Jazda próbna

← Rozdział 3 — Berło

Zamykam aplikację randkową. Tak bez sensu.

Jestem sfrustrowany nie dlatego, że trudno o romans. Jestem sfrustrowany, bo muszę zaczynać od nowa.

Kolejny związek rozpadł się z powodu mojej niezdolności do zaangażowania. A może dlatego, że nie miałem planu na przyszłość? Może to są te same?

Mam 27 lat i cieszę się wolnością. Jasne, dzieci są świetne. Chodzi mi o to, że uwielbiałem pomagać w wychowywaniu Fostera, jest dla mnie jak syn. Ale jeśli mam być ze sobą szczery, dzieci prawdopodobnie nie były w kartach. Coś w sprawie „ustalenia się, by wychować dzieci” wydawało się pułapką. Jakbym musiał na stałe włączyć pokładową sztuczną inteligencję, aby zwolnić w dzielnicy mieszkalnej. Przynajmniej nie czułem się na to gotowy. Przynajmniej jeszcze nie.

W rezultacie utknąłem w powtarzającym się cyklu, w którym związki zaczynały się, trwały przez jakiś czas, a potem wygasały. Zwykle wiązało się to z „rozbieżnością aspiracji na przyszłość”, jak zwykle opisywała to Suzy, kiedy wytykała mi powoli obracające się drzwi kobiet, którym ją przedstawiałem przez lata.

Jeśli miałam być ze sobą szczera, prawdopodobnie miało to więcej wspólnego z faktem, że nie sądziłam, że uda mi się utrzymać taką rodzinę, jakiej pragnęłam. Jeszcze nie. Nie z pracą, którą mam teraz. Rodziny są drogie. Nie ma mowy, żebym mógł utrzymać taką rodzinę, do jakiej byłem przyzwyczajony. Ten, z którym dorastałem.

Moja rodzina była dokładnym ucieleśnieniem rodziny zorientowanej na sukces. Cała trójka mojego rodzeństwa była hodowana, wychowywana i szkolona, ​​aby być perfekcyjną. Aby osiągnąć wielkie rzeczy. Nasza rodzina była średnio zamożna, ale mój tata był twardym człowiekiem. Pracował w sprzedaży w firmie infosec i sam był w stanie utrzymać rodzinę, ale jego oczekiwania były zawsze wysokie i sztywne.

Byłem najmłodszym i zdecydowanie dzikim dzieckiem w rodzinie. Nie mogłem usiedzieć w miejscu, nigdy nie słuchałem i zwykle odmawiałem zrobienia tego, o co mnie poproszono. Moi rodzice próbowali skierować moją energię na sport, ale nigdy nie byłem graczem zespołowym. Byłem konkurencyjny, jasne, ale zwykle oznaczało to wzięcie gry w swoje ręce. Dopiero gdy mój tata wprowadził mnie w wyścigi, znalazłem coś, na czym mogłem skupić swoją energię i skupić się na wygrywaniu.

Mój tata był prowodyrem nas wszystkich. Wymaszerowując każdego z nas, aby świat mógł go zobaczyć. A moje rodzeństwo rzeczywiście dokonało wielkich rzeczy. Prawnicy, lekarze, venture capital. A potem byłem ja. Dzikie dziecko, które zaczęło ścigać się. Tata nigdy nie sprzeciwiał się mojej fascynacji wyścigami. Pielęgnował ją i wspierał przez lata. Ale w głębi duszy wiedziałam, że nigdy w pełni tego nie aprobował. Ostrzegał mnie, że to będzie boom lub bust track. Musiałem uzupełnić swoje wyścigi o edukację. Ale nigdy nie mogłem usiedzieć na miejscu w klasie. Zawsze chciałem być na torze.

Z pewnością doceniłem go, gdy wspierał mnie w wyścigu na różnych poziomach. Wiedziałem, że to było drogie. Ale część mnie zawsze wiedziała, że ​​tego nie pochwala. Ilekroć wygrywałem, nie widziałem w jego oczach tej samej dumy, jaką odczuwało moje rodzeństwo z takich rzeczy, jak honorowa rola lub sukcesy w grach zespołowych. Zawsze nie zgadzaliśmy się co do zalet wyścigów. Uważał to za niebezpieczne, samolubne i bezproduktywne. Nie miałem tego dość. Więc niechętnie wspierał mnie przez to, ale więcej niż kilka razy zmuszał mnie do pracy dodatkowej, aby wesprzeć hobby.

Jasne, czasami potrafię być upartą, gorącą głową. Wiem to. Ale też skądś to mam. Mój tata czasami stawał się niewzruszonym obiektem o większej nieustępliwości niż sekwoja. Odmowa uznania zalet przeciwnego poglądu, cierpliwe odrzucanie odmiennych argumentów, aż ugiąłeś się w skrajnej irytacji. Mężczyzna może być męczący. Patronowanie jak cholera. Spośród mojego rodzeństwa byłem jedynym, który potrafił zmusić tatę do załamania się, a przez to mam na myśli wystrzelenie jak petarda. Jako najmłodszy miałem okazję patrzeć, jak wykańcza resztę mojej rodziny. Dowiedziałem się, jak zadawał pytania, aby otoczyć, a następnie ujawnić błąd w argumentacji osoby, chwytając ją w pułapkę i zmuszając do ustąpienia. Tylko ja byłam w stanie mu to odwzajemnić i doprowadzało go to do szału.

Po katastrofie nasze relacje szybko się pogorszyły, ponieważ nie zgadzaliśmy się co do mojej przyszłości. Chciał, żebym zajął się biznesem, finansami lub czymś w tym stylu. Nie zgodziłem się, nie wierząc, że moje wyścigowe dni dobiegły końca. To marzenie zaczęło blaknąć po kilku latach, ale nie przed poważnymi nieporozumieniami z moim tatą i zaczęliśmy tracić kontakt.

Czułem się zagubiony, nie mając dokąd się zwrócić. Wydawało mi się, że mnie porzucił. A teraz byłem zbyt zawstydzony faktem, że prawdopodobnie miał rację i zły na to, że nie potrafił docenić mojej wybranej drogi, że tak naprawdę nigdy więcej nie rozmawialiśmy.

