Urok La Sireny

Zaraz po przybyciu do Rancho Coral wrzucamy nasze torby do rozsuwanych szklanych drzwi pokoju nr 2, zdejmujemy buty i biegniemy boso na plażę, żeby obejrzeć zachód słońca. Ciepła woda przepływa przez nasze wyzwolone stopy, które zatapiają się w mokrym piasku. Kiedy słońce chowa się za horyzontem, patrzymy na pomarańczowo-różowe niebo i jego odbicie na tafli szklistej wody pokrywającej płaską plażę. Zanim zgaśnie ostatnie światło dnia, idziemy do chatki Jorge'a, żeby wypożyczyć deski surfingowe na tydzień. Ta przerwa działa najlepiej podczas przypływu, czyli o 4 rano następnego dnia, więc musimy kupić deski dziś wieczorem, jeśli chcemy surfować podczas każdej możliwej sesji podczas naszej krótkiej corocznej wycieczki do Esterillos Oeste.

Miejsce Jorge, zwane Aloha Surf, wygląda tak, jak wyglądałby sklep surfingowy przy plaży, gdybyś projektował scenografię do filmu o surfingu. Kolorowe połamane deski pomalowane kwiatami hibiskusa i stworzeniami morskimi tworzą elewację. Wewnątrz dziedzińca na świeżym powietrzu dziesiątki desek surfingowych w różnych kształtach i rozmiarach opierają się o lewą i prawą stronę. Opłata za wynajem wzrosła z 10 do 20 dolarów dziennie i tym razem nie oferuje zniżki na tygodniowy wynajem. Część jego domu zawaliła się w zeszłym tygodniu z powodu uszkodzeń termitów i potrzebuje pieniędzy na odbudowę.

Ciągle wracamy do Jorge, ponieważ pamięta, z których plansz korzystaliśmy wcześniej i wyciąga je wraz z nowymi planszami, które nabył od ostatniego razu. Z łatwością może pomieścić grupy takie jak nasza, które obejmują surferów o różnym poziomie umiejętności. Od krótkich desek, które żartobliwie nazywamy „chipsami ziemniaczanymi” dla ripperów, którzy śmigają tam iz powrotem po stromym, szybkim szczycie, który miejscowi nazywają El Pico, po dłuższe deski dla zwykłego surfera, takiego jak ja, który jest zwabiony na bardziej zrelaksowaną falę w dole rzeki. plaża La Sirena.

Syrena La Sirena stoi na straży szerokiej, długiej, płaskiej rafy skalnej, która generuje tłuste, powolne, radosne fale, które nazywamy Pippa's Rollers. Mogę tu popełnić wiele błędów i wciąż złapać falę. Fale rozbijają się na kilka sekcji. Jeśli popłyniesz do najdalszego punktu, możesz przepłynąć 100 metrów przez wszystkie sekcje aż do plaży. Surferzy zwykle wycofują się jednak po środkowej części, kiedy fala słabnie i kurczy się nad skałami. Gdy przypływ zaczyna się cofać, możesz zobaczyć skały poniżej, gdy ślizgasz się po powierzchni. Kiedy stanę po pas na skałach, pora na śniadanie. Pewnego dnia wyszedłem z wody trochę za daleko na lewo od pomarańczowego domu, który wyznacza najdalszą krawędź rafy skalnej, i skały poraniły czubek mojej stopy.

Przez pierwsze dni ciężko mi wstać. Minęły trzy lata, odkąd surfowałem i czuję, jakbym stracił pamięć mięśniową. Przygotowywałem się do tej wyprawy, pływając w YMCA, robiąc dziesięć wyskakujących okienek dziennie w moim salonie i oglądając filmy instruktażowe surfowania na Instagramie.

W naszym składzie grupa starszych chłopaków, którzy znają się od boba z trzeciej klasy. Są przyjaźni i rozmowni, ale ja skupiam się na tym, żeby nie wchodzić im w drogę, żeby nikomu nie stała się krzywda. Jeden facet, który łapie dużo fal, gwiżdże, żeby zwrócić na siebie moją uwagę, i wskazuje głową na wybrzuszenie wody płynące w moją stronę. Odwracam się, mocno wiosłuję i łapię falę. Potem staram się usiąść blisko niego w kolejce. Gwiżdże inne drobne instrukcje, na przykład machając do mnie, kiedy jestem zbyt daleko na ramieniu, a czasem krzyczy, działaj!

