Trans kobieca zbroja

Czy w świecie przesadnej ekspresji płciowej, w którym sygnały społeczne, które odczytujemy w ułamku sekundy, definiują osobę, na którą patrzymy, transpłciowa kobieta może emanować neutralnością płciową i nadal się rozwijać? Czy to nieuniknione, że transpłciowa kobieta powinna być hiperkobieca, a przynajmniej oczekuje się, że będzie hiperkobieca? A może kobiecość jest zbroją chroniącą przed krzywdą i możliwym morderstwem? W krytyce kobiet transpłciowych jako kobiet hiperkobiecych problem leży w naszym zrozumieniu, dlaczego tak się dzieje i jaki wpływ ma to na same kobiety transpłciowe.

Sukienka to zbroja, pędzle do makijażu rapiery w obronie własnego „ja”, a hiperkobiecość to bezpośrednie odrzucenie wcześniejszej męskiej „ja”. W zbroi kobiecości, tak przesadzonej, jak to tylko możliwe, transpłciowe kobiety przeobrażają się i przygotowują do walki z potencjalnie wrogim światem. W społeczeństwach, w których prezentowanie się jako kobieta wymaga jak największej heteronormatywności, gdzie transnormatywność kobieca jest przez to przesiąknięta, sam akt przyjęcia hiper femme jest aktem przetrwania. Ucieczka do dżungli staje się kamuflażem, próba wyblaknięcia w poczuciu normalności.

Prowadzi to do logicznego błędu, że wszystkie kobiety transpłciowe są zatem hiperkobiece, a jedyną ekspresją płci, jaką znają transpłciowe kobiety, jest ten potencjalny pastisz kobiecości. Janice Raymond i inne feministki drugiej fali brzydziły się transpłciowymi kobietami, takimi jak April Ashley, jako kopiami kobiecości, cesarzami decydującymi się na noszenie nowych ubrań, aby rzucić imperium trans na wszystkie kobiety. W swoim pośpiechu na pierwsze strony gazet zapomnieli, że społeczeństwo, aw szczególności medyczny establishment, uwięziły transpłciowe kobiety dosłownie w halkach, bo jeśli odbiegały choćby nieznacznie, ich leczenie było przerywane. Hiper femme stała się jedynym sposobem na dostęp do leczenia wymaganego do dostosowania tożsamości do ciała.

To, że jest to nadal wiadomość kierowana do transpłciowych kobiet, kiedy się ujawniają, ma bezpośredni związek z tym medycznym odźwiernym. Bycie kobietą wymagało podejścia prawie żon ze Stepford do kobiecości, ze wszystkimi towarzyszącymi kupowaniem kapitalnego przedsięwzięcia makijażu, fryzur, mody, przepychu i marketingu. Tożsamość jest dokooptowana przez tych, którzy desperacko chcą zwabić kobiety do pokazu, gdzie wszystko sprowadza się do pułapek i niewiele ma wspólnego z przeżywaną rzeczywistością i doświadczeniem. Być kobietą to być kucykiem pokazowym. Transkobieta jest postrzegana jako naśladująca tę performatywność, zapominając, że unikanie tego wymaga wielu nastoletnich eksperymentów i samozrozumienia.

Bycie kobietą w joggerach i bluzie z kapturem jest w równym stopniu częścią kobiecego doświadczenia, ale najbliżej nam do tego są Nike i Adidas, które promują swoją nową linię. Grupa docelowa nie jest transpłciową kobietą desperacko poszukującą walidacji, wychodzącą na palcach z szafy, której potrzeba tożsamości i wspólnoty jest zakorzeniona w tym, co jest wyraźnie widoczne w mediach. Być kobietą, być postrzeganą jako kobieta, sprzedaje się jako rzeczy, którymi się ozdabiamy, a nie jako wewnętrzne zrozumienie siebie.