Moja mama była święta i miła dla wszystkich. Miała też w sobie siłę, którą teraz widziałem w Suzy i bardzo to doceniałem.

Ta siła była również czymś, co bardzo trudno było mi znaleźć w kobietach, które spotykałem online. Co być może było kolejnym powodem rozpadu moich związków. Oczekiwania są zbyt wysokie, mamo. Dzięki.

Z frustracji rzucam telefon na kanapę.

Jest południe, szary dzień, gęsty od chmur, właśnie zaczął padać deszcz. Mój dzień wolny, oczywiście. Deszcz uderza w szyby, przypominając mi o zewnątrz, gdzie chcę być.

Pojawia się powiadomienie, że ktoś jest przed moimi drzwiami. Klikam, żeby obejrzeć nagranie wideo i widzę dostawcę odchodzącego od moich drzwi, z powrotem w mrok. Zostawili małą paczkę, co było ciekawe. Byłem przyzwyczajony do dostarczania wszelkiego rodzaju paczek, w tym artykułów spożywczych — ale ta wyglądała inaczej niż zwykłe pudełka lub torby na zakupy. Podchodzę do drzwi wejściowych, aby go odzyskać.

Jest to opakowanie w kształcie sześcianu wielkości mniej więcej piłki nożnej, zawinięte w brązowy papier, z odręcznym adresem zapisanym z boku. Brak rozpoznawalnej nazwy zwrotnej.

Wnoszę pudełko do kuchni i kładę je na blacie, moja ciekawość została pobudzona.

Zdejmuję opakowanie z brązowego papieru. Wewnątrz pudełko z kilkoma błyszczącymi wzorami jest zasłonięte odręczną notatką od Grega.

„Wypróbuj tę grę, zanim odrzucisz moją ofertę. Wyślij mi swój najlepszy wynik. -Greg”

Pod odręczną notatką zapisał swój adres e-mail. Podnoszę notatkę i widzę, że pod spodem znajduje się jeden z najnowszych zestawów słuchawkowych do gier VR. Ciekawy.

Facet był uparty, muszę mu to przyznać. Może trochę szalony w głowie, ale wytrwały. Może coś było w tej jego ofercie. Czuję się trochę źle z tym, jak szybko opuściłem przyjęcie urodzinowe. Wszystko, co mi mówił, było fascynujące i chciałem dowiedzieć się więcej, ale to, co proponował, było śmieszne.

Coś w próbowaniu tego, co wydaje się zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe, umocniło mnie w miejscu, w którym byłem w życiu. I chociaż nie było nic szczególnie złego w jego ofercie i sposobie, w jaki do mnie podszedł, nadal nienawidziłem tych, którzy czuli, że mają całe życie rozpracowane i próbowali mi „pomóc”. To było protekcjonalne.

Ale gry wideo? Mógłbym dosłownie grać w gry wideo przez cały dzień.

Wyjmuję z pudełka gogle VR i dwa joysticki, wchodzę do salonu i opadam na moją ulubioną część kanapy. Bawię się trochę kontrolkami, żeby poczuć się komfortowo, przez chwilę irytując się, że moja skrępowana ręka nie jest w stanie dosięgnąć wszystkich przycisków na prawym uchwycie joysticka. Dopasowuję lekki zestaw słuchawkowy do oczu i uszu, a on natychmiast się włącza, całkowicie otaczając mnie w nowym otoczeniu.

Jestem gdzieś w odległym układzie słonecznym, unoszę się wśród sztucznych planet i asteroid, a moje ciało jest wielkości dużego księżyca. Grafika jest przyzwoita dla VR, ale nie tak dobra, jak niektóre współczesne gry, które znam. Wygląda na to, że nie zostało opracowane przez jedno z wielkich studiów.

Przed sobą widzę menu gry o nazwie „Astronomia”. Poniżej logo gry widzę opcje „Próba czasowa”, „Samouczek”, „Ustawienia” i „Wyjdź”.

Wracając myślami do notatki Grega o wysłaniu mojego najlepszego wyniku, wybieram „Próba czasowa”.

Po krótkim ekranie ładowania siedzę w nowym punkcie przestrzeni. Pode mną unosi się duża planeta, a połowa planety odbija jaskrawe światło słoneczne od czerwonych, różowych i fioletowych formacji powierzchniowych. Białe chmury wirują w wąskiej wstędze atmosfery. Połowa planety jest skąpana w świetle, a wschód lub zachód słońca rysuje pode mną ukośną linię. Nie wygląda jak żadna planeta z naszego Układu Słonecznego, ale szczegóły są wystarczająco dobre, aby przenieść mój mózg, więc czuję się, jakbym naprawdę tam był. Widzę małe słońce w oddali po mojej lewej stronie. Poza tym błyszczące piaski otaczającej galaktyki rozciągają się w nieskończoność.

Na wprost widzę coś, co wydaje się być przezroczystą turkusową drogą. Podróżuje na odległość w kierunku świecącego pierścienia z wolno pulsującymi światłami. To musi być jedna z boi, o których wspomniał Greg. Po przejechaniu przez pierścień tor zakręca w górę i w pionie. Podążam głową w górę śladu i widzę, jak stopniowo zakręca w moją stronę, pokonując przy tym kilka równomiernie rozmieszczonych pierścieni, po czym wystrzeliwuje prosto w dół i skręca w prawo. Poszerzam widok, obracając głowę i ciało, aby zobaczyć pełną skalę toru. To imponujący widok. Przezroczysta turkusowa wstążka wije się i skręca, zygzakiem i zygzakiem, z ostrymi pionami i zaokrąglonymi krzywiznami wypełniającymi rozległą przestrzeń wokół mnie. Moje serce zaczyna trzepotać z podniecenia.

Kiedy moje oczy śledzą cały obwód przez każdą boję pierścieniową i za każdym zakrętem, uświadamiam sobie rodzące się poczucie znajomości w mojej klatce piersiowej. Sam tor ma, jak się wydaje, zaledwie 15–20 zakrętów — choć w 3 wymiarach — więc z pewnością wymagałoby to trochę przyzwyczajenia. Ale im więcej studiuję tor, tym bardziej zdaję sobie sprawę, że dystanse, które trzeba pokonać, wydają się być nieco podobne do standardowego toru wyścigowego na planecie Ziemia.