Pewnego ranka przestaję wiosłować, kiedy docieram do środkowej części i przez chwilę pływam z jednym z kolegów z trzeciej klasy, byłym żołnierzem piechoty morskiej o doskonałej postawie. Mówi, że chłopaki z najdalszej sekcji przepuścili wiele dobrych fal, więc czeka tutaj na nadwyżkę. Moje ramiona są obolałe i zmęczone, więc nie mam nic przeciwko dołączeniu do niego tutaj, zamiast kontynuować długie wiosłowanie na większe fale. Przypomina mi, żebym zaciskał palce i trzymał łokcie podczas wiosłowania, żebym nabrał większego rozpędu, i każe mi zacisnąć pośladki tuż przed wyskoczeniem. Pyta, czy czytałam „Dni barbarzyńców”. Oboje uwielbiamy opowiadać o życiu wypełnionym surfingowymi przygodami na całym świecie, ale czuję się trochę mniej związany z tą opowieścią, ponieważ nie mogę sobie wyobrazić samotnej kobiety, która została podrzucona tak, jak autorka, by surfować na odległej wyspie na Pacyfiku z tylko kilka przepisów. Mówię mu, że piszę o tym, co to znaczy być Amerykaninem, a on mówi: „To bardzo się zmieniło”. Zanim zadam mu więcej pytań,

Niewiele kobiet dołącza do kolejki, więc zwykle trzymam się blisko nich, kiedy się pojawiają. Starsza blondynka o imieniu Tracy boogie boards. Jest Amerykanką mieszkającą w Esterillos i udziela lekcji surfingu miejscowym dzieciom w ramach swojej chrześcijańskiej służby. Normalnie byłaby na desce surfingowej, ale osiem tygodni temu przeszła operację wymiany stawu biodrowego, więc powoli wraca do wody. Tracy przypomina mi, żebym wiosłował w falę pod kątem i czekał, aż czubek fali się ułoży, zanim wyskoczy. Kolejna kobieta okazuje się być córką Mike'a z Maine , który trzy lata temu pozwolił mi przylgnąć do swojej deski surfingowej, aby odpocząć po tym, jak wielka katastrofa wyrwała mi smycz z kostki i zmiotła deskę.

Jeden przyjaciel z naszej grupy wyjeżdża przed końcem tygodnia. Oddaję swoją deskę Jorge i używam jej szybszej, dłuższej deski przez następne dwa dni i łapię więcej fal niż przez poprzednie pięć dni razem wziętych. Początkowo obwiniałem siebie za swój zły występ i po części była to prawda. Nie surfowałem od trzech lat i zacząłem trenować na lądzie zaledwie kilka miesięcy przed wyjazdem. Początkowo wybrałem szerszą, cięższą deskę, ponieważ myślałem, że potrzebuję stabilności podczas ponownego poznawania tego sportu. Jednak przez pierwsze kilka dni przegapiłem wiele fal, ponieważ nie byłem w stanie wiosłować wystarczająco szybko na powolnym, masywnym zbiorniku. Potrzebowałem szybkości, a nie pływalności.

***

Na La Sirena surfujemy od 2010 roku, a na Rancho Coral mieszkamy od 2011 roku. Dlaczego co roku tu wracamy ?

Rustykalne miasteczko Esterillos Oeste rozrosło się tylko trochę, odkąd zaczęliśmy tu przyjeżdżać. Nadal jest dość rustykalny, mimo że przez lata przeniosło się tu więcej mieszkańców Ameryki Północnej. Rancho Coral pozostał prawie taki sam. Zawsze zatrzymujemy się w pokoju nr 2, z wyjątkiem jednego roku, kiedy przenieśliśmy się do pokoju nr 1, który ma własny hamak na werandzie. Wyjęli podwójne łóżka i przekształcili je w apartament dla nowożeńców, więc jesteśmy z powrotem w pokoju nr 2, który nam odpowiada.

Legwany przemykają po blaszanym dachu, zwykle w środku dnia, kiedy szukają gorącego słońca do wygrzewania się. Czasami migdały spadają na dach z zaskakującym brzękiem. Sfora małych psów i jeden kot wędrują po terenie. Liderem jest mały jednooki chihuahua o imieniu Macho. Nazywają go Macho, ponieważ zawsze drapie się z innymi psami.

Podczas pandemii Rancho stworzyło salon na świeżym powietrzu, sadząc więcej drzew kokosowych wokół trawiastego skrawka przed hotelem. Samochody parkowały tam i zajmowały całą przestrzeń, co oznaczało, że nie mogliśmy wygodnie usiąść przy plaży. Próbowaliśmy siedzieć na nisko zawieszonych leżakach pod parasolem, ale piasek w ciągu dnia emitował zbyt dużo ciepła. Aby uciec przed upałem, spędzaliśmy czas w zadaszonej jadalni Rancho lub na podwórku od frontu, gdzie przez roślinność wciąż mogliśmy zobaczyć kawałek oceanu. Teraz, kiedy samochody zostały wygnane, dozorca codziennie wyciąga krzesła adirondack na trawę, a ja siedzę tam w cieniu kokosów i drzew migdałowych, podczas gdy morska bryza rozprasza upał. Patrzę na ocean. Myślę, że. Piszę.

