W zimno

Jan 23 2023
Wiersz
W dniu, w którym po raz pierwszy pojawiłem się w tym gorzkim świecie, znalazłem się w zimnie: skóra pokryta chłodem zimowego poranka, mój ciepły, nasycony oddech jak mglista chmura w lodowatym północnym powietrzu, moja klatka piersiowa płonie z każdym spanikowanym i desperackim oddechem. Biel dominuje w krajobrazie.
Zdjęcie Diany Parkhouse na Unsplash

Znajduję się w zimnie tak nagi
jak w dniu, w którym po raz pierwszy wkroczyłem do tego gorzkiego świata:
skóra pokryta pryszczami przez chłód zimowego poranka,
mój ciepły, nasycony oddech jak mglista chmura
w lodowatym północnym powietrzu, moja pierś płonie
z każdym spanikowanym i desperackim oddechem .

Biel dominuje w krajobrazie. Ciemne
i postrzępione góry, które wzniosły się wczoraj,
są ledwo widoczne. Nawet zieleń potężnych
daglezji pokryta jest grubą warstwą
śniegu i nie stoi już dumnie, uginając się
pod wpływem ostrych zim na północy kraju.

Nie pamiętam dotyku bujnej trawy
pod stopami ani bukietu
żywych dzikich kwiatów, które kiedyś kwitły
w tej nędzy jałowości. Gdzie się
podziały ciepłe powiewy lata, które niosłyby
mnie przez miotanie się i strach?

W oddali jeleń bielik stoi
wyprostowany, z rozdętymi nozdrzami, wdychając znajomy blady
poranek, otrząsając się z dzikości natury
spod swojej kudłatej brązowej szaty. Jego majestatyczna korona
była świadkiem sezonów przychodzących i odchodzących, a on wyprzedził
nieustępliwy pościg północnego szarego wilka.

Pragnę być jak dzielny kozioł, dumny i pewny siebie
, zahartowany z natury, by stawić czoła ostremu mrozowi,
jednak niespokojne wizje mojego zmęczonego umysłu nie
topią się tak łatwo. Nie ma wytchnienia, ponieważ groźny
Amarok prześladuje mnie nocą, zwabiając mnie dokładnie w
miejsce, gdzie strach pożera ludzkie serca.

Ale nie pozwolę, by strach decydował za mnie dzisiaj. Ta
pora roku minie i wiosna zapoczątkuje wielką
odwilż. Rozpłynie się ciężar mojej rozpaczy,
a nawet delikatne płatki krokusów
przebiją się przez resztki zimy i zaświecą,
choć na chwilę, nadzieją na nowe jutro.

Zdjęcie Patricka na Unsplash

Wilk Amarok to mityczne stworzenie, które w przeciwieństwie do innych wilków poluje samotnie, a nie w stadzie. Poluje na ludzi, którzy wychodzą samotnie w nocy na polowanie i karze ich za głupotę.

Dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie mojego wiersza. Bez ciebie mój głos byłby cichym szeptem unoszącym się w powietrzu.

Jeśli podobał ci się ten kawałek, możesz także docenić Lost in the Woods.

https:///scribe/lost-in-the-woods-59f4a3f854e6