Zakładając, że kapsuła, w której się znajdowałem, była mniej więcej wielkości samochodu, to ta pierwsza boja musiała być oddalona o mniej niż 1 km, a reszta toru nie mogła mieć więcej niż 10–15 kilometrów długości. To było tak, jakby jakiś gigant zerwał tor wyścigowy F1 z powierzchni ziemi, a następnie zgniótł go w luźną kulę. To były odległości, które znałem.

Patrząc w dół, widzę swoje ciało siedzące na fotelu pilota z rękami na sterach, ale bez ścian statku, jakbym siedział na monecie, co daje mi pełną widoczność w zakresie 360 ​​stopni. Bezpośrednio przede mną mała konsola wyrasta między moimi nogami. Pośrodku osadzona jest kula wielkości mojej pięści z czymś, co wygląda jak sztuczny horyzont, tak jak w konsoli samolotu. Połowa piłki jest koloru brązowego jak ziemia, a druga połowa koloru niebieskiego jak niebo. Piłka ma podłużne białe linie biegnące od góry do dołu z mnóstwem małych kresek i cyfr wzdłuż nich. Sześć kolorowych symboli, których nie znam, nakłada się na kulę wokół piłki, co sprawia wrażenie, jakby poruszały się niezależnie. Rozpoznaję te same symbole w oddali wokół mnie, ustawione w tym samym miejscu, co wokół piłki. Wzdłuż jednej strony kuli widzę przesuwający się wskaźnik oznaczony napisem „THROTTLE”, a po drugiej stronie wskaźnik oznaczony napisem „G-FORCE”. Na górze widzę odczyt liczbowy z „m/s”, który wydaje się być moją prędkością w metrach na sekundę. Umieszczona na środku kuli, skierowana bezpośrednio do mnie, widzę symboliczną wersję czegoś, co wygląda jak mój statek kosmiczny, ze skrzydłami po obu stronach i kropką pośrodku. To musi być miejsce, które wskazuję, czyli linia podziału między niebem a horyzontem. Linia horyzontu leży płasko w jednej linii z dużą planetą wyłaniającą się bezpośrednio pode mną. Umieszczona na środku kuli, skierowana bezpośrednio do mnie, widzę symboliczną wersję czegoś, co wygląda jak mój statek kosmiczny, ze skrzydłami po obu stronach i kropką pośrodku. To musi być miejsce, które wskazuję, czyli linia podziału między niebem a horyzontem. Linia horyzontu leży płasko w jednej linii z dużą planetą wyłaniającą się bezpośrednio pode mną. Umieszczona na środku kuli, skierowana bezpośrednio do mnie, widzę symboliczną wersję czegoś, co wygląda jak mój statek kosmiczny, ze skrzydłami po obu stronach i kropką pośrodku. To musi być miejsce, które wskazuję, czyli linia podziału między niebem a horyzontem. Linia horyzontu leży płasko w jednej linii z dużą planetą wyłaniającą się bezpośrednio pode mną.

Bawię się trochę kontrolkami, popychając joystick do przodu i natychmiast wpadam w chwiejny przewrót, wciąż siedząc na miejscu na linii startu. Próbuję skorygować przechylenie, przesuwając elementy sterujące w kierunku, który wydaje mi się przeciwny, ale to tylko pogarsza sprawę. Wkrótce obracam się wokół 3 różnych osi i wszystko wokół mnie staje się całkowicie rozmazane. Nic, co mogę zrobić, nie sprawi, że będzie lepiej. Każda próba poruszenia joystickiem powoduje przyspieszenie obrotu lub gwałtowną zmianę kierunku. Navball przede mną przewraca się i obraca. Czuję się, jakbym znajdowała się w pralce, która została zrzucona w dół. Zaczynam mieć zawroty głowy, więc zatrzymuję grę i uruchamiam ponownie, co natychmiast przenosi mnie z powrotem do punktu wyjścia, siedząc nieruchomo.

Cóż, to było trochę przerażające.

Co się stanie, jeśli wpadniesz w taki niekontrolowany obrót w kosmosie? Przypominają mi się filmy pokazujące astronautów podczas treningu, gdzie siedzą na wieloosiowym krześle i obracają się. Być może po to się szkolili.

Ponownie próbuję sterować, zdając sobie sprawę, że nadal nie wiem, jak sprawić, by statek w ogóle jechał do przodu po torze. Jestem teraz w powolnym obrocie, wciąż siedzę w miejscu, powoli przechylając nos w dół iw lewo, w stronę planety. Mój widok wypełnia się świecącą wstęgą torów, która wydaje się wystarczająco szeroka, aby pomieścić kilka strąków ustawionych obok siebie. Linia startu jest przede mną i oznaczona linią pól w szachownicę biegnącą prostopadle w poprzek toru.

Daleko pode mną, patrząc teraz przez przezroczysty tor, widzę kilka warstw turkusowych prostych i zakrętów torujących sobie drogę przez wrota i tworzących wokół mnie luźne gniazdo skręconych ścieżek. Kontynuując powolne obracanie „w dół”, zauważam, że kolorowe symbole w oddali, którą zauważyłem wcześniej, pozostają nieruchome w stosunku do planety poniżej. Muszą mi one pomóc zorientować się w jakimś krajobrazie. Dobra, czegoś się uczę.

Tym razem przesuwam elementy sterujące „w górę” nieco łagodniej, ale udaje mi się tylko wprowadzić w dezorientujący obrót beczki. Frustracja płonie w moich ramionach. Biorę głęboki oddech i tłumię chęć wyjścia i ponownego uruchomienia. Skoncentrowanie się na usunięciu rolki w pierwszej kolejności wydaje mi się, że pomaga mi to zorientować się na tyle, aby wypracować obrót z pozostałymi dwiema osiami. Wkrótce jestem w stanie zwolnić obrót i znaleźć drogę z powrotem do toru w pierwotnym kierunku.

Ćwiczę jeszcze kilka razy, wprowadzając się w szalony obrót, zanim odzyskam kontrolę. To z pewnością wyzwanie, ale zdaję sobie sprawę, że dobrze się bawię, gdy zaczynam to rozumieć.

