Idziemy, ludzie. Kolejny rok przechodzi do historii i wracamy do początku. Upływający czas wytrąca mnie z równowagi. Pamiętam dzień, w którym stało się to po raz pierwszy — poniedziałek, 16 stycznia 2006 r. Właśnie skończyłem 24 lata, miałem dzień wolny od pracy i szkoły, a kilku przyjaciół wpadło do mnie, czy nie chciałbym trochę rejs z nimi. Mieli jakieś magiczne grzyby, a ja nigdy wcześniej nie pozwalałem sobie na psylocybinę, więc „Pieprzyć to. Nowy Rok, nowy ja."

Zjadłem 4 gramy około 10 rano, a potem szybowałem przez galaktykę, przemierzałem czas i przestrzeń właśnie tam, w moim mieszkaniu z przyjaciółmi, przez kilka następnych godzin. Założyliśmy sklep w salonie, włączyliśmy muzykę i kilka stawów gotowych do rocka. W szczytowym momencie opuściłem naszą małą grupę i bazę i udałem się do swojej sypialni, gdzie spędziłem resztę podróży leżąc twarzą do łóżka.

To było dzikie gówno. „Blood On The Motorway” DJ Shadow odtwarzał coś, co wydawało się nieskończoną pętlą. Mogło zagrać raz tego dnia, a potem rozbrzmiewało w mojej głowie, gdy przeleciałem obok Wielkiej Niedźwiedzicy, strzelając w najdalszą znaną galaktykę od Ziemi, oddaloną o miliardy lat świetlnych.

To doświadczenie zmieniło moje życie; wyciągnął mnie z poważnej depresji; poprawiło to moje relacje z ludźmi, których kocham; pozwoliło mi uwolnić się od żalu, jaki odczuwałem z powodu straconych szans; trwale zmienił moją koncepcję „Boga” i zmienił moje spojrzenie na czas. To była zabawa!

"Czas"

Czas, który znamy najbardziej, jest zarządzany, aby nasze społeczeństwo poruszało się w jakiejś formie porządku, ponieważ nasza globalna gospodarka opiera się na porządku i czasie. Jest sztywny, ponieważ musi obliczać i mierzyć produktywność. Pieprzyć to gówno, ponieważ taka interpretacja czasu pozbawiła wielu porządnych ludzi możliwości cieszenia się odprężającą chwilą bez poczucia winy z powodu siedzenia w bezruchu i zamykania się.

Fizyk teoretyczny wie, że czas jest elastyczny. Wydłuża się i skraca w zależności od siły przyciągania grawitacyjnego w danym obszarze. W niedawnym artykule NPR.com autorstwa [nazwisko], profesor fizyki teoretycznej z University of New Hampshire, Chanda Prescod-Weinstein, powiedziała, że ​​(teoretycznie) kiedy podróżujesz przez czarną dziurę, „kończysz w regionie, w którym przestrzeń ma strzałę, i to jest jeden kierunek… a czas nie ma strzały, jak wcześniej. Naprawdę nie ma poczucia czasu”.

Kiedy smażyłem kulki z tych grzybów w 2006 roku, udałem się w to miejsce w kosmos, po drugiej stronie czarnej dziury. Przestrzeń i czas zostały odwrócone i nieistotne. Być może dlatego poczułem takie połączenie z filmem Chrisa Nolana „ Interstellar ” . Byłem tam wcześniej, maaaan!

Wszystko to sprawia, że ​​wracam do myślenia o dzisiejszym, sylwestrowym i jutrzejszym dniu, co jest psychologicznym nowym początkiem dla mnie i być może dla wielu z was. Nie mogę się nadziwić, jak 20 lat może jednocześnie wydawać się wiecznością i tylko wczoraj. Myślę o historii i wydarzeniach, których byłem świadkiem, takich jak „9/11” i całym tym szalonym gównie, które wydarzyło się w ciągu ponad 20 lat od tamtego czasu na całym świecie. Potem myślę o dorastaniu w latach 80. i 90., myślę o tym, jak takie gówno, jak ruch na rzecz praw obywatelskich i wojna w Wietnamie, wydarzyło się w ciągu ostatnich 20 lat. To mogą być artykuły spożywcze, ale ta królicza nora to załamanie umysłu.

I znów jesteśmy na końcu jednego roku i początku drugiego. Wiem, co planuję osiągnąć w tym roku i nie mogę się doczekać nieoczekiwanych (i miejmy nadzieję pozytywnych) niespodzianek, które przyniesie mi rok 2023. Niech nadchodzący rok przyniesie Wam również same pozytywne niespodzianki i dobre wieści, dobre zdrowie i dobre wspomnienia. Wychodząc z tego niezwykłego styczniowego dnia w 2006 roku, moim największym wnioskiem było to, że muszę docenić to, co mam w swoim życiu, ludzi, których mam w swoim życiu.

Podróżując przez kosmos tego popołudnia, patrzyłem, jak ludzie, których kochałem i na których mi zależało, żyli i umierali. Umarłem i unosiłem się w przestrzeni, a czas maszerował dalej. W moim eterycznym stanie nosiłem te wspomnienia ze sobą, ale och, jak dotąd, ponieważ nawet moja czysta atomowa esencja odradzała się w coś innego. Kiedy spłynąłem z powrotem na Ziemię, wiedziałem, że mam tylko określoną ilość czasu z ludźmi, których kocham i na których mi zależy.

Jak na ironię, przyjaciele, z którymi dzieliłem ten magiczny, mistyczny dzień, dwoje ludzi, z którymi przyjaźniłem się przez kilka lat do tego momentu, już nie są przyjaciółmi. Potem kopaliśmy to jeszcze wiele razy, ale jakiś czas, zaledwie kilka lat później, nasze życia potoczyły się w różnych kierunkach, aby nigdy więcej się nie skrzyżować… jeszcze.