Staje się to oczywiste, gdy przyjrzymy się skrzyżowaniom tożsamości wciskanych w służbę, gdy ktoś się zmienia. Poznanie i zrozumienie kobiecości to coś zupełnie innego niż założenie sukienki, szpilek i makijażu. Podczas gdy pośpiech przed lustrem jest odurzający, podczas gdy walidacja jest pośpiechem, za którym chcesz gonić do znudzenia, rzeczywiste zrozumienie i zakorzenienie się w kobiecości wymaga autorefleksji i czasu. Jednak czas nie jest po stronie przejściowców, ponieważ walidacja i tożsamość są rozpoznawane tylko z zewnętrznymi oznakami kobiecości. Transpłciowa kobieta, która prezentuje maskę, z natury rzeczy będzie kwestionowana w każdym momencie swojej tożsamości, ponieważ dla otaczającego ją społeczeństwa najbardziej liczy się uzewnętrznianie siebie, a nie wewnętrzna znana tożsamość.

Hipertożsamość staje się zbroją, staje się rutyną w trakcie tworzenia. Jeśli maska ​​przedstawiona w drzwiach jest kobieca, wymalowana twarz jest znakiem dla świata, że ​​naprawdę jesteś tym, za kogo się podajesz, czy przesada kobiecości jest naprawdę wadą, czy też symptomem tego, jak świat oczekuje od kobiet, aby naprawdę Być? Kiedy Abigail Thorn pojawiła się na YouTubie, postanowiła przedstawić się jako przeciwieństwo swojej dawnej męskiej tożsamości. Hiperkobiecość Kim Petras przekonuje świat o jej kobiecości, a jej seksapil rozwiewa wszelkie wątpliwości, jakie heteroseksualiści mają na temat własnego pociągu do niej. April Ashley. Krystyna Jorgensen. Andrzej Pejic. Paryż Lees. Wszystkie projektują poczucie glamour i odwołują się do heteronormatywnej wersji kobiecości, ponieważ to się sprzedaje, a one chcą zrobić karierę. Ich kobiecość jest z natury owinięta zbroją hiper-femme, ponieważ chcą zarabiać pieniądze, a my im to rzucimy, ponieważ uznamy to za atrakcyjne. Seks zawsze się sprzedawał, a aby być transpłciową kobietą w oczach opinii publicznej, oczekuje się, że będziesz konwencjonalnie atrakcyjna i tak bliska heteronormatywnej, jak to tylko możliwe, do publicznej konsumpcji.

To, że prawda jest zawsze bardziej mroczna, chaotyczna i znacznie bardziej skomplikowana, jest dobrze znane wielu transpłciowym kobietom. Żadna kobieta nie może istnieć jako hiper-glamazon przez cały czas, jest to wyczerpujące i wysysające duszę. Jeśli jednak jedynym powodem, dla którego jesteś traktowany w połowie przyzwoicie przez cały świat cis, jest zbroja, w którą się przyozdabiasz, czy jest to wybór, czy dalsze wzmocnienie starego uwięzionego w halkach? Raymond pomieszał przyczynę ze skutkiem, postrzegając hiper kobiecość jako przyczynę rzekomego ujarzmienia kobiecości przez transpłciowe kobiety, a nie efekt medykalizowanego odźwiernego. Jeśli jedyną kobiecością możliwą dla tych, którzy początkowo się przechodzą, jest hiper kobiecość, to jest to potępiające oskarżenie dla całego społeczeństwa.