Część tego, co Foster powiedział mi o przestrzeni kosmicznej, zaczyna powracać. W przestrzeni nie ma tarcia, więc każde zastosowane wejście kierunkowe musi mieć równe i przeciwne wejście, aby temu przeciwdziałać. Niezależnie od tego, czy zatrzymujesz się na zakręcie, czy też całkowicie się zatrzymujesz. Pamiętam też, jak uczył mnie różnicy między odchyleniem, pochyleniem i przechyleniem. Yaw obraca nos w lewo lub w prawo. Podnoś w górę iw dół. A Roll obrócił statek w beczce toczącej się w lewo lub w prawo.

Miało to sens, biorąc pod uwagę, że każde wejście kierunkowe było możliwe dzięki sterom strumieniowym na zewnątrz statku. Więc gdybym polecił statkowi skręcić w prawo, pchnąłby go w tym kierunku, ale aby zatrzymać obrót, potrzebowałbym równego i przeciwnego ciągu skierowanego w lewo, aby zatrzymać mój obrót.

Wydaje się, że jest dużo do śledzenia podczas wyścigu. Wątpliwości wkradają się, gdy zdaję sobie sprawę, jak bardzo byłbym ponad moją głową, gdyby to był prawdziwy statek kosmiczny. Jak częste były niekontrolowane obroty? Czy piloci stracili przytomność? Albo giń? Czy istniały sposoby na odzyskanie statku, który wymknął się spod kontroli i wyleciał w kosmos?

Mogę sobie tylko wyobrazić, o ile trudniej byłoby ustabilizować statek kosmiczny w zerowym G z dodatkowym wymiarem sił G ciągnących ciało w przypadkowych kierunkach i siejących spustoszenie w koncentracji. Na torach wyścigowych na ziemi było to kluczowe do trenowania. Ciało, które mogłoby działać przeciwko siłom G i mózg, który mógłby pozostać skupiony w samochodzie. Być może do tego właśnie zmierzał Greg, biorąc pod uwagę moje doświadczenie w obu przypadkach.

Jak sprawić, by ta sprawa potoczyła się do przodu? Kończę stabilizację kolejnego przekrzywionego obrotu i statek zatrzymuje się, kierując się mniej więcej w stronę bramy pierścieniowej oznaczającej pierwszy róg. Wyzwalacz wydaje się obiecujący. Naciskam prawy spust i kapsuła eksploduje do przodu.

Bardzo szybko odkrywam, że nie wyrównałem się z turkusowym torem, gdy mój kąt prowadzi mnie w dół i przez niego na drugą stronę, tak że teraz pojawia się nade mną. Pierwsza narożna brama pierścieniowa również zbliża się szybko, tuż poza zasięgiem nade mną. Widzę niebiesko-zieloną, przezroczystą ścieżkę, która z wdziękiem przechodzi przez pierścień i idzie pionowo. Puszczam spust, eliminując gaz, ale w przeciwieństwie do samochodu toczącego się po chodniku nie ma tarcia, które by mnie spowalniało, więc pędzę za boją, rzucając się w pustkę. Spoglądam za siebie i widzę bramę pierścienia i świecącą wstęgę toru szybko znikającą w oddali.

Gdzie są przerwy w tej sprawie? Naciskam lewy spust i symulowane strumienie odrzutowe po obu stronach kokpitu eksplodują, celując dokładnie przede mną. Oto oni. Dźwięk jest głośny i intensywny. Niemal czuję, jak przeciążenia wbijają mój tors w 5-punktowy pas bezpieczeństwa. Z przepustnicą na 100 i tarczą G-force odbijającą się na czerwono, oglądam się za siebie i widzę, że pierwsza brama przestała się oddalać, a potem znów zaczyna się zbliżać.

„Tu nic nie idzie”. mówię głośno.

Naciskam joystickiem „w górę”, aby zwiększyć ton, i jednocześnie rozpoczynam mały obrót, obracając się w górę iw kółko, jakbym podążał po ścieżce słońca po niebie. Kiedy jestem już prawie obrócony i zwrócony w przeciwnym kierunku, używam dokładnie przeciwnego kierunku, aby zatrzymać obrót, i ponownie znajduję się twarzą do nadjeżdżającej bramy pierścienia. Zdając sobie sprawę, że to nie pomoże mi przedostać się przez właściwą bramkę z powodu mojego pierwotnego błędu zejścia z kursu, próbuję rozpocząć kolejny obrót, aby ustawić się „w górę”, by spotkać się z bramą. Ponownie przykładam zbyt duży nacisk i strzelam w górę i przez pierścień pod zupełnie złym kątem. Następna boja powoli oddala się za mną, gdy idę prosto w górę. Linia startu zanika pode mną.

Chłopcze, to było trudne. Zdejmuję słuchawki, żeby dać sobie spokój.

Patrzę na godzinę i uświadamiam sobie, że minęła już godzina. To było nic, jeśli nie zabawa. Chociaż mogę mieć przeczucie, skąd Greg pochodzi ze swoimi szalonymi pomysłami, czuję się trochę zawiedziony. Jasne, wciąż muszę ukończyć samouczek, ale część mnie miała nadzieję, że gra przebiegnie naturalnie i odniosę sukces za pierwszym podejściem. Ale wydaje mi się, że jestem daleko od przejścia przez więcej niż pierwszą bramkę pierścieniową.

Jestem jak nowonarodzony gnu, który nie nauczył się używać nóg. Tyle do ogarnięcia, tyle nowości, że nie wyobrażam sobie, żeby ktoś powierzył mi prawdziwy statek kosmiczny. Nie bez lat treningu. Jeśli już, to tylko potwierdziło moje podejrzenia, że ​​oferta Grega jest zbyt piękna, aby mogła być prawdziwa. Nie było po co robić sobie nadziei, bo wiedziałam, że się rozczaruję.

To nie znaczy, że nie mogłem dalej grać w tę grę i stać się w niej lepszy. Może za kilka lat będę osobą, której szuka Greg. Zacznij odwracać głowy. Postanawiam odebrać grę i kontynuować grę później. W międzyczasie muszę wyjść z domu.

Znajduję w telefonie wiadomość od Suzy, zapraszającą mnie na lunch. Daję jej znać, że dołączę, biorę kurtkę i wychodzę frontowymi drzwiami.

