn, odsłaniające srebrny ekran. Powoli ekran się zaświeci i rozpocznie się odtwarzanie filmu. Obraz staje się ostry i widzisz piękne jezioro na zboczu góry.

Czekasz, aby zobaczyć, co dalej pokaże ekran, ale nic się nie dzieje. To tylko obraz jeziora.

Albo to jest?

Kiedy patrzysz na jezioro, zauważasz, że to nie tylko obraz. Na wodzie występują wyczuwalne fale. Patrzysz na drzewa otaczające jezioro i widzisz, jak delikatny wiatr delikatnie nimi porusza.

Przed chwilą byłeś w teatrze. Znałeś swoją lokalizację. Potem w całkowitej ciemności straciłeś poczucie, gdzie jesteś, a krawędź twojego osobistego wszechświata stała się niejasna i nieznana. Siedzieliście i czekaliście, aż coś przywoła waszą świadomość, a teraz została wam przedstawiona pewna tajemnica.

Z wzmożoną ciekawością przyglądasz się bliżej obrazowi jeziora na ekranie. Jezioro otoczone jest doskonałymi skałami do skakania. Jako dziecko uwielbiałeś skakać po kamieniach.

Czujesz, jak narasta w tobie pragnienie: „Chciałbym móc podnieść jedną z tych skał i przerzucić ją przez jezioro”. Zaczynasz niecierpliwie tupać nogą, czując, że to „nigdzie” miejsce jest nudne, gdy nagle stopa o coś uderza. Z ekranu filmowego jest tylko tyle światła, że ​​widać płaski kamień obok twojej stopy.

„To interesujące”, myślisz sobie, gdy na twojej skórze pojawia się gęsia skórka. Sięgasz w dół, aby go podnieść. To jest prawdziwe." To tak jak skały wokół jeziora!

Chęć wrzucenia go do jeziora staje się nieodparta. Czy to test? ( pamiętaj, powiedziałem, „wyobraź sobie”, że jesteś w teatrze. Możesz robić, co chcesz, w swojej wyobraźni)

Trzymasz kamień, celujesz i rzucasz w stronę ekranu. Gdy ma uderzyć w ekran, spodziewasz się, że uderzy w srebrny ekran, ale zamiast tego przechodzi przez jezioro i przeskakuje przez jezioro, tak jak sobie wyobrażałeś, że w „prawdziwej” sytuacji.

O mój Boże! Co tu się dzieje? To nie może się dziać! Śmiejesz się głośno w tej niesamowitej chwili.

Zszokowany i podekscytowany tym, co się właśnie wydarzyło, zeskakujesz z siedzenia i kierujesz się do ekranu, aby to sprawdzić. Gdy się zbliżasz, zdajesz sobie sprawę z czegoś innego; możesz poczuć zapach jeziora i poczuć orzeźwiającą bryzę.

Myślisz: „Zastanawiam się, czy ja też mogę przejść przez ekran?”

Sięgasz prawą stopą w kierunku ekranu i kopiesz kamień tuż za ekranem. Kamień leci przez skalistą plażę. Jest ekran, ale zdajesz sobie również sprawę, że nie jest to granica ani granica.

Twoja pewność siebie szybko przeradza się w możliwość wkroczenia na całość.

Jedna stopa przechodzi od teatru i spoczywa na skałach. Następnie wchodzisz w „film” drugą nogą.

Zrobiłeś to!

Możesz poczuć ciepłe słońce na skórze, a jezioro nie jest obrazem; właściwie tam jest. „Jestem świadomy we śnie” – myślisz sobie. Jest prawie bardziej realny niż „prawdziwy”.

Kiedy się odwracasz, odkrywasz, że nie możesz zajrzeć do teatru. Zamiast tego jesteś otoczony 360 stopni przez naturę. Nie ma drogi powrotnej.

Rzeczywistość teatru już nie istnieje. Jesteś teraz nad jeziorem pośrodku niczego.

„To takie niewiarygodne, ale co to oznacza?” zaczynasz kontemplować.

Potem sięgasz po kolejny kamień i postanawiasz rzucić go w niebo. Cofasz się i zamierzasz wykonać najtrudniejszy rzut, jaki kiedykolwiek wykonałeś. Gdy skała opuszcza twoją dłoń, leci prosto nad jezioro, oczyszcza drzewa po drugiej stronie i dalej poza teren.

"To niemożliwe!" Potem chichoczesz do siebie, przypominając sobie, że właśnie wszedłeś do „filmu” przez ekran.

Siedzisz nad jeziorem i słyszysz w oddali szczekanie psa. Pies wyłania się spomiędzy drzew i biegnie w twoją stronę. Rozpoznajesz, że to twój pies, gdy podchodzi i liże cię po twarzy. Mokry język wydaje się taki prawdziwy i nagle…

Wróciłeś!