Z drugiej strony, jeśli radość z kobiecości znajduje się w hyper femme, co jest tak samo prawdziwe w przypadku kobiet cis, jak i trans, to czy tak naprawdę chodzi o potępienie kobiecości? Jeśli kobiecość i jej hiperwersja jest postrzegana przez społeczeństwo jako problem, to nasuwa się pytanie, dlaczego. Kobiecość jest postrzegana jako coś mniejszego niż męskość, więzienie stworzone przez społeczeństwo, przez które kobiety są trzymane krok w tyle. To nie kobiecość jest jawnym problemem, ale to, że jest postrzegana jako kiepska relacja do neutralności, asertywności i butch. Być kobiecą to być postrzeganą jako słabsza, bardziej miękka, emocjonalna, osoba potrzebująca ratunku, a nie jadąca na białym rumaku. To, że transpłciowe kobiety muszą stać się hiperkobiece, aby uzyskać dostęp do leków, operacji i walidacji, natychmiast umieszcza je w tej niższej kategorii, z kolei unieważniając je w sposób, który jest źle zdefiniowany i obosieczny. To podwójne wiązanie: stań się czymś, co inni uznają za pastisz, inaczej nigdy nie będziesz miał nawet szansy na postęp na ścieżce afirmacji płci.

Potępiamy kobiece kobiety, ponieważ są postrzegane jako potrzebujące zbawienia, potrzebujące męskiego dotyku. Transpłciowe kobiety są zatem podwójnie potępione, ponieważ dobrowolnie przyjmują ten płaszcz, podejmując postrzegane kajdany niższości w ubiorze i normatywności kulturowej. Jest to projekcja, którą feminizm próbował odwrócić przez dwa stulecia, ale ponieważ lekarze cis upierają się, że jest to wyjątkowy sposób bycia kobietą, usidlają i usidlają, a nie osobiste wyzwolenie. Kobiecość może być wyzwalająca, może podnosić na duchu i może być chwalebna, ale jeśli jest to jedyny sposób na uzyskanie potwierdzenia, staje się pułapką, sidłem, w którym inni będą polować i mordować.

Jeśli transpłciowe kobiety są hipersfeminizowane, hiperseksualizowane i stają się przedmiotami pożądania po prostu jako akt przetrwania, to czyje to przekleństwo? Jeśli jedynym sposobem, w jaki możesz przetrwać i rozwijać się, jest bycie nazywanym pastiszem tego, do czego chcesz się przylgnąć, staje się to całkowicie wyczerpujące i gonienie za kółkiem chomika. Zbroja, którą nosi każda transpłciowa kobieta, jest jej własnym dziełem, a wraz z postępem przemiany odnajduje własny głos i sposób wyrażania siebie. Hiperkobiecość potencjalnie wycisza się w coś, co przechodzi w tło, lub potencjalnie zostaje wzmocniona i ośmielona. I wszystko pomiędzy i poza. Nie ma jednego sposobu na przejście, ale dopóki medyczny establishment nie przestanie narzucać hiper femme jako klucza do odblokowania królestwa,

Rzeczywiście, można argumentować, że medialna narracja kobiet transpłciowych również utrwala hiper kobiecość, ponieważ wszystkie książki, programy telewizyjne, sztuki teatralne, filmy i odnoszące sukcesy kanały na YouTube z udziałem kobiet transpłciowych pokazują hiperkobiecość z pogranicza. Jeśli takie jest przesłanie dla tych, którzy wychodzą z szafy, to czy można się dziwić, że przepasana zbroja jest taka. Sposobów na bycie kobietą jest tyle, ile żywych kobiet, ale ten sprzedawany transpłciowym kobietom wciąż jest odzwierciedleniem psychologicznego piętna lat 60., z którym April Ashley musiała się zmierzyć podczas swojej sprawy sądowej. Aby być poza domem, trans i publicznie zatwierdzony, musisz być hiper femme, w przeciwnym razie czeka cię potępienie społeczne. To jest paradoks transpłciowej tożsamości kobiecej, która potrzebuje lat, by się odprężyć i rozebrać, ponieważ zakorzenienie w kobiecości wymaga zrozumienia, że ​​zewnętrzne ozdoby nie są odzwierciedleniem twojej wewnętrznej wiedzy o sobie. Być kobietą głęboko zakorzenioną wewnątrz, a nie zbroją, którą nosisz na zewnątrz.