–

Dom Suzy jest ciepły i zachęcający, gdy wchodzę do jej domu. Jej wejście jest zasłane płaszczami, butami i butami, które są przypadkowo poukładane na hakach i pod ławką. Rysunki rodzinne, przygodowe i dziecięce od razu witają mnie na korytarzu, gdy wracam do kuchni i salonu. Kilka zdjęć przedstawia mnie, uśmiechającą się z młodszym Fosterem.

Jeden pokazuje jego rozpromienioną twarz, a ja uśmiecham się nad jego ramieniem, gdy pokazujemy żółwia, którego złapaliśmy w pobliskim strumieniu. Inny pokazuje go siedzącego w samochodzie wyścigowym z napędem elektrycznym na podjeździe, podczas gdy ja pochylam się z piwem w dłoni, udając, że naprawiam jego silnik. Na ostatnim zdjęciu podpieram Fostera, gdy stoi za kierownicą bolidu F1, którym się ścigałem.

Obok wisi oprawiony w ramki obrazek, który Foster narysował zaraz po wypadku, gdy miał 7 lat. To moje zdjęcie w kasku, stoję na zewnątrz samochodu wyścigowego z gipsem na prawej ręce i flagą w szachownicę w lewej ręce. Foster i jego rodzice dopingują z trybun. Miało to przedstawiać moje zdrowienie, na drodze do powrotu za kierownicę i wyścig.

Zawsze zachwycałem się tym, jak bardzo kocham rysunek. Ile to dla mnie znaczyło. Jak wykorzystałbym to jako inspirację do powrotu na miejsce kierowcy. Ale po kilku rozczarowujących blokadach drogowych, w tym mojej ręce, utrzymującym się problemie nerwowym ze stopą i niemożności pełnego pokonania zespołu stresu pourazowego po wypadku, odłożyłem rękawice wyścigowe.

Po uświadomieniu sobie, że nie wrócę za kierownicę, zacząłem widzieć rysunek Fostera w innym świetle. Stał się reprezentacją mojego życia z tą chwilą, teraz ustaloną w czasie. Stojąc na zewnątrz samochodu wyścigowego, na zawsze oddzielony od siedzenia kierowcy.

Dano mi wszelkie możliwości pozostania w tym sporcie. Po raz pierwszy dołączyłem do zespołu jako szef załogi pit-stopu, nadzorując ludzi, którzy szybko wymieniali komponenty podczas wyścigu. Na początku cieszyłem się, że mogłem kontynuować podróżowanie po świecie z zespołem, ale szybko się to zmieniło, ponieważ presja i odpowiedzialność związana z tą rolą przyćmiły moje zaangażowanie. To bardzo różniło się od bycia w centrum uwagi, gdy jesteś gwiazdą. Walczyłem też o zbudowanie jakiegokolwiek koleżeństwa zespołowego, co nie było zaskoczeniem dla absolutnie nikogo w mojej rodzinie, biorąc pod uwagę moją historię walki o bycie graczem zespołowym.

Próbowałem współpracować z zespołem technologicznym, starając się zrozumieć oprogramowanie w pojeździe, ale krzywa uczenia się była zbyt stroma i szybko znalazłem się ponad moją głową. Jak się w końcu dowiedziałem, komputery AI w pojazdach konsumenckich były znacznie prostsze w obsłudze niż w maszynach wyścigowych o wysokich osiągach, gdzie korzystanie ze sztucznej inteligencji było niezgodne z zasadami i wszystko musiało być ręcznie kodowane i dostrajane. Próbowałem też swoich sił w biznesie, pracując w centrali w południowej Kalifornii nad sprzedażą, marketingiem i sponsoringiem, ale podobnie jak w szkole uznałem to za suche, niesatysfakcjonujące i niemotywujące. Szybko straciłem zainteresowanie.

Po przeskakiwaniu od pracy do pracy w zespole przez kilka lat, zacząłem odczuwać, że moja gwiazda traci na znaczeniu. Niektórzy z kluczowych graczy w zarządzaniu zmienili się, a ci, dla których pracowałem, stracili do mnie cierpliwość. Zdecydowałem się na rozgałęzienie na własną rękę, ale nie miałem zbyt wiele szczęścia.

Nie miałem problemu z udawaniem, że te niepowodzenia mnie nie denerwują. To była część bycia dobrym kierowcą, zachowywania chłodnej głowy i okazywania na zewnątrz poczucia pogody ducha i spokoju. Ale prawda była taka, że ​​nie wierzyłem, że jestem w stanie zrobić solidną karierę. Po prostu wydawało mi się, że nie mam do tego cierpliwości. W moim życiorysie było niewiele prawdziwych osiągnięć poza kilkoma oprawionymi zdjęciami, na których stoję na podium i rozpylam szampana.

Postanowiłem przenieść się bliżej Suzy, do małego nadmorskiego miasteczka Monterey w środkowej Kalifornii. W ramach tymczasowego występu przyjąłem ofertę pracy od Julie do pracy w warsztacie Teptic przy naprawie samochodów. Ona i jej synowie śledzili moją karierę wyścigową i byli wielkimi fanami, więc byli podekscytowani, że dołączyłem do załogi. Na początku podszedłem do tej pracy z nastawieniem purysty, żartując, że pojazdy elektryczne są „tak poniżej mnie” w porównaniu z czterosuwowymi, turbodoładowanymi silnikami V6 o pojemności 1,6 litra, z którymi pracowałem przyzwyczajony. Ale dość szybko mój snobizm zmienił się w uznanie dla prostoty pojazdów elektrycznych i zacząłem cieszyć się pracą z szybkimi samochodami i fajną technologią. To było teraz trzy lata temu.

Wchodzę do kuchni, a Suzy jest zajęta przygotowywaniem lunchu. Foster jest w salonie i gra w gry wideo.

„Hej, Suze”, mówię, zdejmując płaszcz i siadając przy kuchennym blacie, „co dzisiaj ugotujemy?”