Z powrotem w twoim „bezpiecznym miejscu”, wielki, mokry pocałunek twojego „prawdziwego” psa przyciągnął cię z powrotem do „teraz tutaj”.

"Co za podróż!" zdajesz sobie sprawę, że ten biznes medytacyjny może być całkiem ekscytujący.

(To mały przedsmak tego, jak to jest „nigdzie”).

— Przewiń do przodu dwa tygodnie później —

Twój przyjaciel wraca z podróży do Kalifornii. Był na wycieczce do Yosemite. Zadzwonił i chce się spotkać na kawę, aby podzielić się swoją przygodą z plecakiem.

W kawiarni otwiera telefon i pokazuje ci wiele miejsc, które widział podczas wędrówki. Gdy przegląda zdjęcia, wśród nich pojawia się jezioro. Gęsia skórka pojawia się na twoich ramionach i szyi.

„Znam to jezioro! To znaczy, nigdy nie byłem w Yosemite, ale — znam to jezioro!

Twój przyjaciel mówi: „Cóż, zabawne, wiedziałem, że spodoba ci się to jezioro. Często myślałem o tobie, gdy tam byłem, przeskakując kamienie przez jezioro. Przyniosłem coś dla ciebie stamtąd. Zobaczyłem tę skałę i byłem zmuszony przywieźć ją do ciebie. Proszę bardzo."

„To kamień! O mój Boże. To kamień, który widziałem w medytacji kilka tygodni temu. Nie mogę w to uwierzyć! Widziałem to wszystko! Wow, ale co to znaczy?”

Znaczenie takich wydarzeń zawsze pozostawia się interpretacji obserwatora. Jednak w szerszym ujęciu oznacza to, że zasłona (lub ekran) jest bardzo cienka między „ nigdzie a teraz tutaj ”. Są połączone.

Pomiary naukowe pokazują, że widzimy i słyszymy tylko w stosunkowo wąskim zakresie częstotliwości. Oprzyrządowanie dowodzi zatem, że dzieje się o wiele więcej niż to, co możemy dostrzec naszymi fizycznymi zmysłami. Umysł (a może lepiej powiedzieć, czyjaś świadomość) nie podlega takim samym ograniczeniom jak ciało.

Nasza świadomość wydaje się działać przez nas, ale niekoniecznie jest do nas przywiązana.

Mimo to nie możemy znaleźć ani zmierzyć świadomości nawet przy całym tym postępie naukowym. Wydaje się, że nie ma go nigdzie, a inni mogliby powiedzieć, że jest wszędzie. Wydaje się, że z niczego powstaje wszystko.

Z „niczego” ktoś marzył o lataniu i to marzenie się spełniło. Postrzegana niemożliwość w pewnym momencie stała się rzeczywistością. Teraz samoloty są znane wszystkim.

Z „Nic” ktoś marzył o stworzeniu urządzenia do komunikacji przez linie i ostatecznie bezprzewodowo. 200 lat temu nikt by nie uwierzył, że to możliwe. Zwłaszcza bezprzewodowe. Teraz prawie każdy korzystał z telefonu jakiegoś typu.

Moje pytanie do ciebie jest takie. Zanim bracia Wright podnieśli nas z ziemi pierwszym udanym lotem samolotem, zanim Alexander Graham Bell był pionierem telefonii, skąd wzięły się te pomysły? Odpowiedzi nie ma nigdzie .

Tu nie chodzi o to, co było pierwsze, kura czy jajko. Faktem jest, że najpierw jest myśl, a z myśli tworzona jest rzeczywistość.

Myślę, że właśnie dlatego Einstein miał to do powiedzenia:

"Wyobraźnia jest ważniejsza niż wiedza. Wiedza jest ograniczona. Wyobraźnia okrąża świat”.

Czy rozsądne jest więc przekonanie, że jeśli możemy świadomie powrócić do przestrzeni nikogo, czasu i miejsca, to mamy możliwość kreowania naszych rezultatów z pewnym poziomem intencji?

Wierzę, że to możliwe.

Kiedy medytuję, z perspektywy osoby trzeciej prawdopodobnie wydaje mi się, że „szybko zmierzam donikąd”. Z drugiej strony powiedziałbym ci: „Idę donikąd, szybko”. Zabawne, jak mały przecinek zmienia wszystko. Co więcej, zabawne, jak mała pauza zmienia wszystko.

Więc następnym razem, gdy zapytasz kogoś, co zaplanowałeś na dzisiaj? a oni mówią: „nic”. Powiedz, brzmi dobrze; Myślę, że zrobię to samo.

Zobaczę cię tam!