Przez lata ustaliliśmy rutynę. Po każdej porannej sesji surfowania spłukujemy sól i piasek pod zewnętrznym prysznicem. Od tygodnia przestałam myć ciało mydłem i myć włosy szamponem. Robimy odprawęprzy tym samym obfitym śniadaniu każdego dnia: dwa jajka, banany, ryż z fasolą, biały ser i tortille popijane dużą filiżanką łagodnej kostarykańskiej kawy. Czasami zamawiam kawałek grubego bekonu, którym dzielę się z psami. Codziennie w porze lunchu zamawiam koktajl owocowy. Codziennie wieczorem jemy kolację w restauracji Almendros. Codziennie, zanim słońce wzejdzie zbyt wysoko, idziemy plażą do ujścia rzeki. Jeśli przypływ przyjdzie później, idziemy tam przed wschodem słońca. Robimy zakupy w sklepie spożywczym Super Sol codziennie lub dwa, aby zaopatrzyć się w banany, orzechy i wodę. Raz w tygodniu zafundujemy sobie kanapkę z lodami Trits. Pod koniec tygodnia, podczas odpływu, przechodzimy przez odsłonięte skały, by odwiedzić La Sirena. Jeśli drugi przypływ działa i jeśli moje ramiona i ramiona mają jeszcze trochę soku, surfujemy ponownie po południu lub wczesnym wieczorem. Zwykle jesteśmy w łóżku o 9 każdej nocy. Nieustanny dźwięk oceanu kołysze mnie w głęboki sen. Kogut pieje o świcie, a potem ptaki wypełniają powietrze kakofonią śpiewu dokładnie o wschodzie słońca i ponownie o zachodzie słońca. Nasze ciała łatwo wpadają w naturalny rytm dobowy.

To miejsce roi się od stworzeń. Rodzina leniwców dwupalczastych przeniosła się na drzewo mango na podwórku przed domem. Śpią na gałęziach na szczycie, więc trudno je dostrzec. Czasami migrują na inne drzewo za hotelem, ale nigdy nie widzę ich w ruchu. W Kostaryce nazywa się je perezoso , co oznacza również leniwy.

Dwie pary szkarłatnych ar krążą wokół ogromnego drzewa migdałowego w dole plaży. Pod tym drzewem zawsze jest sterta zielonych łupin orzechów, bo ptaki je rozłupują, a potem upuszczają łupiny po zjedzeniu mięsa. Nad głowami unoszą się fregaty. Sępy krążą po plaży w poszukiwaniu jedzenia pozostawionego przez małe, kolorowe łodzie rybackie.

Podczas pewnego porannego spaceru do ujścia, na odcinku, który kiedyś był pokryty połamanymi muszlami, widzimy setki mięczaków pływających w płytkiej wodzie. Kiedy woda przelewa się przez piasek, mięczaki częściowo wyłaniają się ze swoich muszli i rozkładają swoje ciała, tworząc mięsiste parasole. Cofająca się woda łapie maleńkie zadaszenia wciąż przymocowane do ich domów w kształcie pocisków i wyrzuca je w morze. Jeśli nie dotarli do końca, zatrzymują się i kopią w piasku, dopóki nie wypłynie kolejna fala wody. Nigdy wcześniej nie widziałem tak wielu i teoretyzuję, że woda stała się czystsza. Po trzech latach z mniejszą liczbą turystów życie morskie powróciło, by zahamować muszle.

***

Pomimo mojej ciekawości świata i nieustannego pragnienia nowych doświadczeń, niezmienność tego nieskażonego miejsca i rutyna, którą stworzyliśmy, dodaje mi otuchy i ukojenia. Tutaj podejmujemy bardzo mało decyzji, więc mój umysł w pełni się odpręża i regeneruje. Nawet przypływ określa, kiedy surfujemy. Mam tutaj wiele chwil aha każdego dnia, kiedy mój mózg się oczyszcza i jestem w stanie się skupić .

Cuda natury zwiększają moc mojego mózgu i poprawiają stan emocjonalny. Czasami po kolacji wychodzę na plażę, siadam na pniu i patrzę na rozległą przestrzeń ciemnego nocnego nieba usianego milionami błyszczących gwiazd. Z łatwością mogę znaleźć Oriona i Wielki Wóz oraz stałe światło Jowisza i Wenus. Nie sposób nie odczuwać podziwu i zdumienia. Patrzenie na ten kosmiczny gobelin przenosi mnie poza granice codzienności do miejsca, w którym wszystko jest możliwe.