"Cześć bracie. Cieszę się, że mogliście do nas dołączyć w ten ponury dzień.” Obchodzi ladę i obejmuje mnie mocno z boku, na co się pochylam. Suzy, jako najstarsza z rodzeństwa, zawsze miała tendencję do bycia matriarchą rodziny, wypełniając rolę, którą zawsze uważałam za pracę naszej matki. Po prostu pracowała najciężej, aby wszyscy byli w kontakcie, upewniając się, że sprawdziliśmy nasze ego przy drzwiach, aby zapewnić komfortowy czas z rodziną, kiedy tylko się pojawi. Nasza matka, Cindy, była bardzo łagodną i słodką kobietą, która nie miała w sobie ani krzty uporu. Troskliwa i empatyczna jak każdy, kogo kiedykolwiek spotkasz, była także bierna i jak baranek, sprzeciwiając się apodyktycznej naturze naszego ojca. Bycie małżeństwem z tym mężczyzną przez prawie 40 lat wyczerpałoby każdego, nie mówiąc już o kimś, kto nie miał już w sobie wiele walki.

Z drugiej strony wspaniały charakter mojej siostry pochodził od naszego ojca i był przez niego sumiennie kształtowany. Była ostra jak brzytwa, pełna opinii i nigdy nie można było jej przebić żadnym gównem. Była jedną z nielicznych osób, które potrafiły mnie przejrzeć. Pewnie dlatego tak dobrze jej się powodziło w biznesie, kierując zespołem jako dyrektor w dużej firmie produkującej sprzęt medyczny. Jako moja starsza siostra zawsze ją podziwiałam i doceniałam to, jak przejmuje dowodzenie.

"Dzięki siostro. Nigdy nie zrezygnuje z darmowego posiłku. Czasami zastanawiam się, czy nie powinieneś po prostu pozwolić mi się wprowadzić.

– I masz do czynienia z tym, że wracasz do domu z barów w piątkowe i sobotnie wieczory? Nie, dziękuję. Bez wątpienia przekonałbyś Carla, że ​​to dobry pomysł, by znowu zacząć nocne życie.

"Masz rację. Carl uwielbia ze mną wychodzić. - mówię z uśmiechem. Mąż Suzy jest najmilszym z facetów. Inżynier w tej samej firmie zajmującej się urządzeniami medycznymi, dla której pracuje Suzy, jest łagodny i zabawny, ale też trochę popychadłem. Niezmiernie łatwo było go namówić na wypicie o jednego piwa za dużo, ilekroć Suzy spuszczała go z oczu.

“Czułem się dzisiaj jak pieczone w piekarniku tacos.” mówi, wyjmując z piekarnika blachę do pieczenia wypełnioną żółtymi muszlami taco nadziewanymi po brzegi mięsem, fasolą i topionym serem. Kopniakiem zamyka drzwiczki piekarnika i kładzie patelnię na blacie pośród wszystkich dodatków do taco. „Foster, widziałeś, że jest tu twój wujek?”

„Hej, durniu, zapomniałeś się do mnie łasić i przytulić. Jestem obrażony.

Foster był kiedyś jednym z moich największych fanów. Powitał mnie w drzwiach, kiedy tylko przychodziłem i zadawał niekończące się pytania o bycie kierowcą wyścigowym. Jego entuzjazm osłabł z biegiem lat, ale to było zrozumiałe. Nie ścigałem się już samochodami, a on dorastał i poszerzał swoje zainteresowania, a kosmos i najwyraźniej wyścigi kosmiczne były obecnie gorącym tematem.

„Przepraszam, wujku!” Foster przerywa grę i wstaje, aby przejść z salonu do kuchni. „Byłem w stanie flow podczas mojej gry”.

„Stan przepływu, co?”

"Tak. Uczyliśmy się o tym w szkole. Dzieje się tak, gdy całkowicie się w czymś zanurzasz. To wtedy wydaje się, że czas zwalnia i nic innego się nie liczy oprócz tego, co jest tuż przed tobą. Mówi się nam, żebyśmy zwracali uwagę, kiedy wchodzimy w stan flow. To może być dobry wyznacznik przyszłej ścieżki kariery.”

– Niezła próba, dzieciaku. Suzy mówi: „Gry wideo się nie liczą”.

„Ale mogą! John Perigo i Taylor Nelson już zarabiają na e-sporcie”.

„Rodzice Johna Perigo i Taylora Nelsona mają różne poglądy na temat tego, co jest dobre dla ich dzieci na dłuższą metę”.

„Mówię tylko, że podczas grania w gry wideo można być w stanie flow”. mówi Foster.

"Być może. Ale są dosłownie zaprojektowane, aby cię tam umieścić. Nie mówię, że gry wideo są dla ciebie złe, pozwalam ci w nie grać w tym domu. Mówię, że szkoła uczy cię, jak znaleźć stan przepływu, który jest produktywny, abyś mógł wnieść pozytywny wkład w nasze społeczeństwo”.

„Ale produktywne dla kogo?” Wyzwania Fostera: „Dlaczego rywalizacja w e-sporcie lub zostanie Streamerem nie może być uznana za produktywną? Czy to nie jest rozrywka? Na przykład, jaka jest różnica między wyścigami F1 a e-sportem?

Moje brwi idą w górę. Klasyczne wyzwanie Rockstone. Wyczuwam nawet strzępek tego samego znajomego tonu, którego używa mój tata, zadając pytanie, o którym wie, że miesza w garnku.

Odwracam się twarzą do siostry, kładąc łokieć na blacie i chowając podbródek w czteropalczastej dłoni, by ukryć rozbawiony uśmiech. „Może cię tam mieć, siostro”.

Suzy odpowiada uśmiechem, nie chwytając przynęty. „Cóż, w tym momencie mogę wyciągnąć kartę wszechpotężnej Mamy i powiedzieć każdemu z was, że tak mówię, a mama wie najlepiej. A teraz jedz. Na jej twarzy nie widać ani odrobiny irytacji. Jeśli już, to jest dumna ze zdolności jej syna do zadawania trudnych pytań i krytycznego myślenia. Taka była różnica między nią a tatą. Suzy zawsze potrafiła dostrzec przyczynę wyzwania i nie brać go do siebie.

Ustawiamy się wzdłuż lady, żeby ułożyć nasze tacos, Suzy zagląda nam przez ramię, wskazując wszystkie mocowania, których nie chce, żebyśmy przegapili. Burczy mi w brzuchu i uświadamiam sobie, jak bardzo jestem głodna. Nie mogę się doczekać, żeby się w to zagłębić. Kuchnia siostry nigdy nie zawodzi.

