„Zaginiona dziewczyna” (2014)

Najlepsze z Davida Finchera — tom 4.

Wow. Jesień 2014. Jak dobrze ją pamiętam!

Oczywiście żartuję, ale ponownie przeczytałem moją oryginalną recenzję „natychmiastowej reakcji” poniżej. Pamiętam, jak natychmiast kupiłem tani egzemplarz książki w miękkiej oprawie, przeczytałem ją i pokochałem w ciągu kilku dni, zanim dałem swój egzemplarz młodej damie, która pracowała w moim lokalnym sklepie z frytkami i nie, nie miała na imię Elvis.

Pierwotnie ogłosiłem, że jest to arcydzieło w jego przyszłej ocenie i chociaż znajduje się pomiędzy Ben-Hur (1959) a Wild Strawberries (1957) w 250 filmach wszechczasów www.imdb.com , Zaginiona dziewczyna nadal znajduje się na niskim 184 miejscu miejsce i śmiesznie dwa miejsca wyżej niż wyreżyserowany przez Wesa Andersona The Grand Budapest Hotel .

Nie jest to arcydzieło, które ogłosiłem, że wróciło do tej upojnej jesiennej Anglii 2014 roku!

Oto ten kawałek „natychmiastowej reakcji” lub 22 lata w karierze filmowej reżysera Davida Finchera, a właściwie jedno i drugie. Mam nadzieję, że Ci się podoba.

David Fincher — 22 lata w filmie

„Wszystko, co próbuję zrobić, to być miłym dla ludzi, którzy zgłaszają się na ochotnika w poszukiwaniu Amy”.

Piszę to dokładnie godzinę po wyjściu z kina 3 października 2014 roku i parafrazując Johna Doe w Se7en „David Fincher znowu to zrobił”, bo przez dwie trzecie jego najnowszego arcydzieła (i tyle) źle sparafrazować The Narrator in Fight Club , ponieważ większość publiczności i ja myśleliśmy „jasna cholera!”. Rzeczywiście „właśnie straciliśmy ciśnienie w kabinie” .

Znowu w filmie Davida Finchera.

Nie czytałem książki o tym samym tytule autorstwa Gillian Flynn (Gillian napisała też scenariusz do filmu) do czasu obejrzenia tego filmu i pomimo „wskazówek ”Nie spodziewałem się zwrotu w filmie, ale działa, podobnie jak obfita ilość komedii, zjadliwa krytyka, światło reflektorów, które rzuca na upiory w Public Relations i media w stylu telenoweli, które zawstydzają i rujnują nasze dzisiejsze życie. To fantastyczny film z majestatycznymi kreacjami niektórych mniej znanych gwiazd tego utworu i po raz ostatni mieszając moje filmowe metafory, minęła godzina od obejrzenia tego po raz pierwszy i desperacko chcę siedzieć całą noc kolacja z Alabamą Worleyem jedzącym ciasto i ponownie analizującym film. Ale niestety nie jestem! W każdym razie, jak zwykle bez spoilerów, oto moje spojrzenie na najnowsze arcydzieło Davida Finchera:

Film otwiera pierwszy z dwóch narratorów i ekstremalne zbliżenie „Amy Dunne” (Rosamund Pike) jako jej męża „Nick Dunne” (Ben Affleck).opowiada o tym, jak chciałby chorobliwie i makabrycznie zamordować swoją żonę, zanim szybkie cięcie przeniesie nas do trzeciego z naszych głównych bohaterów i jednej z wielu gwiazd filmu. „Margo Dunne” to oddana siostra bliźniaczka Nicka i partnerka biznesowa, a Carrie Coon jest fenomenalna w swojej pierwszej dużej roli filmowej. Nick i Margo są niewiarygodnie blisko siebie i całkowicie się chronią, a ich więź jest widoczna we wczesnych scenach w barze, który wspólnie prowadzą. Ich dynamika jest zabawna, wynikająca z miłości rodzeństwa, ale na początku (i przy wielu ekstremalnych zbliżeniach gier planszowych, w które grają w barze) wydaje się, że Margo jest szczęśliwsza i bardziej zadowolona z tej dwójki. Nick wydaje się być rozproszony i zdenerwowany, zaabsorbowany i zagubiony we własnych myślach, a Affleck, mimo że jest dobry, nie świeci tak jasno, jak jego koleżanki z planu.

Drugą narratorką jest Amy, która za pomocą swoich odręcznych notatników zarówno opowiada ciągłą historię, jak i retrospekcje z 2005 roku i jej pierwszego spotkania z Nickiem. Kolejne wpisy w dzienniku w ciągu następnych pięciu lat prowadzą do ciągłych retrospekcji z życia, gdy odkrywamy szczęśliwą, przepełnioną seksem i radosną parę rozpoczynającą romans, życie, pracę, zaręczyny i ostatecznie małżeństwo. Jako publiczność widzimy Amy tylko w retrospekcjach, ale rola Rosamund Pike jest znakomita, ponieważ, podobnie jak jej mąż, jest także pisarką. Jej rodzice również sami są pisarzami i twórcami fikcyjnych powieści „Amazing Amy” , jednak jak sama przyznaje, zawsze jest „o krok do tyłu”jej fikcyjna imiennikka, która dochodzi do nagłego wniosku, kiedy jej fikcyjna postać wychodzi za mąż, a przed premierą najnowszej powieści jej rodziców, ogłasza za pośrednictwem swoich dzienników i narracji „Niesamowita pieprzona Amy wychodzi za mąż ” .

