„Urocze kości” (2009)

Retrospektywa.

Fani kina pewnego rocznika pamiętają debiutancki film Petera Jacksona, debiutanckiego reżysera Petera Jacksona Bad Taste na długo przed wieloma nagrodzonymi Oscarem historiami sukcesu, które były jego niesamowitymi wyczynami z filmami Władca Pierścieni, a także jego interpretacją King Konga , która była wciśnięta pomiędzy a teraz przez arcydzieła Nie zestarzeją się i The Beatles: Get Back , które aktualizują jego 35-letnią, 15-letnią karierę filmową. Złego smaku nie widziałemod moich czasów studenckich, ale pamiętam, że była to ścisła i ciągła rotacja, nie z powodu wielkiej miłości ani entuzjazmu, ponieważ uznałem to za raczej kalambur zamierzony niesmacznie okropnie, ale dlatego, że w tamtym czasie mieliśmy niewiele innych opcji dla naszego prehistorycznego VHS odtwarzacz kaset wideo! Ale w ciągu następnych lat kinematografii, z jednym lub dwoma wyjątkami, widziałem każdy film wydany przez Petera Jacksona, ale natknąłem się na jeden, którego nie widziałem, The Lovely Bones, i chociaż nie kochałem zbytnio ani nawet nie cieszyłem się jego 10. oficjalne wydanie jako reżyser w 2009 roku, uznałem to za dość intrygujące.

„Nazywam się Łosoś. Jak ryba. Imię Zuzia. Miałem 14 lat, kiedy zostałem zamordowany 6 grudnia 1973 roku”.

Tak zaczyna się The Lovely Bones , oparty na powieści z 2002 roku pod tym samym tytułem, napisanej przez Alice Sebold i zgodnie z powyższym, opowiadany z nieba znanego jako „In-Between” przez Saoirse Ronan jako 14-letnia zamordowana uczennica Susie Salmon. Występ Ronan wyróżnia się tutaj tylko jej szóstą pełnometrażową rolą, a po raz pierwszy zwróciła moją uwagę dwa lata później w Hanna z 2011 roku , zanim osiągnęła sukces w wyreżyserowanym przez Wesa Andersona Grand Budapest Hotel , Lady Bird Grety Gerwig w 2017 roku, zanim raz ponownie współpracowała z Andersonem więcej w 2021 roku i The French Dispatch oraz niedoceniany Tom George w reżyserii See How They Runostatni rok. Oprócz ciągłej narracji ze świata Ghost or What Dreams May Come między światami, Ronan jako Susie czuwa zarówno nad odrażającymi działaniami jej zabójcy, jak i rodziną, która opłakuje jej odejście i okropne zgaszenie życia nad przepaścią marzeń o karierze i pierwszej miłości swojego młodego życia.

Chociaż listę gwiazdorskiej obsady sklasyfikowałbym jako wspierającą jej główną rolę, dyskusyjne jest również opisanie tej listy obsady jako zespołu z genialnym Stanleyem Tuccim nominowanym za rolę drugoplanową na rozdaniu Oscarów w 2010 roku z Michael Imperioli i Mark Wahlberg w głównych rolach męskich. Podczas gdy Imperioli jest bardzo dobry jako sfrustrowany detektyw przydzielony do sprawy, Wahlberg jest prawdopodobnie lepszy i musi być tak pozornie, że jest to opowieść o ojcu / córce i całkowite spustoszenie spoczywające na ramionach ojca, który tęskni za swoim „Pierwszym oficerem ” i „rzecz piękna”widzi w przebraniu córki, którą uwielbia. Scena, z której zawłaszczyłem te dwa cytaty, jest naprawdę wyjątkowa i tuż przed okropnym zwrotem akcji film zajmuje około 30 minuty.

Dwie główne role kobiece przypadły Rachel Weisz jako matce ze złamanym sercem, która nie jest w stanie sobie z tym poradzić i celowo oddala się od okropnej rzeczywistości przed nią, a Susan Sarandon została pozostawiona, by wprowadzić pewien stopień lekkomyślności jako jej matka i pogrążona w żałobie babcia. Sarandon jest doskonała jako alkoholiczka z pogranicza, która najwyraźniej nigdy nie jest bez drinka lub papierosa i jakkolwiek dobrze odegrała swoją rolę, jest to albo komiczna ulga potrzebna w tak ponurym filmie, albo jest niezręcznie źle oceniona i nie na miejscu.

Brian Eno zapewnia czasami niesamowicie piękną ścieżkę dźwiękową do filmu, z którym nigdy tak naprawdę się nie angażowałem i czułem, że był trochę płaski, nawet z tymi porównaniami „What Dreams May Come” jasnego i mistycznie surrealistycznego świata między światami. Cieszyłem się każdym występem, zwłaszcza Saoirse Ronan i Marka Wahlberga, ale całkowicie odciąłem się od filmu jako całości na długo przed napisami końcowymi.

Posłowie i wybrane recenzje

„…odważne, śmiałe oryginalne kino, z prawdopodobnie bardziej emocjonalnym i intelektualnym mięsem do przeżucia niż trylogia Pierścienie czy Kong. Równie wspaniały na terra firma, jak śmiały na planie astralnym, wątpliwe jest, aby w 2010 roku powstał bardziej pomysłowy i odważny film”.

Imperium

„Podczas gdy Peter Jackson dobrze oddaje sceny thrillera, zarozumiałość Susie uwięzionej w świecie DayGlo między tym, który opuściła, a miejscem jej ostatecznego spoczynku, udzielając lekcji radzenia sobie ze śmiercią, wydaje się pouczająca”.

USA dziś

„…kosztownie wyglądający bałagan, który nie oddaje nastroju i poezji materiału źródłowego, z dobrymi aktorami walczącymi ze źle pomyślanym scenariuszem, pod okiem reżysera, który nie potrafi już odróżnić wyobraźni od generowanego komputerowo efekty."

Salon

„Jest pełen typowo olśniewających obrazów Petera Jacksona, ale The Lovely Bones cierpi z powodu nagłych zmian między przerażającą przemocą a mdłym sentymentalizmem”.

Zgniłe pomidory

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w mojej filmotece znajduje się ponad 250 artykułów na blogu (z ponad 500 indywidualnymi recenzjami filmów):