– Skoro mowa o grach wideo – mówię – tata Tommy'ego przysłał mi gogle VR ze starą grą. Słyszałeś kiedyś o astronomii?

"Z pewnością! Grałem w astronomię. mówi Foster: „To dobra symulacja działania wyścigów kosmicznych. Czy ty i tata Tommy'ego o tym rozmawialiście? Czy mówił ci o swoim zespole wyścigów kosmicznych?

„Tak, rozmawialiśmy o tym. Zwariowane rzeczy. Czy wyścigi kosmiczne są takie same jak w grze Astronomics?”

„Prawie. Istnieją strumienie wideo, które można oglądać z rzeczywistych wyścigów. Chcesz, żebym jedną wyciągnął?

– Jasne, rzućmy okiem. – mówię, zdając sobie sprawę, że właśnie tego chciałem przez cały czas.

Suzy patrzy na mnie podejrzliwie. „Znam to spojrzenie”.

"Co za widok?" Mówię, marszcząc brwi i ucząc się w kierunku Fostera: „Po prostu okazuję zainteresowanie jednym z hobby twojego syna”.

Foster wyciąga swój tablet i wpisuje kilka poleceń, po czym wyświetla wideo zatytułowane „Space Racing — GYRO Cluster — August 2054”. Na filmie widzę 6 strąków ustawionych w linii startu w szachownicę w kosmosie, z tą samą świecącą turkusową wstęgą torów biegnącą prosto przed nimi. Przy pierwszej bramce obwodnicy tor skręca w górę pod kątem 45º. Światła startowe migają na czerwono, czerwono, a następnie na zielono, a następnie strąki eksplodują poza linią startową. Patrzenie na strąki pod tym kątem wygląda na mentalne. Ile G doświadczają?

Strąki przestają otwierać przepustnice prawie tak szybko, jak zaczęły, i obserwuję, jak wszystkie obracają się, przygotowując się do pierwszego zakrętu. Widzę setki małych obłoków powietrza wydobywających się z boków statku, gdy równoważą swój obrót. Następnie silniki z tyłu kapsuł ponownie eksplodują, a kapsuły przelatują przez pierwszy pierścień pod idealnym kątem, o włos nie mijając się przy tym. Jak się nie zderzają?

Kamera przesuwa się i zaczyna podążać za wyścigiem, najwyraźniej przymocowana do jakiegoś drona. Każda kapsuła jest pokryta światłami, które pokazują unikalny kolor, dzięki czemu łatwiej zobaczyć, który statek jest który. Film zawierał również nazwiska kierowców nałożone na każdy statek.

Strąki pędzą teraz po trasie, przyspieszając, a następnie zwalniając, obracając się precyzyjnie, a następnie eksplodując, aby przejść do następnego zakrętu. Niektóre zakręty są proste i bezpośrednie. Inne to stopniowe zakręty, które wydają się wymagać ciągłej regulacji obrotów i prędkości pojazdu, gdy przelatują przez szereg specjalnie rozmieszczonych wrót pierścieniowych. Co się stanie, jeśli kapsuła ominie bramę pierścienia? Co się stanie, jeśli uderzą w bramę pierścienia?

„Zakładam, że te pierścieniowe wrota są częścią symulacji AR? Czy kapsuły mogą uderzać w wrota pierścienia? — pytam Fostera.

„Wrota pierścieniowe to tylko cyfrowe projekcje. Podobnie jak w przypadku toru, nie można zobaczyć bram pierścienia w przestrzeni fizycznej bez noszenia gogli lub okularów rzeczywistości rozszerzonej lub oglądania wideo z wyścigu. Każda brama pierścienia jest zakotwiczona przez małego satelitę, zwanego także boją, który działa jak znacznik, pomagając AR wiedzieć, gdzie umieścić pierścienie i tor. Są to po prostu tanie małe satelity typu cube z wystarczającą ilością paliwa, aby utrzymać swoją pozycję na orbicie. Są na tyle małe, że trafienie jednego z nich nie jest katastrofalne, ale mimo to zdecydowanie nie chcesz w nie uderzyć.

„Czy w kosmosie zdarzają się kolizje? Co się stanie, jeśli uderzysz w boję lub inną kapsułę pędzącą z milionem mil na godzinę?

„Kolizje z bojami i między kapsułami na pewno się zdarzają, a kiedy tak się dzieje, może to być bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w przypadku obniżenia ciśnienia. Dlatego w kokpicie noszą kombinezony ciśnieniowe. Słyszałem, że kolizje stały się rzadsze w ostatnich latach, ponieważ zaczęto standaryzować oprogramowanie do unikania AI, które jest wspólne dla rzemiosł. To prawie jak cyfrowe pole siłowe, w którym komputer przejmuje kontrolę, aby uniknąć znaczących kolizji z innymi jednostkami. Ale to nie chroni przed uderzeniem boi z dużą prędkością, co może poważnie uszkodzić kapsułę i wyeliminować cię z wyścigu. Albo gorzej."

Przez kilka chwil oglądamy wyścig w milczeniu. Jestem zahipnotyzowany małymi kolorowymi węzłami śmigającymi między bramami pierścieniowymi, polem pilotów rozproszonych teraz w dwóch odrębnych stadach. Jedna paczka dwóch strąków rywalizujących o pierwsze miejsce i kolejna paczka trzech ciasno skupionych razem, którzy odpadli. Jedna samotna kapsuła przemknęła wzdłuż świecącej wstążki między dwiema grupami, robiąc sobie własny czas.

„Więc próbowałeś ścigać się w grze? Co myślisz? – pyta Foster.

Kiwam głową. „Nie jest to najłatwiejsza rzecz, przyznaję. Świetnie się bawiłem, orientując się w kierunku, w którym chciałem iść”.

„Czy masz włączone SAS?”

„Co to jest SAS?” Mówię.

„System zwiększania stabilności. Automatycznie tłumi obrót jednostki i pomaga zablokować określoną orientację. Zasadniczo, gdy zwolnisz elementy sterujące, wykona całą pracę, abyś był zablokowany w tym punkcie. W ten sposób nie musisz poświęcać tak wiele uwagi kontrowaniu każdego ze swoich manewrów. To sprawia, że ​​czujesz się bardziej jak latanie lub jazda samochodem zamiast na lodowisku bez łyżew”.

