Widmowa dziewczyna
Widmowa dziewczyna
w tym wierszu jestem medium spirytystycznym
i ilekroć zamykam oczy
, przenoszę się do królestwa , w którym wzywanie imienia Boga
jest niemoralne .
Stoję nagi
przed niewidzialną dziewczyną
, której ciałem mogę się tylko delektować,
ale nie mogę go wyśledzić.
próbowałem kochać
bez wpadania
do brzucha piekła.
ale jest coś w pożądaniu
, które ciągle zmienia się w zakazany owoc
w otworze ust.
albo jak inaczej nazwiesz miłość
, która istnieje tylko jako metafora
rzeczy, które nie mieszają się ze sobą?
Jestem tutaj, próbując nakłonić upiorną dziewczynę,
by została moją muzą. przybrać pozę.
i pozwól mi zarysować jej postacie
niewidzialnym atramentem. w miejscu
, gdzie szaleństwem jest dwoje kochanków
płynących pod prąd
do brzegu, który kończy się happy endem.
co znaczy,
Te podstawy uznają mnie za winnego
, jeśli zrzucę swoje ciało, by zjednoczyć się z moim duchowym płomieniem.
nie ma nic romantycznego w kochaniu dziewczyny,
którą widzę tylko w snach.
nie ma nic czarującego w duchowej żonie. Więc
Ukrywam ją w swojej głowie. i nikomu
nie mów o niej ani słowa .
Orò
dziecko ucieka w nieobecność i jest to dla
miejskiego rytuału pokuty.
- Adedamola Ruqayyah Aderibigbe
Mieszkam tutaj, w tym mieście maskarady
i niespokojnych duchów. Gdzie
moja babcia mieszka - milę
pod ziemią. ale ona nawiedza wieczorami.
Próbuję nakłonić upiorną dziewczynę, by była moją muzą.
przybrać pozę. i pozwól mi zarysować jej figury
z niewidzialnym atramentem. nigdy nie byłam na imprezie halloweenowej,
ale wyobrażam sobie to jak orò. z maskaradami i duchami
wykonując niesamowitą choreografię na pustych ulicach. i śpiewanie
piosenek, które nie przenikają do zwykłych uszu.
Jedyna różnica — tam, skąd pochodzę,
kobiety widzą duchy jako tabu.
dziewczyna wędruje z ramion matki. i zwraca
bezgłowego ducha - płaczącego.
a wyrocznia twierdzi, że to skutek
naszych nocnych gości. żadna kobieta nie widzi orò
i żyje, by opowiedzieć historię. skąd pochodzę,
ukrywamy nasze kobiety. & siostry. & matki
z hulanek duchów.
i pozwól im zająć nasze miasto.
ponieważ nasze duchy są rozwiązłe. i
bezcześć nasze kobiety do woli.
w moim mieście tak uspokaja się duchy.
pozwalamy im brać… i brać….&
nie pytamy…
Dzisiaj / Powietrze jest duchem mojej babci
Jest coś tajemniczego w wietrze/gwiżdżących zaczarowanych kołysankach o zmierzchu/dopóki słońce nie zasypia/i drzewa/opętane/kołyszą się w upiornej choreografii//w tym wierszu/staram się uosabiać wiatr/i wszystkie (niebiańskie)ciała, które niebieska szata nieba/bo w każdym opowiadanym folklorze/powietrze jest synonimem duchów/i śmierci/i każdej żywej istoty, która istnieje wokół nas niewidzialna//tak dzisiaj/jak bryza szarpie każdą nitką na tkaninie mojej nagiej skóry/ Wyobrażam sobie ducha mojej babci / uspokaja moje ciało rękoma / / albo mam halucynacje i jestem szalony / albo rzeczywiście widziałem oblicze powietrza / w tych samotnych dniach, kiedy paliłem każdy wiersz, który napisałem w ogniu / i patrzyłem, jak zwęglone słowa wzbił się w niebo jak kadzidło/&wtopiony w powietrze/bo w samotności/duch mojej babci jest moją jedyną publicznością//dzisiaj/piszę wiersz by uosabiać wiatr/bo dzisiaj powietrze żyje i śpiewa/bo dzisiaj powietrze jest duchem mojej babci/bo dzisiaj/ powietrze jest moją jedyną publicznością/
kurwa / mag
każda oda, jaką kiedykolwiek napisałem, jest mdła na końcu języka / to znaczy, że nie przemawiają moim głosem / powiedział mi kiedyś przyjaciel / „łatwo tu stracić głos” / to przekleństwo na zwykły poeta / pisać tylko żargonem żalu, którego nigdy nie znał // Kształtuję moje wiersze jak wazony z wypalanej gliny i sadzę w nich chryzantemy i tulipany / mając nadzieję, że wyglądają wystarczająco dobrze, by znaleźć miejsce w oświetlonym magazynie / jakby powiedzieć, że jestem gównianym poetą / a moje wiersze noszą kwiaty, by wyglądać pięknie // wszystkie moje wiersze są bezpańskie i bez mieszkań / dziś przyszła kolejna odmowa / &nagle wiersze tracą smak / piosenka wkrótce ucichnie w gardle, gdy każde przesłuchanie łamie nutę w wersecie / Bóg wie, że nic nie boli bardziej niż odwrócenie się u wejścia do Valhalli // znowu / jestem tutaj / próbuję wymyślać nowe metafory / próbować nakłonić ptaki do śpiewania kolejnej piosenki / uczyć się na nowo kochać moje wiersze mimo wszystko / bo nie piszę tych wierszy / dla magazynów / wpisał je wszechświat / w moją istotę / od zarania dziejów /i wszystkie są piękne
Babatimehin Aṣíwájú jest świeżo upieczonym studentem inżynierii lądowej na Uniwersytecie Ibadan. Nigeryjski eseista, poeta i dramaturg, pisze o kwestiach społecznych, konfliktach osobistych i swojej mniejszościowej tożsamości plemiennej. Obecnie jest członkiem The Poetic Collective, TPC. Jego przyszłe prace zostaną opublikowane w Brittle Paper, African Writer Magazine, Synchronized Chaos i Afrihill Press. Jest członkiem najbardziej prestiżowego klubu literackiego i dyskusyjnego w Afryce Subsaharyjskiej, Sultan Bello hall Literary and Debating Society, University of Ibadan. Możesz go znaleźć na Twitterze @headmasterofui .

![Czym w ogóle jest lista połączona? [Część 1]](https://post.nghiatu.com/assets/images/m/max/724/1*Xokk6XOjWyIGCBujkJsCzQ.jpeg)



