Ton jest ponury i pełen żalu i chociaż ona i Nick ostatecznie zawarliby węzeł w prawdziwym życiu, jasne jest, że Amy nie jest szczęśliwa. Znana od najmłodszych lat, jest dziewczyną z funduszu powierniczego z nieco wystawnym stylem życia, ale wyraźnie kieruje się swoimi apodyktycznymi rodzicami „Marybeth Elliot” (Lisa Banes) i „Rand Elliot” (David Clennon) . Cała ta wczesna narracja jest rozgrywana przez pryzmat licznych retrospekcji i rzucona na czarny cień.

Amy zaginęła, a Nick jest głównym podejrzanym.

Na poparcie tych głównych bohaterów są kolejne wspaniałe role Tylera Perry'ego jako skrupulatnego i wyrachowanego prawnika Nicka „Tanner Bolt”, Patricka Fugita jako czołgającego się, kiwającego głową psa i wręcz przerażającego „Oficera Jima Gilpina” (to świetna rola pomimo mojego opisu i bez wątpienia potępiając go lekką pochwałą!) i podobnie Missi Pyle jako „Ellen Abbott” przedstawia kiczowatą skórkę gospodarza telewizji kablowej, pełzając dobrze! Film nieustannie przedstawia poszukiwania Amy w stylu współczesnego medialnego cyrku, brodawki i wszystko inne, a Ellen Abbott dostarcza brodawek i śmieci w pikach. Neil Patrick Harris jest znakomity jako stary ukochany Amy „Desi Collings” ale innym wyróżniającym się występem w filmie jest Kim Dickens jako „Detektyw Rhonda Boney”. Boney jest dokładna, bezpośrednia i nie chce pozwolić, by sprawa dryfowała bez względu na medialny cyrk, który ją otacza. Kamera często skupia się bezpośrednio na jej oczach (a przynajmniej tak się wydaje) i z pewnością widziałem ten film zarówno poprzez jej grę, jak i jej skrupulatny i wymagający wygląd oraz dotyk, gdy przede wszystkim układała puzzle.

Aby w pełni ocenić zespół Davida Finchera za kulisami, muszę ponownie obejrzeć to ponownie i oczywiście, będąc maniakiem, jakim jestem, będę. Jednak Jeff Cronenweth powraca z czwartą współpracą z Reżyserem jako autor zdjęć i od razu należy się uznanie dla montażu Kirka Baxtera, ponieważ czasami, podobnie jak w kilku najlepszych filmach Finchera, montaż jest szalony. Mieszanka teraźniejszości i narracji retrospekcji jest również imponująca od Baxtera, również w jego czwartej współpracy z Fincherem. Trent Reznor i partner Atticus Ross również powracają, aby współpracować z reżyserem przy nawiedzonej muzycznej ścieżce dźwiękowej filmu, która często sprawiała wrażenie, jakby podświadomie towarzyszyła filmowi, ale nigdy nie była narzucająca się, ale znowu, aby w pełni to ocenić, potrzebne jest ponowne obejrzenie.

Jako natychmiastowa reakcja i napisana zaledwie kilka godzin po zobaczeniu tego po raz pierwszy, mogę bezpiecznie ręczyć za fakt, że to będzie rosło i przerodzi się w hit dla reżysera, współpracowników, a zwłaszcza Rosamund Pike . Jej rola jest znakomita, której spoilery nie pozwolą na pełną ocenę, ale wraz z przemyślaną rolą detektywa Kima Dickensa i siostrzaną rolą Carrie Coon w roli Nicka Afflecka, wszystkie trzy kobiece gwiazdy zasługują na ogromne uznanie za ich indywidualistyczne i często trudne portrety. Amy chce być „fajna”i pragnie tego, czego nie może mieć, i zrobi wszystko, aby uformować to coś w obraz, którego pragnie. W ten sposób historia rzuca jasne światło na małżeństwo, wierność, stratę i zwierzęce media XXI wieku, głodne historii, ale bez potrzeby faktów, przedkładając oceny i glosy nad prawdziwe życie, które nędznie interpretują.

Podobnie jak Fight Club , David Fincher wziął nieco agresywny i zjadliwy materiał źródłowy i przekręcił go dalej przez swój filmowy obiektyw, a to być może kolejny prawdziwy klasyk w nadchodzących miesiącach i latach.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 100 artykułów na blogach (z ponad 300 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Zabezpieczenie” (2004) „Amores Perros” (2000) „Na boki” (2004)