Jestem wstrząśnięty. Natychmiast chcę być z powrotem w moim mieszkaniu, aby móc ponownie spróbować gry. "Tak. To na pewno by się przydało. Spędziłem większość czasu próbując wymyślić, jak ustabilizować mój statek. Przypuszczam, że pomogło mi to zrozumieć podstawowe zasady manewrowania, ale trzeba się przyzwyczaić do sterowania”. Wyciągam ręce przed siebie, jakbym trzymał joysticki. „Czy elementy sterujące w kapsułach są takie same jak w grze? Czy piloci kontrolują je za pomocą swoich figurek i kciuków? Poruszam kciukami i palcami wskazującymi, jakbym grała w grę, a moja zniekształcona dłoń wygląda dość niezgrabnie, gdy to robię. Suzy i Foster wydają się tego nie zauważać.

"NIE. Większość pilotów jest podłączona do Mindwave, więc nie potrzebują fizycznej kontroli. Ale ci, którzy nie są podłączeni, używają joysticków jak w grze.

„Przepraszam, podłączony?” Nie może poważnie sugerować, kim według mnie jest: „Korzysta z Mindwave, firmy produkującej protezy?”

Spoglądam na Zuzę. Byłem zaskoczony. Będąc w branży urządzeń medycznych, wykonała wiele pracy z Mindwave. Była to pierwsza firma zajmująca się interfejsem mózg-maszyna, która odniosła sukces komercyjny. Pomogli ludziom z urazami rdzenia kręgowego lub amputacjami kontrolować sztuczne kończyny za pomocą myśli. Polegało to na wszczepieniu do czaszki małego dysku wielkości mniej więcej ćwiartki, z serią maleńkich elastycznych nitek po drugiej stronie, które są wprowadzane do mózgu w celu odczytywania sygnałów elektrycznych. Sygnały te można wykorzystać do kontrolowania rzeczy poza ciałem, takich jak nowy wyrostek robaczkowy. Wyniki dla osób niepełnosprawnych na całym świecie były niezwykłe.

Słyszałem, że były inne firmy reklamujące obietnice zwiększonego ludzkiego poznania i pamięci, ale wyniki były wątpliwe. Jestem pewien, że istniały interfejsy mózg-komputer, które były powszechne w świecie biznesu, ale nie wiedziałem o żadnych głównych produktach konsumenckich. Myślę, że miało to głównie związek z tym, jak intensywna była wstępna procedura, która obejmowała kraniotomię. Najwyraźniej ludzie po prostu nie mieli apetytu na wiercenie dziury w czaszce, chyba że istniała ogromna zaleta.

"Dokładnie. Firma medyczna”, odpowiada Foster, „To społeczność dronów odkryła, jak przydatna może być ta technologia w lataniu. Czy widzieliście już wyścig dronów? Piloci dronów zaczęli przechodzić procedurę Mindwave, a następnie trenować zdalne latanie dronami”.

Widziałem filmy z wyścigów dronów. W tym momencie zdałem sobie sprawę, że jest to bardzo bliskie wyścigom kosmicznym. Małe kwadratowe drony z czterema śmigłami śmigają i krzyczą od bramki do bramki na trójwymiarowym torze, zwykle na stadionie lub dużej arenie. Prędkości, z jakimi piloci dronów byli w stanie poruszać się po kursach, były niemal nadludzkie. Widziałem też filmy przedstawiające puste magazyny, w których piloci dronów pokonywali imponujące tory przeszkód lub wykonywali hipnotyzujące manewry gimnastyczne nad malowniczymi wodospadami lub po ścianach budynków. Jednak ilekroć pokazywał operatora drona, zawsze siedzieli nieruchomo jak posągi, z goglami wideo na oczach i kontrolerami w dłoniach, a ich kciuki tańczyły w synchronizacji ze złożonym ruchem drona.

Aby te manewry były kontrolowane wyłącznie przez myśl. Cóż, cholera. To musi sprawiać wrażenie, jakbyś naprawdę latał. Moje serce znów trzepocze.

„Wyścigi dronów i wyścigi kosmiczne wydają się być cholernie blisko tego samego”. – mówię, zastanawiając się, dlaczego Greg nie rekrutuje więcej pilotów dronów do wyścigów w kosmosie. Może dlatego, że wszystko, co robili, to siedzenie w bezruchu. Siły przeciążenia mogły narobić bałaganu człowiekowi, a to było o wiele trudniejsze do wytrenowania.

"Masz rację. Oni są podobni." Foster mówi: „Ale w przypadku dronów trzeba wziąć pod uwagę grawitację i opór powietrza”.

„Zastanawiam się, czy trochę tarcia i trochę grawitacji do orientacji jest bardziej pomocne, czy raczej przeszkadza podczas wyścigu…” – pytam głośno nikogo konkretnego. Decyduję, że dłużej tego nie zniosę. Muszę wrócić i wypróbować grę z tymi dwoma nowymi informacjami. Po pierwsze SAS pomógłby mi się zorientować, a po drugie… Ci ludzie latali statkiem kosmicznym, jakby był przedłużeniem ich samych. To dało mi zupełnie nowe uznanie dla możliwego poziomu kontroli,

W tym czasie Suzy skończyła jeść i zaczęła sprzątać kuchnię.

„Hej, dzięki za tacos”. Mówię, wkładając ostatni kęs do ust. – Muszę lecieć.

„Zamierzasz teraz grać w tę grę, prawda? Astronomia? Foster mówi z uśmiechem.

„Cóż, teraz myślę, że wiem, jak wygrać. Więc tak, muszę spróbować ponownie w tę grę.

„Chłopcy i ich gry wideo”. Zuzia przewraca oczami. „Cieszę się, że macie razem coś do nerfowania”.

Foster i ja odwracamy się twarzą do siebie, a potem organicznie przybijamy piątkę: „W tym wszystkim chodzi o nerkowanie się”. – mówię entuzjastycznie.

Wybaczam sobie, mierzwię włosy Fostera i przytulam Suzy, wychodząc.

Rozdział 5 — Latanie →